📢 تشییع پر جمعیت ، کارنامه سیاه را پاک نمی‌کند ! ✍مهدی نوذر این روزها تصاویر مراسم تشییع و خاکسپاری…

📢 تشییع پر جمعیت ، کارنامه سیاه را پاک نمی‌کند ! ✍مهدی نوذر این روزها تصاویر مراسم تشییع و خاکسپاری علی خامنه‌ای دست‌به‌دست می‌شود و عده‌ای تلاش می‌کنند از شلوغی مراسم، مشروعیت یا محبوبیت او را نتیجه بگیرند. اما تاریخ یک درس مهم دارد؛ جمعیت، رأی تاریخ نیست.کافی است به تشییع جنازه ژوزف استالین نگاه کنیم. در سال ۱۹۵۳ میلیون‌ها نفر در مراسم او شرکت کردند؛ آن‌قدر که ازدحام جمعیت جان صدها نفر را گرفت. اگر قرار بود تعداد شرکت‌کنندگان معیار قضاوت باشد، امروز باید استالین را یکی از محبوب‌ترین رهبران تاریخ می‌دانستیم. اما تاریخ او را با میلیون‌ها قربانی، اردوگاه‌های کار اجباری، سرکوب، قحطی‌های مصنوعی و حکومت وحشت به یاد می‌آورد، نه با شکوه تشییع جنازه‌اش ! اصلاً تاریخ پر است از دیکتاتورهایی که در زمان مرگشان با تشریفات عظیم بدرقه شدند، اما چند سال بعد همان ملت‌ها یا حتی همان حکومت‌ها، روایت دیگری از آنان ارائه کردند. احساسات لحظه‌ای، تبلیغات حکومتی و فضای یک مراسم، هرگز جای داوری آرام و بی‌رحم تاریخ را نمی‌گیرد.درباره هر رهبر سیاسی نیز همین قاعده صادق است. مردم ممکن است به دلایل مختلفی در یک مراسم حضور پیدا کنند؛ از باور و علاقه گرفته تا کنجکاوی، احساسات، سازماندهی حکومتی، اجبارهای شغلی یا حتی صرفاً برای دیدن یک رویداد تاریخی. از روی تصاویر یک مراسم، نمی‌توان درباره قضاوت یک ملت حکم صادر کرد.اما شاید تلخ‌ترین تناقض این روزها چیز دیگری باشد؛ حکومتی که نزدیک به نیم‌قرن خود را «ابرقدرت منطقه» معرفی می‌کرد، از «مدیریت جهان» سخن می‌گفت و شعار «مرگ بر آمریکا» را به ستون اصلی تبلیغاتش تبدیل کرده بود، امروز حتی درباره مراسم دفن رهبرش نیز این روایت مطرح است که این کار تنها پس از فراهم شدن شرایط و با چراغ سبز و اجازه دولت آمریکا بعد از سه ماه انجام شد و این نماد روشنی است از فاصله میان شعار و واقعیت؛ حکومتی که ادعای ایستادن در برابر آمریکا را داشت، در پایان عمر رهبرش نیز ناچار شد چشم به تصمیم همان قدرتی بدوزد که دهه‌ها دشمن اصلی خود معرفی می‌کرد.تاریخ، رهبران را نه با تعداد پرچم‌های سیاه، نه با طول صف‌های تشییع و نه با حجم پوشش رسانه‌ای حکومت‌ها قضاوت می‌کند. معیار تاریخ چیز دیگری است؛ اینکه حاصل دهه‌ها حکومت، آزادی بود یا اختناق، آبادانی بود یا ویرانی، رفاه بود یا فقر، امید بود یا ناامیدی.تابوت هر رهبری ممکن است بر دوش هزاران یا حتی میلیون‌ها نفر حرکت کند، اما داوری نهایی را نه جمعیت، بلکه تاریخ صادر می‌کند. استالین بهترین شاهد این حقیقت است؛ و تاریخ بارها نشان داده که میان شکوه یک تشییع جنازه و جایگاه واقعی یک حاکم در حافظه ملت‌ها، گاهی فاصله‌ای به اندازه یک نسل وجود دارد..#زن_زندگی_آزادیhttps://zil.ink/Mrhallooشب نشینی هالو 👇T.me/sh_n_halloo