دومین نشست از سلسله جلسات "اندیشیدن همانندِ یک غریبه"«در باب سکوت»- چرا و چگونه "من" فقط برای "خودم…

بر صف طویلِ کاروان‌ها و اسب و اَستَران و مسافرانِ رَه‌نامه بر کف، خندید. گفت: «این گُریزَندِگان، همان که بودند، باقی می‌مانند.»ر.ره‌نامه: نقشه‌ی جغرافیایی#اشراق @Ri_sheh

و پرسیدند: «عشق، چگونه پایان می‌پذیرد؟»گفت: «آن که زوال گیرد، نه عشق اَستی. که عشق را نهایت نَبُوَد. "میل" است که ناپدید گردد آنِ "ارضاء". از آن رو که، هر آن که او "مطلوبِ" خویش می‌یابد، از "طلب" بازمی‌ایستد.»ر.#اشراق @Ri_sheh

نوزاد را به آغوش‌اَش سپردند اذان بگوید. سر کنار گوش‌ بُرد، به نَجوا گفت: «به تنهایی‌اَت بگریز؛ حتی اگر اندوهِ مُزمِن، استخوان‌اَت بشکسته، جان‌اَت بسوزانَد. زیرا که نزدیکان، [آنان که خویش را اولیاء تو می‌پندارند]، همه‌چاره‌ای کنند تا بردن‌اَت به قتل‌گاه؛ از آن پس، "هلاک‌ِ" تو را، "سعادت" نام نهادن.»نوزاد گریست.ر.#اشراق @Ri_sheh

پرسیدند: «ثروت چیست؟»گفت: «همانا از کمندِ طمع، رَستن، و در کدورتِ غبارِ نیاز، مدفون نگشتن.»و پرسیدند: «اِستغناء چه باشد؟»گفت: «به هیچ چیز، از همه چیز درآمدن.»ر.#اشراق@Ri_sheh

هر آن که از «آتشِ نهان» سخن می‌رانَد، حیلَت‌باز است. زندیق است. بوقلمونِ وقت است. حُکماً دَعوی دروغین دارد.آتش، چگونه به مُحاق رَوَد؟چه‌سان توانَد نهان باشد؟مگر نه این که از محالات است نشاندنِ تَفت‌اَش؟آتشِ نهان، مَلعَبه‌ی فَواحِش است و ضُعفا و ترس‌خوردگان.قلندر را «آتشِ نهاد» بایَستی.ر.#اشراق@Ri_sheh

+ «خود» کیست؟ و از بهرِ چیست؟- بعد از فنا از «خود» بدانی.ر.#اشراق @Ri_sheh