🏴السلام علیک یا اباعبداللهسلام بر همه آنان که تا آخرین نفس، بر سر عهد خود ماندند...هرچه به تقویم نگ…

🏴السلام علیک یا اباعبداللهسلام بر همه آنان که تا آخرین نفس، بر سر عهد خود ماندند...هرچه به تقویم نگاه می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که بعضی داغ‌ها با گذشت زمان کهنه نمی‌شوند؛ فقط عمیق‌تر می‌شوند.پارسال همین شب‌ها که آسمان ایران بوی اضطراب می‌داد و دل‌ها میان بیم و امید معلق بود؛ خبرها یکی پس از دیگری می‌آمدند. در آن میان، غیبتی بود که دل‌ها را سنگین کرده بود.و ناگهان، در شب عاشورا...در میان اشک و روضه و زمزمه «یا حســـــ💔ـــــین»، قامت آشنایی وارد شد؛ قامتی که آمدنش نه فقط یک حضور، که آرامش یک ملت بود. آن لحظه، انگار بغض هزاران نفر یک‌باره شکست. لبخندها با اشک آمیخت. همه فهمیدند هنوز تکیه‌گاهی هست که در میان طوفان ایستاده است.امسال باز عاشورا رسیده است و باز روضه‌ها برپاست؛ اما جای خالی چهره‌ای از هر نوحه‌ای سوزناک‌تر است.گاهی فکر می‌کنم تاریخ چه شباهت عجیبی دارد؛ مردانی که عمرشان را پای یک آرمان می‌گذارند، می‌ایستند، زخم می‌خورند، تهمت می‌شنوند، و آخر، تنها یادشان می‌ماند.امشب اگر بغض در گلو داریم، از سر ناتوانی نیست. اگر اشک می‌ریزیم، از سر شکست نیست.مکتب حسین(ع) به ما آموخته است که می‌توان گریست و در همان حال استوار ماند؛ می‌توان داغدار بود و خم نشد؛ می‌توان دل‌شکسته بود و همچنان پرچم را بر زمین نگذاشت.امشب، وقتی صدای «یا حسین» در حسینیه‌ها و کوچه‌ها بپیچد، خیلی‌ها بی‌اختیار به یاد آن شب خواهند افتاد.و ما، با همه اندوهی که بر دل داریم، باز همان عهد را تکرار می‌کنیم:*راه مردان خدا با رفتنشان پایان نمی‌یابد.*آنان می‌روند، اما ایمان می‌ماند. پرچم می‌ماند. و تا وقتی نام حسین(ع) بر زبان‌ها جاری است، هیچ داغی نخواهد توانست این ملت را از پا درآورد.- گروه علمی فرهنگی پویش | #فرهنگی -بله | تلگرام@pooyesh_aut