از سوگ سیاووش تا سوگواری عاشورادر جهانبینی استورهها، اگر رشتهی عمر کسی را ظالمانه پاره کنند ن…
انتشار: 2026/06/23 06:03 UTC
از سوگ سیاووش تا سوگواری عاشورادر جهانبینی استورهها، اگر رشتهی عمر کسی را ظالمانه پاره کنند نمیمیرد، زیرا به گونهی دیگری باز میگردد و زندگی را از سر میگیرد. در جهان بینی فـدا مرگ به معنی نیستی نیست، مرگ سیـاوش را میکُشد اما نابود نمیکند. خونگواه (شهید) جـاوید است. مرگ تن چگونهبودن را دگرگون میکند، اما با چگونه زیستن کاری ندارد. خون سیاوش در خاک فرو نرفت، روی زمین پخش شد، از زیر هر سنگ جوشید و جوشید، و روان شد. هرکس آنرا میدید میفهمید جایی بیگناهی را کشتهاند. سوگواری حسینی، همسانی بسیاری با سوگ سیاوش پیش از اسلام دارد.سوگ سیاووش، درونمایه ژرفی در استـورههای پیش از اسلام داشت و کمو بیش تا چند سده پس از اسلام نیز در سغد و خوارزم و بخارا برگزارمیشد. در تاریخ بخارا آمده است بخارائیان را بر خونگواهی(شهادت) سیـاووش سـرودههایی هسـت، که کین سیاوش نامدارند. حتا هنوزهم در برخی از گوشه و کنارهای ایرانشهر سیاوش را شهیدی میدانندکه سرگذشت او نشانهی ستم و بیدادی است که انسانیت عرصه آن میباشد. سوگ سیاوش بدست پرتوان فردوسیِ شاهنامه حماسه جاوید شد. در استـورههای ایرانی آمده که: از خون سیاوش گیاهی رویید، بهنام پَرسیاوشان که جاودانه اسـت، و هرچه او را میبرند، بازهم میروید، و جان تازهای میگیرد. زنجیرهی سیاوشان تاریخ در سرودهای یارسانکه اهلحق میخوانند، روح والای قلـندر از هـابیل به جمشید، و از وی به ایرج و یحیی و سیاوش و حسین(ع) در گردش است. شهیدان بهباور پیروان اهل حـق، برگـزیدگان، پاکـان و ستـمدیدگان عرصهی تاریخاند. شهیدان نشانهی پیوستگی شهادت در درازنای تاریخاند. چنان که گویی زمین ما هیچگاه از شهید تهی نمیشود. در تشیع ایرانی، سوگـواری حسینی جـای سوگ سیاوش را گرفت. احسان یارشاطر میگوید: سوگواری برای امام حسین و یارانش زمینه باستانی در سنتهای ایرانی دارد و نمایشی الهام بخش است. آیینهای دههی محرم وارث آیینهای بسیار کهن است، که ریشههای ژرف در روح ایرانی دارد.یارینامه: سوگسیاوش، شاهرخمسکوب
پستهای تلگرام — شاهنامه پژوهي پزشكان
☹️ مگه تمام عمر، چندتا بهاره!؟ 😟
اگرچه شاهنامهی فردوسی یک رزمنامه اسـت، اما بزم و سور و شادی هم در آن جایگاه ویژهای دارد. فردوسی شاد بودن را یکی از ویژگیهای خردمندان میداند: چو شادی بکاهد، بکاهد روان خِـرد گردد اَندر میـان، ناتوانصحـنهآرایی آیینهای سور و بزم و شادیدر شاهنامه پرشکوه و شگفت انگیزستدکـتر علیرضا قیامتـی مدیر خردسرای فردوسی
. پیرهن صورتی دل منو بردی یکی از ترانههای زیبای شادروان ایرج که در تاریخ (۲۱ / ۵ / ۱۴۰۵) درگذشت.
این ویدئوی کوتاه را ببینید، تا بیشتر از شیوهی کارِ ویرایـشگر نامدار شاهنامه فردوسی، شادروان دکتر جلال خالقی مطلق آگاه شوید. با سپاس از آقای سعادتاله یداللهی فارسانی، برای فرستادن کلیپ ویدئو.
آخـرین بازمانده هنرمندان زرین پنجه و حنجره طلایی، استاد حسین خواجه امیر با نام هنری ایرج درگذشت. هـنر شورانگیزی که با پیامهای مهرافزای و دلربای خود بسیاری را به کمند عشق کشید و ناکامان عرصه عاشقیرا بارها به گریه انداخت، تا همدم تنهایی آنان شود.همزبانی و همدلی موسیقی ملیایران با شنودگان اندوهگین از سختی زندگی آنها میکاسـت، و همـدلی با مـردم رنجدیده و ستمکش، درد غـم و اندوه آنان را آرام میکرد و بغض گلوگیر آنانرا میترکاند. ساز و آواز سنتی، نماد موسیقی درمانی برای زدودن زنگار فسردگی و اندوه از دل مردمی بود، که چارهای جـز پناه بردن به شعر پارسی و موسیقی سنتی نداشتند. این همنوایی همچون آب خنکی بود، که آتش درون غمـزدگان را سـرد و خاموش میکرد. شجریان، درباره ایرج گفته بود: ایشان پیشکسوت من بوده و هست. آن هنگام که دبیرستان میرفتم، استاد ایرج در اوج هـنر خوانندگی بود. صـدای او سنجه و متر آواز ایرانی است. زلالی، قدرت صدا و نیز چهچههای دلنشین و شورانگیز وی بیانگر این میباشد که چرا ایرج سنجه و متر خوشآوازی و رکورددار نوای خوش ایرانی شده است.
کودکان، پیوسته به دنبال یافتن جهان پیرامون خود هستند و همواره آزمون و خطا میکنند. تا هنگامی که دریابند چه چیزی درست و/یا نادرست است. و تا زمانی که با کمک ما یا بدون آن به پاسـخ پرسشهای خویش نرسند، آرام نمیگیرند. ما همواره به عنوان دیدهبان(ناظر) باید در جوار کودکان باشیم، تا مبادا آسیبی بهخود برساند. تنها همین. و این که دیگران چه میگویند، و رفتار کودک را چگونه داوری میکنند خیلی مهم نیست. کودک در چند سال نخست زندگی در پاسخ به آموزش و درخواست بزرگترها زیاد نه میگوید. این نه گفتنها به آن معنی نیست که ما را باور نداشتـه و/یا لجبازی میکند، بلکه میخواهد بگوید: منهم برای خود کسی هستم و رأی و اندیشهای دارم.