دعا برای محفوظ ماندن از خطراتاز امام صادق(ع) نقل شده که هرکس دعای زیر را بعد از {هر} نماز واجب بخوا…

🔴روایت تعظیم و جشن در نهم ربیع ساختگی است!🔺آیت الله محمدهادی یوسفی غروی: در جلد 31 و 95 بحارالانوار به نشر دار الإحیاء التراث العربی، در کتاب های «فتن و محن» و «اعمال ایام و ماه ها» روایتی مبنی بر عید بودن نهم ربیع الاول به سبب هلاکت عمر بن خطاب آمده است که به دلایل فراوانی، این روایت ساختگی است.🔺علامه مجلسی(ره) این روایت را از کتاب زوائد الفوائد نقل می کند که نویسنده این کتاب علی بن علی بن طاووس «پسر ابن طاووس» بوده و جز نامی از این کتاب و روایت فوق که مستند به این کتاب است، روایت دیگری از آن باقی نمانده و همین امر دلیل بر ضعف و ساختگی بودن این روایت است.🔺همچنین وجود الفاظی عامیانه همچون الفاظ «یَرْتاس»، «رؤیا» و «جنیت» به جای «یَتَرَأصُ»‌، «ریاء» و «جنٌبت» و وجود عباراتی همچون اسفل الفیلوق، یوم الهدی، یوم انکسار شیعه، یوم التصفیح، یوم ظفرت به بنو إِسرائیل‌ در روایت فوق، دلیل بر ضعف و ساختگی بودن این روایت است.🔺علاوه بر این، ثابت نبودن افعال ماضی و مضارع در روایت و نیز عدم ثبات منقول عنه میان پیامبر اکرم(ص) و امیر مؤمنان علی(ع) دلیل بر اضطراب گوینده چنین روایتی می کند و این اضطراب از شأن امام هادی(ع) به دور است.🔺 احدی از مورخان مخالفت نکرده اند که عمر بن خطاب در روز 26 ذی الحجه ضربه و 28 این ماه از دنیا رفت، بنابراین شهرت قتل عمر در روز نهم ربیع الاول به علت تبلیغات کاذب پادشاهان صفویه برای تحریک احساسات مردم به جنگ با اهل سنت با کارهایی همچون جشن گرفتن در ایام قتل عمر بن خطاب است. صفویان نمی توانستند جشن قتل عمر بن خطاب را در ایام 26 ذی الحجه به بعد بگیرند چرا که جشن آنان با محرم الحرام و ایام شهادت حضرت سیدالشهدا(ع) تداخل پیدا می کرد و مساجد سیاه پوش عزا می شد. همچنین گرفتن جشن قتل عمر بن خطاب در ایام کشته شدن عمر بن سعد می توانست صفویان را از خطرات احتمالی فرقه مقابل درامان دارد چرا که می توانستند با رعایت تقیه، جشن خود را به عنوان جشن قتل عمر بن سعد تلقی کنند.🔺روایت فوق تنها از پسر ابن طاووس نقل شده و حتی شخص ابن طاووس هم که فردی متسامح است، این روایت را در کتب خود نیاورده و این امر هم دلیلی دیگر بر جعلی و ساختگی بودن چنین روایتی است.🔺 فضائل فراوانی که در این روایت برای جشن گیرنده روز نهم ربیع الاول آمده، توهم عظیم بودن این روز را می آورد در صورتی که هیچ گونه روایت دیگری از هیچ یک از علما و اهل بیت(ع) درباره فضائل این روز وارد نشده است، بنابراین اگر این روایت صحیح باشد معنایش اینست که - العیاذبالله- ائمه اطهار(ع) هم تا زمان امام هادی(ع)، از فضایل این روز نا آگاه بودند!!نویسنده: استاد محمدهادی یوسفی غروی (پژوهشگر برجسته تاریخ اسلام)@Yusufi_Gharawi#عیدالزهرا #نهم_ربیع #فرحه_الزهرا سلام الله علیها عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇@pasokhvoice@pasokhtext@shenakhtehadis

آیا پیامبر (ص) وفات کرده اند یا به شهادت رسیده اند؟پرسش:پیامبر اکرم (ص) وفات کرده اند یا در اثر زهر به شهادت رسیده اند؟ اگر شهید شده اند آیا قاتل ایشان معلوم است؟ آیا روایتی که می گوید پیامبر (ص) به دست دو تن از زنان خود (یعنی عایشه و حفصه ) مسموم شده اند دارای سند قوی است؟پاسخ: این نظریه که پیامبر اکرم (ص) در اثر مسمومیت به شهادت رسیده باشند با شواهد متعدد تاریخی قابل تقویت است اما هویت قاتلان ایشان روشن نبوده و نیست و بر اساس یک روایت ضعیف یا تحلیل ها و حدس ها نمی توان نظر قاطعی ابراز کرد. روایتی که می گوید 2 تن از همسران پیامبر (ص) به ایشان زهر نوشانده اند تنها در تفسیر عیاشی با سندی منقطع و ضعیف آمده است(تفسیر العیاشی، ص200، روایت شماره 152). نسخه ای که از این تفسیر بر جای مانده ، یک نسخه ناقص است که اسانید روایاتش تلخیص شده اند و معمولا در سند هر یک از روایاتش هویت 3 الی 4 واسطه که بین مؤلف و معصوم(ع) قرار داشته اند نامعلوم است. به گفته نجاشی(رجال شناس بزرگ شیعه) ، مؤلف تفسیر عیاشی گرچه خودش راستگو بوده ولی بسیار از افراد ضعیف نقل می کرد: « كان يروي عن الضعفاء كثيرا » ( رجال النجاشي ، ص٣٥٠). بنابراین وقتی هویت 3 یا 4 تن واسطه های میان عیاشی تا معصوم(ع) مشخص نیستند نمی توانیم سند این روایت را صحیح یا موثق بنامیم و حجت شرعی برای «نسبت دادنِ قاطعانه این روایت به معصومان(ع)» نداریم. وانگهی روایتی که در تفسیر عیاشی آمده تنها یک روایت است و در موضوع مهمی همچون « هویت قاتل رسول الله ص » نمی توان به آن اکتفا کرد.این موضوع برای شیعه مهم بوده و قاعدتا اگر معصومان(ع) احادیثی در این مورد فرموده بودند باید با روایات و اسانید متعدد نقل می شد نه اینکه تنها با یک سند منقطع و ضعیف نقل شود. بر فرض اگر کسانی چنین توجیه کنند که اهل بیت(ع) به دلایلی از بیان مکرر و علنی این موضوع خودداری کرده اند ، باید به آنان گفت: پس ما نیز مأمور به «گمانه زنی» نیستیم. ازسوی دیگر ، مضمون این روایت در آثار بر جای مانده از کلینی ، صدوق ، شیخ مفید ، سید مرتضی و شیخ طوسی دیده نمی شود حال آنکه اگر یک روایت مشهور بود مخصوصا باید در ابواب التاریخ در کتاب کافی کلینی نقل می شد. البته بعدها کتاب های روایی قرن 11 و 12 یعنی تفسیر الصافی ، بحارالانوار ، تفسیر البرهان و تفسیر نورالثقلین همین یک روایت را از تفسیر عیاشی اخذ و مجددا نقل کرده اند که این نیز دلیل کافی بر صحت سند یا متن آن روایت نخواهد بود زیرا مؤلفان این آثار تقریبا هر روایتی که یقین به جعلی بودنش نداشتند نقل می کرده اند. در هر حال ، اعتقاد به «دست داشتن دو تن از همسران پیامبر(ص) در مسموم کردن آن حضرت» یک دیدگاه مشهور و مورد تأیید و تأکید عموم علمای شیعه نبوده است. تنها سخنی که می توانیم با « احتمال قوی » بیان کنیم اینست که « پیامبر اکرم(ص) در اثر مسموم شدن به شهادت رسیده اند » اما اسناد و مدارک کافی برای تعیین هویت عاملان و طراحان پشت پرده این توطئه نداریم بنابراین باید از اظهارنظر شتابزده و قاطعانه بپرهیزیم.#شهادت_پیامبر صلی الله علیه وآله #وفات_پیامبر (ص)#شهادت_پیامبر_اکرم (ص)عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇@pasokhvoice@pasokhtext@shenakhtehadis

معنای «الوتر الموتور» در زیارت عاشورا «الوِتر» در زبان عربی هم به معنای یگانه، بی همتاست و هم به معنای تک و تنها و هم بر انتقامِ خونِ ریخته شده و مظلومیت در خونخواهی، دلالت دارد. «المَوتور» نیز اسم مفعول از ریشۀ «وَتَرَ» به معنای کسی است که عزیزانش کشته شده‌اند اما انتقام خونشان همچنان گرفته نشده و قلبش همچنان زخمی و مالامال از خشم و احساس خونخواهی است. ترکیب این دو واژه با هم یعنی «الوتر المَوتور» تصویری از «یگانگی و بی همتایی»، «مظلومیت و تک و تنهای بودن» و «خونخواهی به‌تعویق‌افتاده» می‌سازند. «الوتر المَوتور» برای امام حسین(ع)، بر بی‌همتایی او در مقام و تنهایی در معرکه نبرد دلالت دارد و نیز بر اینکه او بخاطر بی یاور بودن، نتوانسته بود انتقام خون پدرش امیرالمؤمنین(ع) و برادرش امام حسن(ع) را بگیرد همانگونه که خودش نیز همراه برادران و برادرزادگان و فرزندانش به شهادت رسید و هیچگاه انتقام خونش گرفته نشد. حسین(ع) قهرمانی یگانه و بی همتا و تنها و بی یاور است که وعده‌ی انتقام خون او همچنان پابرجاست. «وِتر» را می توان همزمان اشاره به تنهایی امام(ع) در قتلگاه و یگانگی ایشان در مقام قرب الهی دانست؛ «المَوتور» نیز به داغ‌دیدگی ایشان به خاطر شهادت پدر و برادران و برادرزادگان و یارانش که هیچگاه انتقامشان گرفته نشد و مصیبت آنان همانند زخمی جانکاه بر سینه باقی ماند، اشاره دارد؛ خونهای پاکی که قصاصشان از توان بشری بیرون بوده و خود خداوند، انتقام خون آنان را برعهده گرفته است. به همین خاطر هم امام علی(هم) و هم امام حسین(ع)، لقب ثأر الله دارند یعنی کسی که خونخواهش خداست.اساساً قتل اهل بیت(ع) نه فقط یک جنایت زمینی، که نقض حرمت الهی است و به انتقامی آسمانی گره خورده است.خلاصه در مورد مفهوم «الوِتر المَوتور»: «داغ‌دیده‌ی بی همتا و تک و تنها که خون خود و عزیزانش ریخته شد ولی انتقامشان گرفته نشده است»#امام_حسین #عاشورا #زیارت_عاشورا عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇@pasokhvoice@pasokhtext@shenakhtehadis

✅ «خالق‌بودنِ ائمه» حتی با اذنِ خداوند غلط استعلامه محمدباقر مجلسی(ره):«و لا تَعتقِد اَنَّهم خلقوا العالَمَ بامرِ اللهِ تعالی، فإنّا قَد نُهینا فی صِحاح الأخبار عن القول به و لا عِبرةَ بما رواه البُرسیُّ و غیرُه من الأخبار الضعیفة».📚 رساله اعتقادات علامه مجلسی#غلو#غلات@Nardebane_feghahat

آیا مطلب زیر صحیح است؟«علی پس از پیروزی بر قبيله بنی قريظه ۷۰۰ یا ۹۰۰ نفر از مردان قبيله را گردن زد. (منبع: تاريخ طبری)»پاسخ: مطلب بالا درست نیست زیرا مقایسه مجموع روایات تاریخی نشان میدهد در ماجرای بني‌قريظه فقط حدود 40 نفر از یهودیان جنایتکار کشته شدند اما بعدها در دوره بنی‌امیه بعضیها با انگیزه‌های خاصی این آمار را به هفتصد و نهصد نفر تبدیل کردند!سپس طبری (حدود سیصد سال بعد از حادثه)، همان روایت تحریف‌شده و اغراق‌آمیزِ عصر اموی را بدون اینکه نقد کند، در کتاب تاریخش آورد و روایت اصلی و معتبر را از قلم انداخت! در حالی که روایت معتبر در کتاب ابن زنجویه که حدود نیم قرن پیش از طبری می‌زیست ذکر شده بود (رجوع کنید به کتاب الاموال، ابن زنجویه ص 299، روایت شماره 461) ضمنا آن چهل نفر که اعدام شدند همگی به دست مولا علی (ع) کشته نشدند بلکه به دست چندین نفر کشته شدند و جرمشان این بود که بارها از پشت به مسلمانها خنجر زده، در مرحله آخر در جنگ احزاب نیز از پشت به قلعه محل استقرار زنان و کودکان حمله کردند ولی موفق نشدند و خودشان گرفتار شدند. حمله به مسلمانان از پشت سر در قرآن اشاره شده است:"إِذْ جاؤُكُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَ مِنْ أَسْفَلَ مِنْكُمْ ...""هنگامی که (دشمنان) از بالا و پایینِ شما (جلو و پشتِ شهر مدینه) آمدند ..."(سوره احزاب؛ آیه 10) ماجرای هجوم یهود به قلعه محل پناه گرفتن زنان و کودکان نیز در کتاب المغازی واقدی که حدود صدسال قبل از تاریخ طبری تالیف شده آمده است(رجوع شود به: المغازى، واقدى؛ ج ‌2، ص: 462 )وانگهی اعدام شدگان فقط از بنی قریظه نبودند بلکه شماری از آن چهل نفر، از قبیله بنی‌نضیر بودند که قبلا نیز درگیریهایی داشتند و پیامبر ص با رأفت اسلامی با آنها رفتار کرده بود اما این بار با همدستی شماری از بنی‌قریظه در حساسترین شرایط جنگ احزاب، از پشت به مسلمانان خنجر زده، به قلعه محل پناه گرفتن زنان و کودکان حمله کرده بودند.ضمنا حکم اعدام سران بنی‌نضیر و همدستانشان از بنی‌قریظه را شخص پیامبر (ص) یا امام علی(ع) صادر نکردند بلکه یک قاضی مورد قبول طرفین به نام "سعد بن معاذ" چنین حکمی را داد و پیامبر (ص) آن را عادلانه دانستند.#بنی_قریظه #یهود #خشونت_در_اسلامعضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇@pasokhvoice@pasokhtext@shenakhtehadis

رفتار امام صادق (ع) با فقیران سُنّی مدینه در تفسیر عیاشی که از منابع قدیمی حدیث است و حدود 1100 سال پیش نوشته شده آمده است که امام صادق(ع) در هنگام شب کیسه‌ای بسیار سنگین و پر از نان را بر دوش می‌کشید و برای گروهی از فقیران بی‌خانمان مدینه که زیر سایبان محله بنی ساعده خوابیده بودند می‌برد. ایشان قرص‌های نان را لای لباس آن فقرا قرار می‌داد تا صبح فردا که از خواب برمی‌خیزند گرسنه نمانند. یکی از شیعیان به امام(ع) عرض کرد: آیا این فقیران به امر امامت و ولایتِ { اهل بیت(ع)} شناخت و اعتراف دارند (آیا شیعه هستند)؟ امام فرمود: خیر، اگر شناخت داشتند که بر ما واجب بود حتی آرد و نمک خود را نیز با آنان شریک شویم.سپس امام صادق(ع) به آن شخص فرمودند: " پدرم (امام باقر علیه السلام) وقتی چیزی را به عنوان صدقه به سائل می‌داد {برای چند لحظه} از او پس می‌گرفت و آن را می‌بوسید و می‌بویید و سپس دوباره به او بر می‌گرداند زیرا صدقه پیش از آنکه به دست سائل برسد، در دست خدا قرار می‌گیرد { و متبرک می شود } از این رو دوست دارم آن را {صدقه یا دست سائل را} ببوسم زیرا هم خداوند و هم پدرم به آن عنایت داشته‌اند. " منبع: تفسير العياشي(متوفای حدود 320هـ) ، ج‌2 ، صص 107-108توضیح مهم: در این ماجرا می بینیم که امام صادق(ع) به دنبال آن نبود که با نان دادن به فقرای سُنی مدینه، آنان را مدیون خود و به مذهب تشیع وادار کند بلکه کمک به آنان را وظیفه ی اسلامی و انسانی می‌دانست و از این رو برای خدا در تاریکی شب و هنگامی که در خواب بودند، برایشان نان می‌برد.#امام_صادق #اهل_بیت (ع) #شیعه عضویت کانالها در ایتا و تلگرام👇@pasokhvoice@pasokhtext@shenakhtehadis