⭐️ این پست به‌زودی حذف خواهد شد〰⏳ از این فرصت ویژه جا نمانید... [ همین حالا اقدام کنید. ]

🔔 بارها شده در کانال‌هایی عضو شده باشید که محتوای تازه و ارزشمندی ندارند؛وقتشه به فولدر باارزش ما ملحق شوید .🤩⬇️{ تمامی منابع با دقت و وسواس انتخاب شده‌اند }⭕️ برای ورود، متن را لمس کنید یا از طریق کلید های زیر وارد شوید.⬇️

🕷️ در دنیای عنکبوت‌مانندها، پدرها گاهی بچه‌داری می‌کنن!وقتی حرف از مراقبت از بچه‌ها در دنیای حیوانات میشه، معمولاً مادرها به ذهنمون میان.اما یک گروه عجیب از بندپایان به اسم درازپایان داستان متفاوتی دارن؛ در بعضی از گونه‌ها، این نرها هستن که از تخم‌ها مراقبت می‌کنن.حالا یک مطالعه جدید در Zoological Journal of the Linnean Society سرنخ جالبی درباره اینکه این «پدر بودن» چطور تکامل پیدا کرده پیدا کرده.پژوهشگران با ترکیب نزدیک به ۳۰ سال داده‌های میدانی با عکس‌ها و مشاهدات ثبت‌شده توسط مردم در سامانه iNaturalist، ۸۵ مورد جدید از رفتار والدینی پیدا کردند؛ آن‌قدر که تعداد گونه‌های دارای اطلاعات درباره مراقبت والدینی، بیش از دو برابر شد.اما بخش عجیب ماجرا اینجاست:مراقبت مادری در این گروه فقط از اجدادی تکامل پیدا کرده که اصلاً مراقبت والدینی نداشتند.ولی مراقبت پدری می‌توانسته از دو مسیر مختلف به وجود بیاد:🔹 از گونه‌هایی که هیچ مراقبتی نداشتند🔹 یا از گونه‌هایی که قبلاً مادر از تخم‌ها مراقبت می‌کردیعنی «پدر شدن» در این جانوران الزاماً یک بار اتفاق نیفتاده؛ این رفتار در طول تکامل چندین بار به وجود آمده، از بین رفته و دوباره ظاهر شده است.حتی یک توضیح تکاملی جالب هم مطرح شده: در بعضی گونه‌ها ممکنه ماده‌ها نرهایی را ترجیح بدهند که از تخم‌ها مراقبت می‌کنند؛ در نتیجه، مراقبت از تخم‌ها می‌تواند به یک ویژگی جذاب برای جفت‌گیری تبدیل شده باشد. البته این بخش هنوز یک فرضیه تکاملی است، نه نتیجه قطعی برای همه گونه‌ها.و شاید جذاب‌ترین قسمت داستان این باشه که بخش بزرگی از این کشف نه با یک آزمایشگاه فوق‌پیشرفته، بلکه با عکس‌هایی که مردم عادی از طبیعت گرفته و در اینترنت ثبت کرده بودند امکان‌پذیر شد.گاهی یک عکس ساده از یک جانور، می‌تواند بخشی از تاریخ تکامل یک رفتار را آشکار کند. 🔬📚 منبع اصلی:Zoological Journal of the Linnean Society — 2026#علم #زیست‌شناسی #تکامل #جانورشناسی #رفتارشناسی #عنکبوت #علم_جالب🆔 @science_magazine

🫧 چرا بعضی حباب‌ها موقع ترکیدن بلندتر صدا میدن؟احتمالاً هیچ‌وقت موقع ترکیدن یک حباب به این فکر نکردی که «چرا این یکی از اون یکی بلندتر صدا داد؟!»ولی فیزیک‌دان‌ها دقیقاً همین سؤال رو بررسی کردن.پژوهشگران با دوربین‌های فوق‌سریع و میکروفون‌های زیر آب رفتار حباب‌ها رو هنگام تشکیل و فروپاشی بررسی کردند و متوجه شدند صدای حباب فقط به «بزرگ بودنش» مربوط نیست؛ شکل و نحوه‌ی تغییر شکل سطح حباب هم نقش مهمی داره.وقتی یک حباب شکل می‌گیره، فشار داخلش با محیط اطرافش برابر نیست. همین اختلاف فشار باعث میشه حباب شروع به نوسان کنه؛ و این نوسان‌ها می‌تونن انرژی رو به شکل موج صوتی منتشر کنن. در واقع حباب‌ها می‌تونن مثل یک ساز موسیقی بسیار کوچک عمل کنن!نکته‌ی جالب‌تر اینه که اندازه‌ی حباب روی فرکانس صدا هم اثر می‌ذاره: به‌طور کلی حباب‌های کوچک‌تر تمایل دارن صداهایی با فرکانس بالاتر تولید کنن.پس دفعه‌ی بعد که صدای «پِق» یک حباب رو شنیدی، بدون که پشت اون صدای چند میلی‌ثانیه‌ای، یک ماجرای کامل از فشار، کشش سطحی، ارتعاش و دینامیک سیالات اتفاق افتاده.🔬 گاهی حتی یک حباب چند میلی‌متری هم می‌تونه یک آزمایشگاه کوچک فیزیک باشه.📚 منبع:Nature — 2026doi.org/10.1038/d41586-026-02334-6#%D8%B9… #فیزیک #حباب #دینامیک_سیالات #فیزیک_روزمره #علم_جالب🆔 @science_magazine

🧬 شاید همین الان، بخشی از یک نئاندرتال داخل بدنت زندگی می‌کندنئاندرتال‌ها حدود ۴۲ هزار سال پیش منقرض شدند. اما پژوهشی تازه از مؤسسه‌ی ماکس پلانک برای انسان‌شناسی تکاملی، منتشرشده در نشریه‌ی معتبر Current Biology، نشان می‌دهد بخشی از زیست‌شناسی آن‌ها هنوز، بی‌سروصدا، در بدن برخی از ما فعال است.ژنی که هنوز کار می‌کندپژوهشگران روی گیرنده‌ی هورمون رشد تمرکز کردند و یک نسخه‌ی خاص از آن را شناسایی کردند که انسان مدرن، حدود ۴۷ هزار سال پیش، از طریق آمیزش با نئاندرتال‌ها به ارث برده. این نسخه امروز عمدتاً در جنوب و شرق آسیا دیده می‌شود؛ در برخی جمعیت‌ها، تا ۲۴ درصد افراد حاملش هستند.در آزمایش‌های آزمایشگاهی، سلول‌هایی که این نسخه‌ی نئاندرتالی را داشتند، در پاسخ به هورمون رشد، ۴۰ درصد بیشتر از سلول‌های معمولی انسان امروزی رشد کردند.نشانه‌هایی که روی بدن باقی می‌ماندبا تحلیل داده‌های ژنتیکی و سلامت بیش از یک میلیون نفر، پژوهشگران دریافتند بزرگسالانی که این ژن را دارند، به‌طور میانگین کمی قدبلندتر و سنگین‌ترند؛ آن هم عمدتاً به‌خاطر توده‌ی عضلانی بیشتر، نه چربی. علاوه بر این، فک پایینی کمی کوتاه‌تر، احتمال بیشتر برای بدفرمی گاز گرفتن (اورجت)، و ریشه‌ی دندان‌های کمی کوتاه‌تر هم در حاملان این ژن دیده شد؛ همه از ویژگی‌های شناخته‌شده‌ی اسکلت نئاندرتالی.نکته‌ی جالب دیگر اینکه این تفاوت‌ها در کودکان دیده نشد؛ به نظر می‌رسد این اثر، درست حوالی بلوغ، وقتی سطح هورمون رشد اوج می‌گیرد، ظاهر می‌شود.یک نکته‌ی مهم برای واقع‌بینیخودِ پژوهشگران تأکید کرده‌اند این تفاوت‌ها کوچک و ظریف‌اند؛ این ژن به‌تنهایی نمی‌تواند اندام کامل نئاندرتالی بسازد، و قد و توده‌ی عضلانی، حاصل صدها ژن دیگر و عوامل محیطی هم هستند. اما همین یک تکه‌ی کوچک از دی‌ان‌ای، مدرکی زنده است از این‌که آن‌ها واقعاً منقرض نشده‌اند؛ فقط در ما ادامه پیدا کرده‌اند.#تکامل #نئاندرتال #ژنتیک #پژوهش🔗 sci.news/genetics/neanderthal-growth-horm… @science_magazine

📢 تصویر روز ناسا🗓 سه‌شنبه ۳ شهریور ۱۴۰۵عنوان: سایه زمین با کسوف‌های ماه به تصویر کشیده شده استعکس: تیم مارتیناین حفره بزرگ توی فضا چیه؟ این یه سیاه‌چاله نیست — این یه سایه است. این سایه زمین ماست. از زمان ارسطو، مردم متوجه شدن که سایه تیره زمین روی ماه موقع کسوف جزئی ماه شکل دایره‌ای داره — البته هیچ‌وقت کامل دایره نیست. اما حالا با تکنولوژی دیجیتال امروزی، عکس‌های مختلف از کسوف‌های ماه رو میشه کنار هم گذاشت و سایه کامل زمین رو نشون داد. این عکس که می‌بینید، حاصل ترکیب عکس‌های ۲۲ سال کسوف ماه توسط یه عکاس نجومی پرحوصله است. هر ماه کسوف ماه نداریم، چون مدار ماه کمی نسبت به مدار زمین کج هست. اگه به بعضی از عکس‌های کسوف ماه دقت کنید، یه نوار آبی کمرنگ می‌بینید که نشون می‌ده جو زمین نور قرمز رو بیشتر از نور آبی فیلتر می‌کنه. آخر همین هفته، یه کسوف ماه جدید اتفاق می‌افته که بهترین دیدش توی بخش‌هایی از آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و آفریقاست....

#چالشوارد اتاقی میشوی که چهار آینه دارد،روی هر آینه یک جمله نوشته:۱.آن چیزی که دیگران درباره تو می بینند.۲.آن چیزی که خودت درباره خودت فکر می کنی.۳.آن چیزی که واقعا هستی.۴.آن چیزی که دوست داری باشی.کدام آینه را اول نگاه می کنی؟✅ کامنتش کنیدجوابشو شب براتون میفرستم توی کامنتای همین پست🆔 @science_magazine