@sisalmoalemi ۱۸ تیر ؛ یک جنایتِ بی‌ پاسخ ! ✍جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 بالای پشت ب…

@sisalmoalemi ۱۸ تیر ؛ یک جنایتِ بی‌ پاسخ ! ✍جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 بالای پشت بام یک تعداد آدم هستند که نوبت به نوبت دانشجویان دست و پا بسته را به پایین پرت می کنند. و از واقعه کوی دانشگاه فعلا همین فقط در اینترنت مانده. زخمی عمیق و جان سوز که بر پیکره‌ی حافظه‌ی تاریخی ایران همچنان باقی ست و هر سال گویی نمک بر آن می‌پاشند. آنچه در آن شب‌های سیاه در کوی دانشگاه گذشت ؛ نه یک درگیری ساده یا شورش که نمایش عریانِ قلدریِ لباس‌ شخصی‌ها و اقتدارِ سرکوبی بود که حریم امنِ خانه و دانشجو را با پوتین‌های نظامی و چوب و باتوم درنوردید. نام‌های بسیاری هنوز در چاهِ بی‌ عدالتیِ ناپدید سازی‌های قهری گُم مانده که نشان می‌دهد بهای پرسشگری در این خاک چقدر گزاف است. چشمانِ تخلیه شده و استخوان‌های شکسته نه شورش که گواه عینیِ وحشتی ست که بر جانِ دانشگاه انداخته شد تا صدای حقیقت در هیاهویِ چکمه‌ها خاموش شود. اما دردناک‌تر از خودِ جنایت تطهیرِ جنایتکاران بود. 🌐 در حالی که افکار عمومی و حتی نمایندگانِ دوره‌ی ششم مجلسِ وقت‌ بر عمقِ فاجعه تأکید داشتند. در همین بحبوحه بود که سید محمد خاتمی رییس جمهور وقت ایران در شهر همدان آن سخنرانیِ مشهور را ایراد کرد. کلماتی که برای بسیاری از دانشجویانِ زخمی و داغدار ؛ حکمِ خنجری دیگر را داشت. او که قرار بود صدای جامعه مدنی باشد ؛ حرکتِ دانشجویان را شورش و بلوا خواند و کوشید آن مطالبه‌ گریِ به خون نشسته را به حرکتی کور تقلیل دهد. واقعه‌ی ۱۸ تیر بزرگ‌ ترین چالشِ جنبش دانشجویی بود. نه فقط به خاطرِ ابعادِ خشونت ؛ بلکه به این دلیل که به وضوح نشان داد ساختار قدرت در ایران چگونه هم‌ دستانِ خود را در سایه‌ی مصونیتِ آهنین پنهان می‌کند و قربانیان را به جرمِ اهانت به نظام مقصر جلوه می‌دهد. امروز ۱۸ تیر یادآورِ این حقیقتِ تلخ است که خیلی ها فراموش نمی‌کنند چشمانِ تخلیه‌ شده را ؛ سرهای شکسته را و عدالتی که در چرخ‌ دنده‌های این نظام قربانیِ حفظِ قدرت شد.@hichjbb