بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت چهلوسوم…
انتشار: 2026/07/02 04:32 UTC
بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت چهلوسوم صدایی که از دل برمیخاستبرای هیئت، سیستم صوتی تازهای آورده بودند؛ دستگاهی پیشرفته که آن روزها برای همه تازگی داشت. پیش از آغاز مراسم، شهید غلامعلی رجبی پشت میکروفن ایستاد تا صدا را امتحان کند. چند جملهای خواند و سکوت کرد.با لبخند از او پرسیدند: «حاج غلامعلی، چطوره؟»با همان سادگی و شوخطبعی همیشگی گفت: «خوبه... فقط یکم آدمو قلقلک میده.»همه خندیدند؛ اما پشت آن لبخند، حقیقتی بزرگ پنهان بود.برای بسیاری، کیفیت بلندگو، نوع میکروفن و قدرت سیستم صوتی، بخشی از دغدغه مجلس بود؛ اما برای غلامعلی، آنچه اهمیت داشت، رساندن پیام اهلبیت علیهمالسلام به دلهای مردم بود، نه از چه وسیلهای این صدا عبور میکند.شاید به همین دلیل بود که بارها میشد او را پیش از آغاز مراسم، کنار درِ زینبیه دید؛ جایی که نه میکروفنی بود و نه بلندگویی. همانجا روی زمین مینشست، بیهیچ تکلفی، روضه را آغاز میکرد و با صدایی که از عمق جانش برمیآمد، دلهای رهگذران و عزاداران را به کربلا میبرد.او خوب میدانست صدایی که از دل برخیزد، برای رسیدن به دلها، نیازی به بلندگو ندارد.شاید بهترین سیستم صوتی دنیا بتواند صدا را بلندتر کند، اما هیچ دستگاهی قادر نیست اخلاص را تقویت کند. این همان چیزی بود که در وجود شهید غلامعلی رجبی موج میزد؛ اخلاصی که باعث میشد حتی زمزمههای آرامش، از هزاران فریاد رساتر باشد.او با رفتار خود به همه آموخت که ارزش یک مداح، نه به قدرت بلندگو، بلکه به صداقت دل و خلوص نیتی است که در هر واژه جاری میشود. و چه بسیار روضههایی که بیهیاهو خواند، اما پژواکشان تا همیشه در دلها ماند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومینژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷🕊




