🖊یادداشت عبارت‌ درباره‌ استاندار مازندران به بهانه‌ی روز پزشک؛*دکتر یونسی شدن آسان نیست/ دست مازندر…

🖊یادداشت عبارت‌ درباره‌ استاندار مازندران به بهانه‌ی روز پزشک؛*دکتر یونسی شدن آسان نیست/ دست مازندران را رها نکن، ای مرد روزهای دشوار**عبارت - مارال نژادآذر: امروز؛روز پزشک است. روزی برای پاسداشت کسانی‌ که سال‌ها از عمر خود را کنار تخت بیماران، میان اضطراب خانواده‌ها و در جست‌وجوی بازگشت سلامتی به آدمیان سپری کرده‌اند. اما این یادداشت بهانه‌ای است برای روایت مردی که طبابت را فقط یک شغل ندید؛ بلکه به مثابه یک منش زندگی بدان نگریست.**دکتر مهدی یونسی رستمی؛ پزشکی که امروز در جایگاه استاندار، همچنان با همان نگاه یک پزشک و بر پایه‌ی سه اصل بنيادين به جامعه می‌نگرد: تشخیص درست، تصمیم به‌موقع و تلاش برای بهبود حال ملت.**برای شناخت آن‌چه دکتر مهدی یونسی را با تبارشناسی شخصی‌اش پیوند می‌دهد باید به راهروهای دانشکده پزشکی، شیفت‌های طولانی مدت؛ و سماع شجاعت و خون در جنگ تحمیلی ۸ساله بازگشت‌.* *بنابراين تنها بازگشتن به یک مطب یا یک بیمارستان کافی نیست.**بازگشت به بدایتی که او در قامتچ یک پزشک، درد انسان را نه در گزارش‌ها و آمارها، بلکه در چهره بیمار می‌بیند.* *او متخصص اورولوژی، فلوشیپ فوق‌تخصصی جراحی کلیه و اندویورولوژیست است؛ پزشکی که سال‌ها در دانشگاه علوم پزشکی مازندران تدریس و فعالیت علمی داشته و تجربه مدیریت در نظام سلامت را نیز در کارنامه خود ثبت کرده است.**دکتر مهدی یونسی رستمی، پیش از رسیدن به جایگاه استانداری مازندران، تجربه‌های مختلف و موفق مدیریتی در حوزه سلامت را در کارنامه داشت؛ از معاونت‌های آموزشی و پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مازندران تا ریاست این دانشگاه. دوره مدیریت او در دانشگاه علوم پزشکی مازندران با توسعه‌ی زیرساخت‌های درمانی و آموزشی استان همراه بود؛ از جمله توسعه مراکز درمانی، تقویت ظرفیت‌های آموزشی، ایجاد زیربناهای تخصصی و تلاش برای ارتقای خدمات سلامت در استان.**شاید تفاوت یک مدیر برخاسته از جامعه پزشکی با دیگر مدیران در همین‌جا آشکار می‌شود؛ پزشک عادت دارد پیش از هر اقدامی، گوش کند. بیمار را بشنود، نشانه‌ها را ببیند و سپس تصمیم بگیرد، این مؤید پژوهش‌هایی تجربی است که IQ در پزشکان را حائز توجه می‌داند.**استانداری که سال‌ها روپوش پزشکی پوشیده، وقتی پشت میز مدیریت می‌نشیند، جامعه را هم مانند یک پیکره زنده می‌بیند؛ پیکره‌ای که مشکلات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی آن نیازمند تشخیص دقیق و درمان (تدریجی یا فوری) است.**یونسی رستمی در جایگاه استاندار مازندران نیز تلاش کرده است به پیروی از سیره‌ی استادش دکتر مسعود پزشكيان همان نگاه مسئله‌محور را به مدیریت استان منتقل کند؛ نگاهی که برخلاف تصور رايج توسعه را فقط در پروژه‌های عمرانی خلاصه نمی‌کند، بلکه آن را در بهبود کیفیت زندگی مردم، حمایت از ظرفیت‌های بومی، توجه به کشاورزی، گردشگری، اقتصاد و رفع موانع پیش روی جامعه جست‌وجو می‌کند.**البته داستان این پزشک مازندرانی فقط داستان دانشگاه و مدیریت نیست. پشتوانه اجتماعی و مدیریتی او، بخشی از سال‌های پرحادثه کشور را نیز دربرمی‌گیرد. او از رزمندگان و جانبازان دوران دفاع مقدس است و سابقه حضور طولانی‌مدت در جبهه‌های جنگ از لبنان تا خوزستان را در کارنامه دارد. تجربه آن سال‌ها، برای بسیاری از مدیران یک سرمایه هويتی است؛ سال‌هایی که در آن مسئولیت‌پذیری، کار جمعی و ایستادگی در شرایط سخت معنا پیدا کرد.**پس از جنگ نیز مسیر او به حوزه‌های مختلف مدیریتی کشیده شد؛ از مسئولیت‌های سازمانی و اجرایی تا فعالیت‌های دانشگاهی و اقتصادی. او همچنین در عرصه سیاسی استان، به‌عنوان رئیس ستاد انتخاباتی مسعود پزشکیان در مازندران فعالیت داشت و پس از آن به پشتوانه‌ی حمايت و اعتماد تمام‌قد رئیس‌جمهور، به عنوان استاندار مازندران منصوب شد. اعتناد و حمایتی که پس از حدود ۲سال تثبيت شد و افزايش يافت. مؤید اين ادعا توصيف "بهترین سفر استانی" از سفر به مازندران و تمجيد از "مديريت یکپارچه و موفق دکتر یونسی و مديران دولت‌" در دو جنگ ۱۲ و ۴۰روزه.**اما شاید زیباترین بخش روایت مهدی یونسی رستمی، همان پیوند میان «پزشک بودن» و «استاندار بودن» است. پزشکی، به او آموخته که پشت هر پرونده، یک انسان وجود دارد؛ پشت هر عدد، یک خانواده و پشت هر تصمیم، زندگی آدم‌ها جریان دارد. استانداری نیز به او به وی آموخت که سطح مشکلات، عقب‌مانده‌گی‌ها و ضعف دیوانسالاری مازندران، بسیار عمیق و گسترده است**اگرچه‌ وی از یک اتاق جراحی به اتاق جراحی دیگری کوچ گروه و امروز گوشی‌اش را بر قلب استانی گذاشته - که آن را کلانشهری متحد و يکپارچه می‌خواند- و صدای مطالبات میلیون‌ها مازندرانی را می‌شنود، اما ماهیت مأموریتش چندان تغییر نکرده است؛ همچنان در پی ترمیم است، همچنان دغدغه سلامت دارد و همچنان با مردمی روبه‌روست که انتظار دارند کسی دردشان را بفهمد.*