🔻پایان سیاست متعارف در اسرائیل/انتخابات ۲۰۲۶ اسرائیل؛ آشکارشدن بن‌بست نهادی درون نظام سیاسی🔹انتخابا…

🔻پایان سیاست متعارف در اسرائیل/انتخابات ۲۰۲۶ اسرائیل؛ آشکارشدن بن‌بست نهادی درون نظام سیاسی🔹انتخابات سراسری ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ در اسرائیل را می‌توان نقطه‌ی عطفی در بحران سیستماتیک در ساختار سیاسی این رژیم دانست. این رویداد، پرده‌برداری از بن‌بست ساختاری و نهادی عمیقی است که دهه‌هاست در زیر پوسته‌ی سیاست اسرائیل جریان داشته و اکنون در قالب یک بحران سیاسی خودنمایی می‌کند. 🔹نخستین نکته‌ی کلیدی، زوال اجماع مرکزی در سیاست اسرائیل است. سیستم انتخاباتی اسرائیل که بر پایه‌ی نمایندگی تناسبی سراسری است، همواره مستعد ایجاد پارلمان‌های متکثر بوده، اما آنچه انتخابات ۲۰۲۶ را متمایز می‌کند، بی‌اثر بودن مواضع بلوک‌هاست. داده‌های نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که هیچ‌کدام از دو اردوگاه اصلی (حامیان نتانیاهو و اپوزیسیون او) توانایی عبور از سد ۶۱ کرسی برای تشکیل دولت اکثریت را ندارند. این یعنی اسرائیل محکوم به استمرار دوره‌های دولت‌های ائتلافی ناپایدار و پرتنش است. نکته حائز اهمیت در اینجا، نقش احزاب کوچک و رادیکال است که با بهره‌گیری از این نظام تناسبی، عملاً گروگان‌گیر تصمیمات کلان در این رژیم شده‌اند؛ وضعیتی که به نتانیاهو اجازه می‌دهد با پیوند زدن سرنوشت سیاسی خود به جنگ‌طلب‌ترین عناصر، بقای خود را تضمین کند.🔹در سطح احزاب سیاسی، شاهد نوعی بی‌افقی سیاسی در اپوزیسیون هستیم.  در واقع اگرچه احزاب مخالف در نقد سبک حکمرانی نتانیاهو و پیامدهای حقوقی آن هم‌نظرند، اما در ارائه یک بدیل سیاستی متمایز ناتوان مانده‌اند. اپوزیسیون نتانیاهو را به خاطر فساد، تضعیف استقلال قضایی، و شخصی‌سازی نهادهای امنیتی به چالش می‌کشد، اما در ترسیم افق‌های کلان حکمرانی، عملاً در همان ریل امنیتی-نظامی حرکت می‌کند که نتانیاهو ساخته است. این ناتوانی، اپوزیسیون را در وضعیتی پارادوکسیکال قرار داده است؛ آن‌ها منتقد فرد هستند، نه سیستم و یا جهت‌گیری‌های استراتژیک کلان آن.🔹مسئله‌ی خدمت سربازی یهودیان ارتدوکس افراطی یکی از محورهای اساسی تنش است. این موضوع منازعه‌ای بر سر هویت اجتماعی در اسرائیل است. برای بخش بزرگی از جامعه‌ی سکولار که بار اصلی نظامی و اقتصادی کشور را به دوش می‌کشد، معافیت ارتدوکس‌ها نماد بی‌عدالتی و سوءاستفاده‌ی سیاسی نتانیاهو از احزاب مذهبی است. نتانیاهو با قربانی کردن اصل برابری در تأمین امنیت، اگرچه ائتلاف خود را حفظ کرده، اما در عوض، جامعه صهیونیستی را به دو نیم متخاصم تقسیم کرده است که دیگر حتی در مفاهیم اولیه‌ی ملی با هم توافق ندارند.🔹علاوه بر این، فاکتور زمانی در این انتخابات بسیار تعیین‌کننده است. انحلال کنست پس از پایان کامل دوره، پدیده‌ای نادر در سیاست اسرائیل است که نشان‌دهنده فرسایش فرآیندهای دموکراتیک در طول سال‌های اخیر است. بلاتکلیفی فضای پسا‌انتخاباتی، این ترس را تقویت می‌کند که اسرائیل وارد چرخه‌ای طولانی از انتخابات‌های مکرر شود. در این وضعیت، جایگاه دولت موقت به نتانیاهو اختیاراتی می‌دهد که خطرناک است؛ چرا که او بدون پاسخگویی کامل پارلمانی، قادر به اتخاذ تصمیمات بزرگ امنیتی خواهد بود تا شاید بتواند وضعیت اضطراری ایجاد کرده و از فشار صنفی و سیاسی شکست‌های احتمالی بکاهد.🔹در نهایت، انتخابات ۲۰۲۶ نشان‌دهنده‌ی پایان عصر سیاست معمولی در اسرائیل است. جامعه‌ای که درگیر بحران‌های حقوقیِ نخست‌وزیر، چندپارگی مذهبی-سکولار، و بن‌بست نهادی است و به شدت به سمت راستِ رادیکال متمایل شده است. نظرسنجی‌ها حاکی از این است که حتی در صورت شکست نتانیاهو، گفتمان راست‌گرا همچنان هژمونیک باقی می‌ماند. این یعنی مشکل از شخص نتانیاهو فراتر رفته و به هسته‌ی اصلی گفتمان سیاسی اسرائیل در دوران پس از ۲۰۲۲ تبدیل شده است.🔹در این میان، نه اصلاحات نهادی لاپید و نه میانه‌روی تکنوکراتیک آیزنکوت، هیچ‌کدام پاسخی برای این پرسش بنیادی ندارند که چگونه می‌توان واحدی را حفظ کرد که در آن اجزای تشکیل‌دهنده‌اش(سکولار، مذهبی، راست‌گرا، لیبرال) دیگر بر سر هویت آن توافق ندارند؟ پاسخ به این پرسش در اکتبر ۲۰۲۶ داده نخواهد شد، بلکه بحران، احتمالا با شدتی بیشتر، تداوم خواهد یافت طوری که آنرا تا آستانه فروپاشی داخلی ببرد.✅️ @Rajanews_com