https://share.google/FWEDqwMo7trkbnjwtساز و آواز غمـنامه‌ی مـرگ اسپنـدیار

. یکم شهریور روز پزشک بر همه همکاران ارجمندم خجسته باد.من پزشک‌ام، کسی که میز کارش وامدار هیچ‌ کس نیست و جایگاه بلندش در گِرو رأی این و آن نمی‌باشد. نه نانی از مجـیز گویی خورده‌ام و نه نام از چاپلوسی و ریا گرفته‌ام، ابزار کارم مغز و دستان منست. من پزشک‌ام، آرزویم شادی و تندرستی آدمیان است. فرزند راستین مردم، چون از نخستین هنگام زایش انسان تا رفتنش همـراه اویم. با اندوه بیمار اندوهگین، و با لبخند او شاد می‌شوم. با گریه‌اش‌ درد می‌کشم، و با زخم‌ او می‌سوزم. مرا ببخشید، که گاهی خسته‌ و بی‌تابم. اما دلخوشم که دَمادم زندگیم پر از نگاه تو و سرشار از دیدار تو‌ست. لبخند بیمار مدال سرافرازی من‌ است، و تندرستی‌ او بهترین سرمایه‌ام. آری من پزشک‌ام، باغبان درخـت عمـرانسان. قلبم نگران تپش قلب توسـت، و در خواب هم بر بالینت می‌آیم و نبض و نفس‌های تو را می‌شمارم. من پزشک‌ام، کسی که همیشه در کنار تو میماند. و در این دوران بدخویی‌ها که بیشتر کسان دیوانه‌وار در پی بهره و سود خویشند!! تنها کسی هسـتم که؛ پیوسته چشم براه بهبودی و لبخند تو‌ می‌مانم.

aparat.com/v/e6375n0%DA%AF%D9%88%DB%8C%D8… آغاز سُرایش داستان جنگ رستم و اسپندیار، همزمان با موسم بهاری بوده است.

به‌گمانم، پالایش سختگیرانه زبان پارسی به‌ شیوه‌ دکتر کزازی، و سونامی هجـوم واژه‌هـای لاتیـن در این زمانه، به گفتار و نوشتار ایرانیان و جایگرینی واژگان بیگانه بجای برابرهای پارسی باعث خواهد شد، که ما با “زبان بزرگان ادبیات کلاسیک” خود بیگانه شده و هنجار گویش حافظ، سعدی، فردوسی، نظامی، مولوی، خیام و دیگـر سخن‌سرایان ادب پارسـی را، که “پشتیبانان اصلی قند پارسی” هستند، فراموش کنیم یعنی ایرانیان دیگر نتوانند دیوان شعر آنان را بخوانند، و بفهمند.

☹️‌ مگه تمام عمر، چندتا بهاره!؟ 😟

اگرچه شاهنامه‌ی فردوسی یک رزمنامه اسـت، اما بزم و سور و شادی هم در آن جایگاه ویژه‌ای دارد. فردوسی شاد بودن را یکی از ویژگی‌های خردمندان میداند: چو شادی بکاهد، بکاهد روان خِـرد گردد اَندر میـان، ناتوانصحـنه‌آرایی آیینهای سور و بزم و شادی‌در شاهنامه پرشکوه ‌و شگفت‌ انگیزستدکـتر علی‌رضا قیامتـی مدیر خردسرای فردوسی