ولی رفتن ما آدما همیشه از سر بی‌فایدگیِ موندن بود، نه از سر میل به نموندن.

هروقت خواستید یکی از چشمتون کامل بیفته، یه بار دیگه بهش فرصت بدین.

‏کاش میشد این دوره از زندگیم رو بزارم رو دور تند.

اعتمادم به آدما در این حده که همش حس میکنم همچی یه نقشه‌ست.

‏کاش آدما انقدر بد نبودن، من بعضیا رو واقعاً دوست داشتم.

اون داشت قبرمو میکند ولی من نگران زخمی شدن دستاش بودم.

دقیقا الان داخل اون مرحله ای از زندگی ام که نه چیزی میتونه حالمو خوب کنه و نه چیزی هست که دلم بخواد انجامش بدم.