فرض کنید دو در ورودی وجود دارد:در ورودی اول : اگر واردش شوید، تمام حقیقت زندگیتان را میبینید میفه…
انتشار: 2026/08/15 18:42 UTCدریافت: 2026/08/17 11:40 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 11:40 UTC
فرض کنید دو در ورودی وجود دارد:در ورودی اول : اگر واردش شوید، تمام حقیقت زندگیتان را میبینید میفهمید چه کسانی واقعا دوستتان داشتهاند، چه انتخابهایی اشتباه بوده و آیندهتان چگونه خواهد بود. اما نمیتوانید هیچچیز را تغییر دهید.در ورودی دوم : وارد زندگیای میشوید که دقیقا مطابق آرزوهایتان است همهچیز عالی پیش میرود و کاملا خوشحالید، اما هیچوقت نمیفهمید این زندگی واقعی است یا یک توهم .کدام در را انتخاب میکنید؟ حقیقتی که نمیتوانید تغییرش دهید، یا خوشبختیای که نمیدانید واقعی است ، یا توهم؟ حال از زوایای مختلف فلسفی، روانشناسی و جامعهشناسی این دوراهی را مورد بررسی قرار می دهیم.آیا زندگیِ خوب، بدون حقیقت، هنوز زندگیِ خوب است؟درِ اول؛ حقیقت بدون قدرت تغییردرِ اول تصویری بیرحمانه اما اصیل از زندگی به ما میدهد. میفهمیم چه کسی واقعاً دوستمان داشته، کجا اشتباه کردهایم و آینده چه خواهد شد؛ اما هیچ قدرتی برای تغییر آن نداریم.از دیدگاه رواقیون، دانستن حقیقت حتی اگر تلخ باشد ارزشمند است؛ زیرا انسان باید واقعیت را همانگونه که هست بپذیرد، نه آنگونه که آرزو دارد باشد.اما یک مشکل جدی وجود دارد:دانستن حقیقتی که هیچ امکان تغییری در آن نداریم، الزاماً آزادی نمیآورد؛ گاهی فقط رنج را افزایش میدهد.اگر بدانم کسی که دوستش داشتم هرگز مرا دوست نداشته، چه چیزی به دست آوردهام جز آگاهی از زخمی که دیگر نمیتوانم درمانش کنم؟از منظر روانشناسی نیز ذهن انسان همیشه با «حقیقت خام» بهتر زندگی نمیکند. انسان برای معنا، امید و انسجام روانی به روایتهایی نیاز دارد که زندگی را قابل تحمل کنند.درِ دوم؛ خوشبختی بدون اطمینان از واقعیتدرِ دوم بسیار وسوسهکنندهتر است.همهچیز همانطور است که میخواهیم؛ عشق، موفقیت، آرامش و رضایت وجود دارد. تنها یک سؤال باقی میماند:اگر همه اینها توهم باشد، آیا خوشبختی من بیارزش میشود؟اینجا به مسئلهای نزدیک میشویم که در فلسفه از آن با مثالهایی مانند «مغز در خمره» و در فلسفه ذهن با مسئلهی واقعیت ادراکشده مواجه میشویم.فرض کنید هیچ راهی برای تشخیص توهم از واقعیت نداشته باشیم. اگر در آن جهان واقعاً احساس عشق، شادی و رضایت میکنیم، از منظر تجربهی ذهنی، رنج و شادی ما واقعیاند؛ حتی اگر علت خارجی آنها واقعی نباشد.اما مشکل عمیقتری وجود دارد:اگر انتخابها، روابط و موفقیتها صرفاً برنامهای باشند که در ذهن ما اجرا میشود، آیا واقعاً «من» زندگی میکنم، یا فقط تجربهی زندگی کردن را دارم؟نقطهی تعیینکننده: آزادیاینجاست که شاید انتخاب سوم شکل بگیرد.حقیقت بدون امکان انتخاب، ناقص است؛و خوشبختی بدون امکان دانستن، نیز ناقص است.انسان فقط موجودی نیست که میخواهد «خوشحال باشد». انسان میخواهد بداند، انتخاب کند و زندگیاش را خودش بسازد.به همین دلیل است که از دیدگاه اگزیستانسیالیستهایی مانند سارتر، اصالت زندگی به این است که انسان با واقعیت روبهرو شود و مسئول انتخابهای خودش باشد، حتی اگر این آزادی اضطرابآور باشد.از سوی دیگر، اگر درِ دوم مرا کاملاً از واقعیت، انتخاب و خودآگاهی محروم کند، ممکن است در حقیقت خوشبخت باشم، اما صاحب زندگی خودم نباشم.اما یک نکتهی مهم جامعهشناختیجامعهی انسانی تا حد زیادی بر «تصورات مشترک» بنا شده است. پول، اعتبار، منزلت اجتماعی، مرزها، بسیاری از هنجارها و حتی بخشی از هویت ما، واقعیتهایی هستند که بدون باور جمعی وجودشان تغییر میکند.بنابراین «واقعیت» همیشه به معنای چیزی نیست که مستقل از ذهن و جامعه وجود دارد.اما این به آن معنا نیست که هر توهمی حقیقت است.تفاوت مهم اینجاست:واقعیت میتواند ساختهشده باشد؛ اما تا زمانی که پیامدهای واقعی دارد، نمیتوان آن را صرفاً توهم دانست.پس کدام در را انتخاب کنم؟اگر مجبور باشم فقط یکی را انتخاب کنم، من درِ اول را انتخاب میکنم؛نه به این دلیل که حقیقت همیشه خوشایند است، بلکه چون ترجیح میدهم زندگی واقعیام را با تمام تلخیها و خطاهایش بشناسم، تا اینکه زندگی کاملی داشته باشم که حتی ندانم متعلق به من است یا نه.چون خوشبختی اگر کاملاً از حقیقت جدا شود، ممکن است فقط احساس خوشبختی باشد؛ اما حقیقت حتی وقتی دردناک است امکان شناخت، معنا و انتخاب را حفظ میکند.بااینحال، شاید عمیقترین پاسخ این باشد:مسئله انسان انتخاب میان حقیقت و خوشبختی نیست؛ آرزوی عمیق انسان این است که حقیقت را بداند و سپس بتواند بر اساس آن انتخاب کند.و شاید تراژدی زندگی دقیقاً همین باشد:ما نه همه حقیقت را میدانیم، نه قدرت تغییر همهچیز را داریم؛ اما همچنان باید انتخاب کنیم.✍️ @CE7EN 🎓💎🌐 telegram.me/ce7en
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — 📚کانال اطلاع رسانی فصلنامه مطالعات نقد زبانی و ادبی& انتشارات رخسار صبح
کتاب گویا #امپراطوری_کوروش نویسنده : دکتر عبدالحسین زرینکوبگوینده : بهنام بزرگمهرفایل چهارم
در خلوتِ غمآورِ قبرستانبر جای ایستاده لبخند میزندلبخند در گمان کسان استدندان به هم فشردهبانگی به درد راپشتِ لبانِ بسته نهفتهستدر چشمِ بینگاهشخاموشی هزار نگفتهستوینک ز شوخچشمیِ ایامماندهست از عبور کلاغان سال و ماهبر گوشهٔ کلاهشنقشی به ریشخند!روزیدر سالهای دوراو را با یاد زندگانی از دست رفتهایاینجا نشاندهانداما در این غروبِ غریبستانبشنو ز لحنِ بیرمق بادهر یادکرد سینهٔ گوری گشودن استتندیسخود حکایتِ تلخِ نبودن است !...#هوشنگ_ابتهاج
اصل مقاله rokhsarenaqd.ir@rokhsaresobh@rokhsarenaqd
#دانشگاه_اتاوا#فاند#دکترای_تخصصی#زبانشناسی دانشگاه اتاوا در کانادا به دانشجویان دکترا در رشته زبانشناسی بورسیه تحصیلی اعطا میکند. فارغالتحصیلان دانشگاههای ایران تا 1 دسامبر 2026 فرصت دارند مدارک لازم شامل:* مدرک IELTS با نمره 6.50 یا TOEFL ibt با نمره 84 (کارنامههای صادر شده از ژانویه 2026 با نمره 4.50)، * ریز نمرات فوقلیسانس در یکی از رشتههای مرتبط با زبانشناسی یا مطالعات زبانهای انگلیسی یا فرانسوی با معدل 16،* پروپوزال،* دو توصیهنامه آکادمیک،* رزومه پژوهشی،* انگیزهنامهرا به این دانشگاه ارسال کنند. پذیرش نهایی منوط به کسب نمره قبولی در مصاحبه این دانشگاه است. دانشجویان واجد شرایط سالانه 15000 دلارکانادا حقوق دریافت خواهند کرد. هزینه بررسی مدارک 125 دلارکانادا و غیرقابل برگشت اعلام شده است.اطلاعات بیشتر در مورد شرایط اخذ فاند در مقطع دکتری رشته زبانشناسی از دانشگاه اتاوا در کانادا را از سایت این دانشگاه به نشانی زیر دریافت کنیدcatalogue.uottawa.ca/en/graduate/doctorat…
فرود عقابها _جک هیگینزرمان «فرود عقابها» نوشتهی جک هیگینز، یکی از مشهورترین شاهکارهای ادبیات جاسوسی و هیجانانگیز با محوریت جنگ جهانی دوم است که اولینبار در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و جک هیگینز را به شهرت جهانی رساند.@welll_read
🖊 نعل وارونه✍️ احسان شریعتی @sokhanranihaa🔹در بحبوحه جنگ و محاصره و تحریم کشور از بیرون و بحران معیشتی که علاوه بر عامل خارجی، پیامد نوعی سیاستگذاری کلان و مدیریت اقتصاد کشور، بهویژه در دوران پس از جنگ هشتساله بوده است، جستوجوی مقصر و «سپر بلا»، و نیافتن دیواری کوتاهتر از گفتمان عدالتطلبی روشنفکران منتقد و یقه شریعتی را گرفتن، مانند نماد ملی و مذهبیِ همچنان زنده آن گفتمان و شگردِ «به کوچه چپ زدن»، دقیقا مصداق همان وارونهزدن نعل به قصد گمکردن نشان اسب یکهتازان مسئول نظم سابق و و وضع لاحق است و سر کار گذاشتن مردمان و «راندنشان به سمت ناکجاآباد». در این جدال نمادین با نمادها مواجهیم، همچنان که «شاندل» شخصیت نمادین ساخته علی شریعتیمزینانی بود. مثال مشابه این معرکه در این مردادماه نمادین، مورد مصدق است که آمدهاند و فرمودهاند که نه قدرت خارجی، بلکه دکتر خود در ۲۸ مرداد ۳۲ با تمرد از دستور شاهی که مطابق قانون اساسی وقت قرار بود پس از ۱۴ مرداد ۱۲۸۵، فقط سلطنت کند و نه حکومت، کودتا کرده است.🔹و اما دلیل این عطف توجه اغراقآمیز و این حجم از واکنشها، با وجود همه درشتیها، بهدرستی همین دلالت عینی و اکنونی-اینجایی آن گفتمان انتقادی از نظم یا بینظمی اقتصادی-سیاسی است که به وضع و بحران کنونی انجامیده و همچنان آبستن برشوراندن جامعه است. مگر گفتمان شریعتی در جوانی با این نقل از اباذر شروع نمیشد که «در شگفتم از کسی که در خانهاش نانی نمییابد و با شمشیر آختهاش بر مردم نمیشورد؟». پس مسئول بروز اینگونه خشونتها نه مسببان بحران معیشت و گرسنگی، بلکه خود «انسان شورشی» است؛ و یکی از روشهای از اسب و سپر انداختن حریف، به جای نقد نظر به شیوه «انظر الی ما قال»، یقه شخص را گرفتن و فحاشی و تخطئه شخصیت اوست.🔹و ازآنجاکه در سالهای اخیر استفاده از این روش مغالطه منطقی رواج فراوان یافته، و به طور کلی همزمان با گرایشی در جامعه به سمت ادب و فرهنگ پوپولیستی فاشیستی و... از این شیوه بهویژه در فضای مجازی، بسیار استقبال میشود؛ شبحی از شریعتی که پیشتر با جعل و نقل منظم و سازمانیافته قولهایی موهوم و جملاتی موهن آماج تمسخر و استهزا بود، اینبار در سطحی گسترده مورد کینتوزی چپهراسانه واقع میشود.🔹 اما این حجم از توجه و واکنش در ضمن نشان از زنده و سوزنده ماندن شعله «شمع» شاندل و بهروز و با مصداق بودن نقد عدالتطلبانه ملی-مردمی از سرمایهسالاری بیرویه و دلالمسلک «خصولتی» است و نیز نقد سنتگرایی متصلب و بنیادانگاری مذهبی، به دلیل و نشان همان دلالت عینی و مصداقیابی استدلال شریعتی مانند یک «نماد» فکری-اعتقادی. چرخش از حواشی و «بازگشت به اصل موضوع»، به تعبیر پدیدارشناسان، داستان را از هزل یا هجوسرایی، له و علیه شخص و شخصیتهای واقعی یا نمادین، خارج کرد. هرچند در این میان و میدان، حملات نه همه از سنخ واهی و موهن بود و نه همه دفاعها از سر صدق و وثوق. متن و مضمون اندیشه و پیام شریعتی در وجه سلبی، به تعبیر خود او، نفی بیگانگی با خود و «استضعاف» زیر سلطه «زر و زور و تزویر» بود و در وجه ایجابی، دفاع از تثلیث «عدالت، آزادی، و عرفان» بهمثابه خودآگاهی یا توسعه مادی جامعه و تعالی اخلاقی-معنوی فرد. و بر اساس این آموزه شریعتی بیتردید در حوزه افتصاد، سمتگیری عدالتطلبانه ضد استثماری است، چنانکه در سپهر سیاسی جهتگیری آزادیخواهانه ضد استبدادی. و در سطح جهانروا، تفکری «پسااستعماری» است؛ اما نه از نوع تجدد و غربستیزی تمدنی-دینی و از سنخ «برخورد تمدنها» و جنگافروزیهای صلیبی و... .🔹 بنابراین الفبا و مبتدیات مبرهن آموزه شاندل شریعتی، «دفاع بد» از او را برنمیتابد و برای نمونه، تأکید بر استعمارستیزی مماشاتگر با استبداد و واپسگرایی یا نوعی عدالتطلبی بیاعتنا به آزادی و حقوق بشر و شهروندی. و رویکردهایی از این دست، بیش از حملات آکنده از اتهام و اهانت و افترا و فحاشی و نفرتپراکنی، تحریفگر واقعیت و حقیقت پیام او هستند. شریعتی بیشک معلم انقلاب و نقد و نهضت بود و نه نظریهپرداز نظام و قدرت و حکومت و توجیهگر نظم و وضع مسبوق و موجود. از اینرو جویندگان امکان بازتولید گفتمان شریعتی یا «نوشریعتی»، همواره کوشیدهاند در «سمت درست تاریخ» بایستند، هرچند «از بد حادثه» در سمت بد جغرافیا قرار گرفته باشند. 📌منبع اینجا .🆔 @sokhanranihaa🆔 @sharghdaily🆑 #کانالسخنرانیها🌹