کاتالین کاریکو، سال ۱۹۸۵ از مجارستان رفت آمریکا، با ۹۰۰ دلار پول که تو عروسک دخترش قایم کرده بود چو…
انتشار: 2026/08/08 19:15 UTCدریافت: 2026/08/10 01:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 01:05 UTC
کاتالین کاریکو، سال ۱۹۸۵ از مجارستان رفت آمریکا، با ۹۰۰ دلار پول که تو عروسک دخترش قایم کرده بود چون اجازه نداشتن پول بیشتری از کشور خارج کنن. رفت دانشگاه پنسیلوانیا، شروع کرد رو یه ایده کار کردن که تقریباً هیچکس جدیش نمیگرفت: استفاده از امآرانای برای درمان بیماریها.سالها گذشت. گرنتهاش رد میشد، یکی پس از دیگری. همکاراش کارشو با تحقیر صدا میکردن "همون خانمِ امآرانای دیوونه". سال ۱۹۹۵، همزمان با اینکه سرطان سینه تشخیص داده بودن براش و شوهرش هم پشت مشکل ویزا مونده بود تو مجارستان، دانشگاه پنسیلوانیا بهش گفت یا این تحقیقات مزخرف رو ول کن، یا قبول کن که از مسیر استادی تماموقت بندازیمت پایین و حقوقتو کم کنیم.قبول کرد بره پایین.سال ۲۰۰۵، بعد از بیست سال کار مداوم، بالاخره با همکارش درو وایزمن به یه نتیجه رسیدن که فکر میکردن باید همه جا رو بلرزونه. مقاله رو فرستادن مجله نیچر، رد شد. فرستادن مجله ساینس، بازم رد شد. گفتن "این یافته نه چیز جدیدیه، نه برای خوانندگان جالبه". آخرش یه مجله کمشناختهشده چاپش کرد، و تقریباً هیچکس ندید.پونزده سال بعد، همون تکنولوژی که کسی جدیش نمیگرفت، اساس واکسنهای فایزر و مدرنا شد که میلیونها آدم رو از کووید نجات داد. سال ۲۰۲۳ نوبل پزشکی رو گرفت.یه جمله ازش هست که به نظرم از خیلی نصیحتهای انگیزشی واقعیتره. وقتی ازش پرسیدن تو اون سالهای تحقیر و شکست چطور دووم آوردی، گفت من وقت نذاشتم بپرسم چرا من؟ اون انرژی رو گذاشتم رو اینکه حالا چیکار کنم؟#me🆔 @science_magazine
