می‌گن اگه کنجکاوانه به احساساتت نگاه کنی، می‌تونی چیزهای جالبی راجع به خودت کشف کنی و یاد بگیری؛ می…

می‌گن اگه کنجکاوانه به احساساتت نگاه کنی، می‌تونی چیزهای جالبی راجع به خودت کشف کنی و یاد بگیری؛ می‌تونی همدلانه خودت رو بهتر بفهمی و درک کنی.امروز سرشار از حسادتم. حسادت فاصله‌ی بین تصویر ایده‌آلِ خودت و خودِ واقعی‌ت رو بهت نشون می‌ده؛ اینکه واقعاً تهِ قلبت چی برات ارزشمنده و چه چیزی عمیقاً برات مهمه. اینکه کدوم یکی از رؤیاها و خواسته‌هات رو توی بالا و پایین‌های مسیر زندگی از یاد بردی و فراموش کردی.امروز به تمام آدم‌هایی که کنار همدیگه، توی این تعطیلات، به دامن طبیعت سفر کردن حسادت کردم. سعی می‌کنم کنجکاوانه به همین جمله نگاه کنم؛ به تمام خواسته‌های ریز و درشتی که توی همین یه جمله پنهان شدن.دلم می‌خواد به سفر دعوت بشم. دلم می‌خواد کسی باشه که برای سفر کردن یاد من بیفته و دلش بخواد من همسفرش باشم. از اینکه من همراه سفرش باشم، از تهِ قلبش لذت ببره و به شوق بیاد. زنگ بزنه بهم و بپرسه: «میای با هم بریم سفر؟» حتی اگه احتمال بده که شاید نتونم بیام... این‌قدر بخواد و بگه و بگه که بالاخره یه روزی بتونم باهاش برم.دلم استراحت می‌خواد؛ استراحت، بدون فکر به اینکه باید این کار و اون کار رو بکنم، این رو برسونم و اون رو برسونم. دلم فراغتِ واقعی می‌خواد. هیچ کار مفیدی نکردن می‌خواد؛ صرفاً لذت بردن، رها بودن، بازیگوشی و ماجراجویی.دلم می‌خواد خاطره‌های جدید بسازم. قصه‌های جدیدی برای روایت کردن داشته باشم. دلم سفر می‌خواد، تجربه می‌خواد، طبیعت می‌خواد؛ کوه، دریا، جنگل، ... دلم می‌خواد به جزئیات شگفت‌انگیزِ کوچولوی طبیعت توجه کنم و ازشون شگفت‌زده بشم.اما امروز تنها نشستم توی خونه و به آدم‌هایی فکر می‌کنم که اگه همدیگه رو نبینیم، احتمالا دیگه حتی توی ذهنشون هم یاد من نمی‌افتن. به اینکه برای شریک شدن توی خوشی‌هاشون، اولویت‌های دیگه‌ای دارن. به اینکه صدتا کار روی سرم ریخته که هرچقدر هم فشرده و با سرعت انجامشون بدم، باز تموم نمی‌شن. و به صدتا فکرِ مخربِ دیگه...✍️ هستی.تابستون ۱۴۰۵.@ShaberoshanIR