.گمون میکردم که خوبی، یه روزی راه خونه رو پیدا میکنه و دوباره به دلم برمیگرده…اما بعضی آدما فقط…
انتشار: 2026/07/26 05:52 UTC
.گمون میکردم که خوبی، یه روزی راه خونه رو پیدا میکنه و دوباره به دلم برمیگرده…اما بعضی آدما فقط خاطرهی خوب بودنشون رو جا میذارن، نه خودشون رو.یه جایی از زندگی میفهمی که انتظار کشیدن، همیشه نشونهی عشق نیست؛ گاهی فقط عادت کردنیه که آرومآروم آدم رو از خودش دور میکنه.روزها گذشت، فصلها عوض شد، آدمهای زیادی اومدن و رفتن، اما اون چیزی که هیچوقت برنگشت، همون حس قشنگی بود که فکر میکردم تا آخر عمر کنارم میمونه.دیگه منتظر برگشتن کسی نیستم…منتظر برگشتن خودمم؛همون آدمی که قبل از دل بستن، راحت میخندید، با امید زندگی میکرد و دلش از آینده نمیترسید.بعضی زخمها با زمان خوب نمیشن، فقط یاد میگیری باهاشون زندگی کنی.و شاید بزرگترین درس زندگی همین باشه؛اینکه همیشه قرار نیست هر چیزی که دوستش داشتی، مال تو بمونه.گاهی باید قبول کنی…بعضی «برگشتنها» فقط توی خیال اتفاق میافتن، نه توی واقعیت…
پستهای تلگرام — شعروشور
.حد و مرز یعنی یاد بگیری مهربانی را با «قربانی شدن» اشتباه نگیری.بعضی آدمها آنقدر عادت میکنند همیشه درک کنند، کوتاه بیایند و تحمل کنندکه کمکم از خودشان دور میشوند؛درحالیکه اسمش را میگذارند عشق، انسانیت یا وفاداری.اما حقیقت این است:اگر رابطهای فقط وقتی دوام دارد که تو مدام خودت را نادیده بگیری،آن رابطه دارد از تو تغذیه میکند، نه اینکه با تو رشد کنه!حد و مرز گذاشتن یعنی:بتوانی بدون نفرت، «نه» بگویی.بدون عذاب وجدان، از آرامشت محافظت کنی.و بفهمی توضیحِ بیش از حد، اغلب نشانهی ترس از نپذیرفته شدن است.آدمِ بالغ میفهمد قرار نیست همه از مرزهایش خوششان بیاید؛چون بعضیها فقط وقتی راحتاندکه تو مرزی نداشته باشی.🌱🌹
هیچ در عمقِ دو چشمِ خامُشمرازِ این دیوانگی را خوندهای؟هیچ میدانی که من در قلبِ خویش نقشی از عشقِ تو پنهان داشتم...؟هیچ میدانی کَز این عشقِ نهانآتشی سوزنده بر جان داشتم؟#فروغ_فرخزاد🌱🌹
دلم تنگ است و در عالم انیس و همزبانی نیست به قصرِ خلوتِ جانم نگارِ مهربانی نیست به ظاهر شوکت و فرّ و جلالی بس گران دارم ولی در سینه غیر از داغ و رنجِ بیکرانی نیست ز بهرِ دردِ پنهانم طبیبِ کاردانی نیست به صحرایِ وجودِ من نسیمِ کاروانی نیست من آن شاهِ غریبم کاندراین اورنگِ تنهایی ز مهرویانِ گیتی بر سرم سایهبانی نیست به دستم جامِ زرین است و در ساغر میِ گلگون ولی با من نگارِ مهرخِ شیرینزبانی نیست چو شمعی در شبستانِ جلالِ خویش میسوزم که در این محفلِ شوکت، نشان از همآشیانی نیست#سیناخالقی🌱🌹
و تو هم روزی پير می شویاما منپيرتر از اين نخواهم شددر لحظه ای از عمرم متوقف شدممنتظرم بيايیو از برابر من بگذریزيبا ، پير شدهآراسته به نوریکه از تاريکی من دريغ کرده ای#شمس_لنگرودے🌱🌹
وقتیکه عشق جانبه جهانمنمیدهدبغضم توان به آه و فغانم نمیدهدوقتیکه سرنوشتِ غمانگیز و تلخِ مندر کویِ وصل، راه نشانم نمیدهدوقتی به غیرِ واژه نباشد پناهِ منباران اشک و گریه امانم نمیدهدوقتی شرابخانهی لبخند و زندگیپیمانهای به جامِ لبانم نمیدهدیک لحظه بیتو ماندنو تنها نشستنمنایِ تپش به هر ضربانم نمیدهدوقتی بهارِ خندهی لبهایِ مستِ تودستی به گونههایِ خزانم نمیدهدجریانِحسرت و غمو دلواپسیو بغضخونی جدید، بر شریانم نمیدهداینعشقِپاکِ در دلُدر جاننشستههمغیر از عطش به جامِ لبانم نمیدهد#مجتبی_خوش_زبان🌱🌹