‏«من امروز‏دلم برای تو تنگ شده است.‏این جمله را‏هر روز می‌توانی بخوانی.»‏#ناظم_حکمت برگردان: #سیامک…

آقای نخست وزیر مشروب نمی خوردآقای نخست وزیر دود نمی کشدآقای نخست وزیر در خانه ای حقیر اقامت دارد  ولی بیچارگان حتی خانه حقیری هم ندارند...کاش گفته می شد:آقای نخست وزیر مست استآقای نخست وزیر دودی استاما حتی یک فقیر میان مردم نیست. #برتولت_برشت@sher3epidd

به او گفتمبا بوسه اگر می شد آدم کُشتصلح تراژدی بزرگی بودبه او گفتممرگ حرف‌های بزرگی برای گفتن داردبه او گفتمتفنگ ها به ترجمه مشغول‌انداو اما چارطاق دراز کشيده بودنه به تفنگ فکر می کردنه به بوسه‌ای عميقما مرده بوديم!مندير فهميدم#علی_اسداللهی@sher3epidd

زاهد حذَر زِ مجلسِ مستان که موجِ مِیصد توبه را به یک خَمِ ابرو شکسته است#بیدل_دهلوی

رادمان پورماهک، یعقوب لیث صفاری، یکی از چهره‌های برجسته و ماندگار تاریخ ایران است که در سده سوم هجری برخاست و به‌عنوان نخستین پادشاه ایرانی پس از حمله تازیان، پرچم استقلال و بازسازی هویت ملی را برافراشت. او برخاسته از طبقه‌ای مردمی و پیشه‌ور بود که به‌واسطه شجاعت، توان رهبری و روحیه میهن‌دوستی‌اش، از مسگری به فرماندهی یک نهضت بزرگ رسید. یعقوب با بنیان‌گذاری سلسله صفاریان در سیستان، توانست بخش‌های بزرگی از ایران مانند کرمان، فارس، خراسان و ری را از سلطه عباسیان خارج کرده و حکومتی مستقل برپایۀ هویت ایرانی پایه‌گذاری کند. تلاش او برای بازگرداندن زبان فارسی به جایگاه رسمی، آغاز حرکتی فرهنگی و ملی بود که بعدها با قدرت ادامه یافت.یعقوب لیث نه‌تنها مردی جنگاور و سیاست‌مدار بود، ماد بیداری ملی و بازگشت غرور ایرانی پس از قرن‌ها تحقیر و سلطه بیگانگان به‌شمار می‌رفت. او خود را نه خلیفه، بلکه پادشاه ایران می‌نامید، جایگاه او در تاریخ ایران، جایگاه قهرمانی‌ست که بدون تکیه بر تبار شاهی، تنها با اتکای به مردم و اندیشه آزادی، نخستین احیاگر ایران در حافظه تاریخی این سرزمین باقی ماند@sher3epidd

این قافله‌ی عمر عجب می‌گذرددریاب دمی که با طرب می‌گذردساقی غمِ فردایِ حریفان چه خوریپیش آر پیاله را که شب می‌گذرد#خیام

افسرده بود.سال‌ها رفت تراپی. و حالا؛خیلی دقیق و علمی می‌دونه که چرا حالش این‌قدر خرابه.همین!