بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و یکذ…

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و یکذکر علی(ع)، عهد غلامعلیکنار جاده نشستیم و چشم‌ها به مسیری دوخته شده بود که قرار بود از آن، دستور حرکت برسد. غبار داغ تابستان روی لباس‌ها نشسته بود و سکوت عجیبی میان بچه‌ها جریان داشت؛ سکوتی که فقط گاهی با صدای باد یا عبور خودروهای نظامی شکسته می‌شد. هر کس در گوشه‌ای غرق فکر خودش بود؛ یکی تسبیح می‌چرخاند، یکی قرآن کوچکش را ورق می‌زد و دیگری آرام زیر لب دعا می‌خواند.غلامعلی سرش را بالا گرفت. نگاهش از جاده گذشت و به افق گره خورد. بعد با صدایی آرام اما نافذ گفت: «بچه‌ها... نادعلی.»همه بی‌اختیار زمزمه را آغاز کردند.«نادِعَلِیّاً مَظهَرَ العَجائِب...»ذکر که در فضای جاده پیچید، انگار خستگی از چهره‌ها رخت بست. دل‌ها آرام گرفت و نگاه‌ها رنگ امید پیدا کرد. آن لحظه دیگر کنار یک جاده خاکی نبودیم؛ گویی در پناه نام امیرالمؤمنین علیه‌السلام، فاصله زمین تا آسمان کوتاه شده بود.ذکر که تمام شد، غلامعلی لبخند کوتاهی زد و گفت:«ولایتی بودن فقط به سینه‌زنی و گریه کردن نیست. مراحلی پیش می‌آید که برای اثبات آن باید از دار و ندارت بگذری، حتی از جونت.»سکوت دوباره برگشت؛ اما این بار سکوتی از جنس اندیشه. هیچ‌کس چیزی نگفت. همه می‌دانستیم این حرف‌ها از روی احساس لحظه‌ای نیست. غلامعلی همان چیزی را می‌گفت که خودش به آن ایمان داشت و پیش از همه، آماده عمل به آن بود.چند روز بعد، وقتی آتش نبرد شعله کشید و میدان امتحان فرا رسید، تازه معنای آن جمله را فهمیدیم. بعضی حرف‌ها را فقط زمان معنا می‌کند؛ و بعضی آدم‌ها، با خون خود پای حرف‌هایشان امضا می‌زنند.غلامعلی از همان مردها بود. مردی که ولایت را نه در شعار، که در ایثار، اخلاص و نثار جان معنا کرد؛ و نامش برای همیشه در دفتر عاشقان ولایت، جاودانه ماند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷