بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت چهل و نهم…
انتشار: 2026/07/09 10:20 UTC
بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت چهل و نهمیا جای من است، یا جای دوربینصبحگاه دوکوهه، حال و هوای دیگری داشت. نسیم خنک سحر از میان چادرها میگذشت و صدای زمزمه دعای کمیل، آرامآرام در فضای اردوگاه میپیچید. رزمندهها، با لباسهای خاکی و دلهای آسمانی، حلقه زده بودند و گوش سپرده بودند به نوای مردی که هر واژهاش از دل برمیآمد؛ غلامعلی رجبی.هنوز چند فراز از دعا نگذشته بود که حاج صادق آهنگران از راه رسید. همزمان، گروه فیلمبرداری صدا و سیما هم وارد شد. قرار شد دعای کمیل را دو نفری بخوانند تا آن صبحِ بهیادماندنی ثبت شود.غلامعلی، بیهیچ درنگی، میکروفن را مقابل حاج صادق گذاشت. لبخند کوتاهی زد و آرام از کنار جایگاه کنار کشید. همه گمان کردند چند قدم آنطرفتر ایستاده است؛ اما دو دقیقه بعد، هرچه چشم گرداندیم، اثری از او نبود.هر طرف را گشتیم؛ پشت چادرها، کنار بلندگوها، میان صفوف رزمندهها... انگار در زمین فرو رفته بود.بالاخره پیدایش کردم.بیصدا، گوشهای میان بچهها نشسته بود؛ درست مثل یکی از همان بسیجیهای گمنام. نه جایگاه میخواست، نه میکروفن، نه قاب دوربین.کنارش نشستم و با تعجب گفتم: «چرا رفتی آقا غلام؟»سرش را بلند کرد. لبخند شیرینی بر لب داشت؛ لبخندی که همیشه بوی اخلاص میداد. آرام گفت:«به دوربین میگفتی چرا اومدی! یا جای منه، یا جای دوربین.»همین یک جمله کافی بود تا راز بزرگی را بفهمیم.غلامعلی از خواندن فرار نمیکرد؛ از دیده شدن فرار میکرد. برای او، ارزش دعا به حضور خدا بود، نه حضور دوربین. میترسید آنچه برای خدا آغاز شده، با نگاه لنزها رنگ دیگری بگیرد. دوست داشت صدایش در دلها بماند، نه تصویرش در قابها.آن روز، صبحگاه دوکوهه تنها با نوای دعای کمیل ماندگار نشد؛ با درس بزرگی از اخلاص جاودانه شد. درسی که غلامعلی رجبی، نه با سخنرانی، که با رفتنش از مقابل دوربین به همه آموخت؛ اینکه گاهی بزرگترین مردان، همانهایی هستند که بیش از همه از دیده شدن گریزاناند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومینژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷🕊
پستهای تلگرام — شهید غلامعلی رجبی جندقی
#نجواخدایا... مرا با نگهبانی خودت از هر گونه شر که در عالم هست، حفظ کن...{... وَ وَلِيُّ مَنْ لَكَ تَوَالَىٰ، وَنَاصِرُ مَنْ إِلَيْكَ أَوَىٰ، وَعَوْنُ مَنْ بِكَ اسْتَعْدَىٰ، وَكَافِي مَنْ بِكَ اسْتَكْفَىٰتو سرپرست هر کسی هستی که تو را به سرپرستی برگزیند، و یاریدهندهی هر که به تو پناه آورد، و مددکار هر که از تو یاری جوید، و برای هر که به تو توکل کند، کافی هستی...}🌱✨🔖 فراز کوتاهی از دعای ۱۵۵ (دفع دشمنان و محفوظ ماندن از شـر آنان):🔗 t.me/sahifeh_sajjadiyeh_jameeh/197✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
🔻تحلیلگر یهود: ایران آسیب جدی به توانمندیهای آمریکا وارد کرده است🔹تحلیلگر و نویسنده یهودی اعلام کرد: پیروزی ایران، مهمترین رویداد بشری در هزاره اخیر، بزرگتر از دو جنگ جهانی و آغازگر پایان «تجربه هولناک صهیونیسم» در منطقه است. ایران با خردمندی، آسیب جدی به توانمندیهای آمریکا در منطقه وارد کرده است، بنابراین حتی اگر واشنگتن بخواهد به اسرائیل کمک کند، کار چندانی از دستش برنمیآید.📡 #ناب_جهادی✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
رفت برای همیشه...ماند در دل ها برای همیشه …💔چهلم رهبر شهید انقلاب✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
💻 حضرت سکینه(س)، مشعل معرفت و دانش▪️ «سکینهی کبری» که شما اسمش را در کربلا شنیدهاید، دختر امام علیهالسلام و شاگرد زینب سلاماللهعلیها یکی از مشعلهای معرفت و دانش عربی در همهی تاریخ اسلام است. کسانی که حتّی زینب و پدر زینب و پدر سکینه را قبول نداشتند، به این اعتراف میکنند. 🖤 رهبر شهید انقلاب، ۱۳۷۰/۸/۲۲📆 پنجم ربیع الاول، سالروز وفات حضرت سکینه دختر گرامی حضرت امام حسین علیهالسلام✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
قسمت هشتاد و ششماذن پرواز✍به کانال شهید غلامعلی رجبی بپیوندید🇮🇷ما تا آخر ایستاده ایم🇮🇷🇮🇷@shahidgholamali🌷🕊
بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت هشتاد و ششماذن پروازحاج حسین انصاریان بعدها با حسرت آن دیدار را روایت میکرد.میگفت: «خبر نداشتم به مشهد آمده است. در صحن گوهرشاد چشمم به غلامعلی افتاد. آرام و متبسم سلام کرد؛ اما برق نگاهش، رنگ دیگری داشت. هنوز چند جمله بیشتر رد و بدل نشده بود که گفت: "انشاءالله اذن شهادت را از امام رضا علیهالسلام گرفتهام."»از شنیدن این جمله، دلم لرزید. با لبخندی که میخواست نگرانیام را پنهان کند، گفتم: «شهادت؟! فعلاً با تو کار داریم. دعای عرفه امسال را چه کسی بخواند؟ هنوز بچهها منتظر صدای تو هستند.»غلامعلی فقط لبخند زد؛ لبخندی که انگار رازی میان خودش و امامش را پنهان کرده بود.دو روز مانده به عرفه، دوباره آمد. این بار نگاهش از همیشه مصممتر بود. گفت: «خبرهایی رسیده... منافقین تحرکاتی دارند. احتمالاً عملیات در پیش است. باید بروم.» پرسیدم: «پس عرفه؟ محرم؟ برنامههایی که برای جوانها داشتی چه میشود؟»لحظهای سکوت کرد. بعد با اطمینانی که از دل یقین برمیآمد، گفت: «نمیخواهم از جهاد جا بمانم. شاید این آخرین عملیات باشد... اگر قسمت شد، تا محرم، مرغ از قفس پریده است.»آن روز، کسی معنای این جمله را نفهمید.اما چند روز بعد، در عملیات مرصاد، همان پرندهای که سالها دلش هوای آسمان داشت، از قفس خاک رها شد و به وعدهای که در صحن گوهرشاد از امام مهربانیها گرفته بود، رسید.بعضی وداعها، بوی خداحافظی نمیدهند؛ بوی قرار میدهند. قرار عاشقی که پیش از همه، مقصدش را میدانست و با آرامش، قدم در راهی گذاشت که پایانش، آغاز جاودانگی بود.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومینژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷