🌎 یک بمب عمل نکرده در ایران ! 🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 بسیاری از تحلیل گران ؛…
انتشار: 2026/08/05 13:43 UTCدریافت: 2026/08/05 20:17 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 20:17 UTC
🌎 یک بمب عمل نکرده در ایران ! 🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 بسیاری از تحلیل گران ؛ آیندهی این سرزمین را در ترازوی محاسباتِ عددی میسنجند. یکی از بحرانِ آب میگوید ؛ آن دیگری از فروپاشیِ اقتصادی ؛ بیکاری و تورمِ افسارگسیخته. یکی از جنگ. دیگری از توافق. یکی هم از امید و برخی دیگر از انتقام و کشتن ترامپ. اما حقیقتِ عریانِ امروز بسیار فراتر از این کاتالوگِ کلیشهای ست. بزرگترین چالش ایران در سالهای پیش رو بی گمان نه نان خواهد بود و نه آب که حتما خشونت خواهد بود. جامعهی امروزِ ایران دیگر یک پیکرهی اجتماعیِ زنده نیست. ما به مجموعهای از بمبهای عمل نشده تبدیل شدهایم که در کنار هم راه میرویم. کافی ست جرقهای در میانه ی یک ترافیکِ شلوغ ؛ یک صف طولانی در نانوایی یا یک گفت و گوی ساده در مترو که منجر به عصبانیت ناخواسته شود انباشتِ خشم را به ناگاه بیرون بریزد و همه چیز را به خاکستر بکشاند. این خشونت یک پدیدهی تصادفی یا هیجانیِ گذرا نیست. 🌐 این عصارهی تمامِ تحقیرها ؛ تبعیضها و شکافهای عمیقی ست که سالهاست بر تنِ جامعه ی ایرانی خراش انداخته است. وقتی فردی با واقعیتِ زیستهی خود مواجه میشود و تیره روزی و بدبختی اش را به عیان می بیند ؛ وقتی میبیند که ارزشهای آموخته شدهاش در برابر دیوارهای سنگیِ واقعیت خُرد میشود ؛ وقتی تبعیض را با پوست و استخوان خودش حس میکند و راهی برای استیفای حق خود نمییابد ؛ آن خشمِ مقدس در درونش جوانه میزند. این خشم وقتی راهی به بیرون پیدا نکند ؛ در لایههای زیرینِ روانِ جمعی رسوب میکند و به خشونتِ ساختاری تبدیل میشود. تراژدی بزرگ اینجاست که ما تصور میکنیم با فروکش کردنِ یک بحران یا پایان یافتنِ یک تنشِ سیاسی ؛ پرونده بسته میشود. غافل از اینکه این جنگهای لفظی یا فیزیکیِ کف خیابان تنها نوکِ کوه یخ است. خشم های پنهان شده و نفرت های در انبار مانده ؛ در حافظهی تاریخیِ فرد و جامعه حک میشوند. این زخمها نه با گذر زمان که با بی عدالتیِ بیشتر ؛ عفونیتر میشوند. 🌐 هر رخدادِ کوچک در کفِ خیابان ؛ دیگر تنها یک حادثه نیست که یک بازگشتِ سرکوب شده است که میخواهد حقارتِ سالهای رفته را با مشت و دشنه تلافی کند. ما در حالِ ورود به دورانی هستیم که در آن جامعه به سمتِ نوعی فروپاشیِ اخلاقی و رفتاری میرود. اگر خشونت به زبانِ اولِ گفت و گوی اجتماعی تبدیل شود ؛ دیگر نه توسعهای باقی میماند ؛ نه امنیتی و نه حتی ساختاری برای حکمرانی. آن روز که خشمِ عمومیِ انباشته شده به خشونتِ فراگیر بدل شود ؛ دیگر هیچ کس برندهی این میدان نخواهد بود. چرا که در چنین شرایطی ؛ جامعه از درون خود را میبلعد. فراموش نکنیم بحرانِ آب و نان شاید راه حلهای فنی و اقتصادی داشته باشند اما بحرانِ خشونت سرطانِ روانی جامعه است که اگر به نقطهی بی بازگشت برسد کلِ بنایِ تمدنیِ ما را ویران خواهد کرد. ما نه با یک چالش که با یک انفجارِ تاریخی روبرو هستیم. انفجاری که شاید همین حالا هم در پسِ چهرههای آرامِ مردم در حالِ شمارشِ معکوس برای عمل کردن است.#ارسالی از نویسنده #اجتماعی @Roshanfkrane


