#مونا_برزویی مدت‌هاست در حال نوشتن شعری بلند است که هنوز به پایان نرسیده. خودش در پاسخ به یکی از کا…

#مونا_برزویی مدت‌هاست در حال نوشتن شعری بلند است که هنوز به پایان نرسیده. خودش در پاسخ به یکی از کاربران ایکس (توییتر) گفته که هر تصویری را که دیده، نوشته.راست هم می‌گوید؛ پشت هر مصرع، تصویر به خون غلتیده‌ی عزیزی را می‌بینم که وادارم می‌کند به گریه. جسارت…🥀می‌دانمت نفس نیستای شاهدِ غروبان‏این رقصِ بی‌سران استاین داغِ پایکوبان‏یاد آر اگر رگت رابا مرگ می‌خراشیتو بازمانده‌ای تا ‏او را گواه باش‏بر نوحه‌های مغلوبالقای شرمساریبر شحنه‌های روضهزنهار دل سپاری!‏دیدی که بر مزارش ‏رقصِ پدر کدام است؟‏این هلهله عزا نیست‏آیین انتقام است‏با حکمِ سر به داریاز «شیون» عار داریم‏او گفت «دست افشان..»‏ما هم بر این قراریم‏از آن گلوی مجروحپژواکِ سرخِ  نامش ‏تیر خلاص حینِ تیمار ِ ناتمامش‏از او که کشته برگشتاز آن یل پیاده‏آورد دیگری را بر گرده‌اش نهاده ‏از گیسوی پریشان در چنگ دیو و ددها ‏از آن نگاه پرسان در پاسخ لگد‌ها‏از رستخیز این خاک در دفتر اساطیر ‏اسلوب بازوانِ آن آرش کمانگیر‏از آزمون سوزانبر پیکر سیاوش‏از آن حریق بازارآن دامگاه آتش‏از بیرقی که برداشتاز نغمه‌ای که سرداد ‏از او که نیمه جان بوددر کیسه های اجساد‏چندین سپهر آنجاست؟چندین هزار رخسار؟‏تا یک به یک ببیندخم شد قدش از آوار ‏شاید بریده باشی! ‏از این بریده تر شو‏بر این عفونتِ صبراعجاز نیشتر شو‏آگاه و عهده دارِ درد معاصر خود‏رفت و صدای او ماند«…که نه به خاطر خود..» ‏فردا به رغم کتمانبر داغِ سینه‌ی او‏ای آینه! تو داری زخمی قرینه‌‌ی او ‏این سرزمین به جز زخم ‏پیغامبر ندارد‏او خود به مادرش گفت«دیگر پسر ندارد..»در سردخانه جا نیسترو سمتِ نسترن‌هاپشتِ حیاط خفتندیک لایه پیرهن‌ها‏دامن کشان، سبکباردر هجرتی شبانه‏با گوشوارِ خونینمیراثِ مادرانه‏چله نشین پدرهادر انتظار ماندند‏نام عزیزشان رادر هیچ‌جا نخواندند ‏از بستگان که را داشت؟همکارِ دردمندش؟خویشی که پیکرش را تحویل می‌دهندش‏گفت آن نسیم بر موتهر گل ز شاخه افتاد‏پروانه‌ی بنفشیدیدی،مرا به یاد آربردار پیکرش را آمار اشتباهند‏نگذار این عددها او را فرو بکاهند!‏او جشن زندگی بود!‏عفریت کهنه نگذاشت ‏از «او» بگو به دنیا ‏از او که قصه‌ای داشت‏بر دوشِ توست فرداکوهِ شهامت او ‏آن تلِ کفش‌ها‌ وآن سرو قامت او‏از اُجرتِ گلولهاز شب که می‌هراسد‏از مادری که او رااز خال می‌شناسد‏از او اگر نگوییاین راه ناتمام است‏با این قشونِ سفاک ‏کهریزکی مدام است‏نگذار پوزه سایندبر این جنایت از بیخ‏نگذار خون بشوینداز سنگفرشِ تاریخ‏چون می‌خزند فردااز آستینِ اغماض‏سلاخیِ روایت تکرار می‌شود باز:‏شلیکِ افترا برفریادِ احتمالیش‏بر چشم‌های مبهوتبر دستهای خالیش‏بر دفنِ هر حقیقتاین جاعلان حریصند‏تقصیرِ قاتلان راوارونه می‌نویسند ‏از جنگِ خانه گفتنداز مصلحت به کشتار!تو «حافظه‌ی زخمی! »در دادگاهِ انکار‏یادآر اگر رگت رابا مرگ می‌خراشی‏تو بازمانده‌ای تااو را گواه باشی…@Sazochakameoketab 🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂#مونا_برزویی