گولر از اون بازیکن‌های نسل قدیمه؛ یه شماره ۱۰ به معنای واقعی کلمه و از نظر فنی یکی از بهترین‌ها در…

گولر از اون بازیکن‌های نسل قدیمه؛ یه شماره ۱۰ به معنای واقعی کلمه و از نظر فنی یکی از بهترین‌ها در خط هافبکه.اما مشکلش کیفیتش نیست، بلکه اینه که چطور باید از این کیفیت در ترکیب فعلی تیم استفاده کرد.وقتی مهاجمت امباپه‌ست که دوست داره از محوطه جریمه خارج بشه و در بازی‌سازی مشارکت کنه، و هم‌زمان دو وینگر بیشتر اوقات کنار خط بازی می‌کنن و آمار گلزنی خیلی بالایی هم ندارن، داشتن بازیکنی پشت مهاجم که وارد محوطه بشه و گل بزنه، دیگه یه انتخاب لوکس نیست؛ یه ضرورته.اینجاست که ویژگی‌های جود بِلینگهام برتری پیدا می‌کنه؛ بازیکنی که وارد محوطه می‌شه، به فضاها حمله می‌کنه و از نظر گلزنی چیزی رو به این خط حمله اضافه می‌کنه که بهش نیاز داره. نقش شماره ۱۰ در این ترکیب دقیقاً برای بِلینگهام ساخته شده.بنابراین مشکل اصلی گولر اینه که ممکنه مجبور بشه به‌عنوان شماره ۸ بازی کنه؛ دور از پستی که می‌تونه بهترین نسخه خودش رو نشون بده.از لمس‌های خوب، کیفیت و بازی‌سازی گولر استفاده می‌کنی، اما بهترین نسخه‌ش رو نخواهی دید. از طرف دیگه، یه مشکل دیگه هم پیش میاد: تعادل دفاعی خط هافبک.پس مسئله این نیست که آیا گولر شایسته بازی کردن هست یا نه؟مسئله اینه که گولر رو کجا قرار بدی که بتونی از تمام استعدادش استفاده کنی، بدون اینکه چیز دیگه‌ای رو در تیم از دست بدی؟@Real_Madrid_Tweets