مساله سیاست خارجی آمریکا!شاید زمانی که در سال های آغازین دهه ۱۹۷۰ نیکسون رییس جمهور وقت آمریکا و هن…
انتشار: 2026/07/05 07:56 UTC
مساله سیاست خارجی آمریکا!شاید زمانی که در سال های آغازین دهه ۱۹۷۰ نیکسون رییس جمهور وقت آمریکا و هنری کیسینجر به گشایش روابط با چین و تقویت این کشور در راستای تنگ تر کردن حلقه محاصره ژئوپلیتیکی اتحاد جماهیر شوروی اقدام می کردند، مخمصه کنونی را متوجه نبودند که رقیبی با قدرت اقتصادی قوی تری نسبت به شوروی در برابر آمریکا قرار گیرد.چین امروز، چالش بزرگی برای آمریکا و دیگر کشورهای غربی است که در طول سالیان گذشته مبادرت به سرمایه گذاری های کلانی در چین کردند و راه انتقال جدیدترین دانش و تکنولوژی را به سوی این ابرقدرت آسیایی گشودند. نخستین زنگ خطر در خصوص چین در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ به صدا در آمد و جالب اینکه در دولت دموکرات بایدن نیز جدی گرفته شده و به عبارتی، همه سیاستمداران آمریکایی در خصوص چین به عنوان تهدید در حال ظهور در برابر آمریکا به یک نتیجه واحدی رسیدند، آن هم در شرایطی که چین علاوه بر رشد بزرگ اقتصادی، سیاست های توسعه طلبانه ای را در منطقه پیرامونی و حتی در سراسر جهان پیگیری می کند. کشورهای شرق و جنوب شرقی آسیا تحرکات نظامی چین در دریای چین و اقیانوس هند را با نگرانی دنبال می کنند و موضوع حمله به تایوان نیز بر تگرانی های آمریکا افزوده است. چینی ها همچنین با پوشش طرح "کمربند- جاده" به نظر می رسد در اندیشه توسعه نفوذ اقتصادی- سیاسی ( و حتی تسهیل حرکت ماشین جنگی خود در آینده) به سوی سرزمین های غربی تر باشند که از قرار معلوم تا پاکستان و جوار مرزهای ایران پیش آمده اند و حرکت های مشابهی را نیز در افغانستان تحت سلطه طالبان و برخی کشورهای آسیای میانه هم دنبال می کنند.تهدید چین، سبب شده است که سیاستمداران آمریکایی اعم از جمهوریخواه و دموکرات در پی چاره ای باشند که با تقویت حضور نظامی و سیاسی (و در مراحل بعدی اقتصادی) در پی ایجاد سدی در برابر نفوذ چین (و حتی روسیه) در خاورمیانه، قفقاز و از همه مهمتر در ایران باشند.حملات نظامی آمریکا و اسراییل به ایران و ایجاد موج تبلیغاتی مخالف علیه نظام جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی و اخیراً در کشورهای عرب منطقه، بیش از هر چیز حکایت از نگرانی ها در قبال توسعه نفوذ چین دارد. پیش بینی می شود چنین روندی در دولت های بعدی آمریکا هم مشاهده شود و خاص دوران زمامداری ترامپ نیست. "ترامپ صرفاً یک مجری است."در این شرایط دو نکته باید برای سیاستمداران ایرانی حایز اهمیت باشد: نخست، فراتر رفتن از صرف نگرانی حفظ نظام جمهوری اسلامی و درک واقعیت های سیاست بین الملل و محافظت ایران با اتخاذ استراتژی بی طرفانه اما توسعه روابط حسنه با جهان و دوم، توجه به خواسته "ملت واقعی ایران و نه ملت ساخته مصالح جریان سیاسی اقلیت غالب " و اهمیت جلب رضایت ملت در مورد گرایش سیاست خارجی کشور. ما در روابط بین الملل بر اساس واقعیت ها می اندیشیم و تصمیم می گیریم و در هر حال، هیچ چیز مهمتر از اقتدار کشور و تامین خواسته ملت ایران نیست.....t.me/politicalculture


