من با شکوفه‌های سحر، زاده می‌شوم ...من با نسیم هر نفس آشنا، چو موجاز نو برای زیستن آماده می‌شوم ...…

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوییم #مارگوت_بیکل‌@sherroghazal🌸🍃‌

‏تردید نکن که نوری هست، شاید چندان نباشد که گفته‌اند، امّا آنقدر هست که از پس تاریکی‌ات برآید... #چارلز_بوکوفسکی‌@sherroghazal🌸🍃‌

ما حسرت یک خنده‌ی دنباله داریمما خسته از این روزهای بی قراریم#علیرضا_قربانی#حسین_غیاثی  ما ما وارثان دردهای بی شماریمما گریه های چشم های انتظاریم‌@sherroghazal🌸🍃‌

تو که یک گوشهٔ چشمت غمِ عالم ببردحیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد#عماد_خراسانی‌@sherroghazal🌸🍃‌

بیا امروزسنگ‌هامان را وا بکنیم!یک بار هم شدهمن جمعه می‌شوم و تو دلتنگی آنوقت می‌بینیچه دردناک استعمری عاشق باشی و اما نشانی دوست داشتنت راگم کرده باشی...#مهتاب_میرقاسمی‌@sherroghazal🌸🍃‌

من درد در رگانمحسرت در استخوانمچیزی نظیر آتش در جانم پیچیدسر تا سر وجود مرا گویی چیزی بهم فشردتا قطره‌ای به تفتگی خورشید جوشیداز دو چشمماز تلخی تمامی دریاهادر اشک ناتوانی خود ساغری زدمآنان به آفتاب شیفته بودندزیرا که آفتاب تنهاترین حقیقت‌شان بوداحساس واقعیت‌شان بودبا نور و گرمیش مفهوم بی‌ریای رفاقت بودبا تابناکی‌اش مفهوم بی‌فریب صداقت بودای کاش می‌توانستند از آفتاب یاد بگیرندکه بی‌دریغ باشندای کاش می‌توانستم خون رگان خود رامن قطره قطره قطره بگریم تا باورم کنندای کاش می‌توانستم یک لحظه می‌توانستم ای کاشبر شانه‌های خود بنشانم این خلق بی‌شمار راگرد حباب خاک بگردانمتا با دو چشم خویش ببینندکه خورشیدشان کجاست و باورم کنندای کاش می‌توانستم#احمد_شاملو‌@sherroghazal🌸🍃‌