آمد از آن درگهِ جان رازوشدلبر و دیوانهکن و نازکش هیچکسان جلوه از او ساختندمفتبران نیز بر او تاخت…
انتشار: 2026/07/08 08:39 UTC
آمد از آن درگهِ جان رازوشدلبر و دیوانهکن و نازکش هیچکسان جلوه از او ساختندمفتبران نیز بر او تاختند من که فرآوردهی آزادیاممومن این درگه الحادیام نام ورا ورد زبان ساختمکام از او بردم و دل باختم * ساعت جان، وقت ازل، نیستیمست شو تا فهم کنی کیستی عقل پرآوازهی پرمدّعانیست در این قافلهاش هیچ جا او که شب و روز به اوباشی استنیست در این راه که کنکاشی است او که بجوییده به زحمت، رسداو که نجوییده، بخوانش جسد ذکر بر او از دمِ جان کار کردکه همه جانش به رهِ یار کرد * آمدم و مست شدم هیچوارمیکدهی هست، کوی هیچسار آمد و رفت است در این خانه بسعشق چو تلخ است گریزد مگس شهپر و شهبال به صحرای ماستشهره و شهلا و شکیلا کجاست گمشدهای بود و به چاووش دلیافتمش در شب خاموش دل پف زدم آن چرک و چروک و فسادبر سر صد زخمش نهادم ضماد لیک عوض جای سپاس و نمازگفت منم حضرت ناز و نیاز وا زدمش از نو و در گِل نشستحیف نبود آن که به مَحمِل نشست؟ * میوه نه آسان و به زحمت رسیدبلکه سر وقت، به برکت رسید سالکِ پیمانهکشِ رازدانچونکه گذشت از سر هر هفتخوان گشت خدامرد و مَهِ انجمنموسقی روح شد و نور تن گمشدگان! هان که به سودای دوستراه بجویید که خود راه اوست شاعر عشق ار سخن ماه گفتاز لب خندان شهنشاه گفت در دلِ خاکِ پُرِ رنج و فسونبر سر امواج جهانِ جنون هیچ بهجز مهر نباید نشاندهیچ بهجز عشق نباید فشاندحلمی#مثنوی#رازوش❤️🔥 @SNHELMI 🦅
پستهای تلگرام — 🔥سرای حلمی🔥
لشکر تن چو تاخت تیز تیغهی روح تیز کندشمن خود تویی بس، با من خود ستیز کناین همه دیر و زود شد، هر چه قرار بود شدهیزم تن چو دود شد چشم ببند و خیز کنحلمی
به قلب خواهم نگریستو به گامهای آهستهی زمان.و آنگاه که وقت رفتن استبه درون نظر خواهم کردنه به مردمان میل و هوا.به خورشید خواهم نگریستو آنگاه که شب به آخرین دقیقه استکولهبار خویش خواهم بست و رخت خواهم بست.*نه دیر است و نه زود.تاریخ به شمّاطهی مقدّر است.بادهای طوفانی به وقت وزیده میشوندچنان داس خرمن دشت سرنوشتکه بهگاه به درویدن است.سرداران و سربازاندلداران و دلباختگانخاموشان و سخنگویانستارگان و سیاهچالگانهمه چون وقت فرارسدآتش میگیرند و هیچ میشوندو همهچون نیک بنگریخویش مبارک تواند.حلمی * کتاب هیوتاژ#شماطهی_مقدر❤️🔥 @SNHELMI 🦅
آنسوی طاق زمانم، وقت کو؟چون ورای خیر و شرّم، بخت کو؟نسیهی عشقم ز نقد عقل بِهفصل هجرانم ز عقد عقل بِهحلمی
🎧
بهتر آن است تلخ بیدارت کندتا که شیرینی جگرخوارت کندآسمان عشق بس توفانی استدشمنت در خویشتن بس جانی استوقت رفتن گشت و ترک ناز کنمرگ یعنی راه نو آغاز کنمیکند عقلت چو آواز روالتیز کن شمشیر تشویش و قتالگو منم ققنوس منزلباختهقلّهای دیگر شوم افراختهکورهای دیگر بسوزم از عدمشعله گیرم در خود و برپا شومزایم از خورشیدِ مهگونِ وصال مینگنجم در دی و فردا و حالآنسوی طاق زمانم، وقت کو؟چون ورای خیر و شرّم، بخت کو؟نسیهی عشقم ز نقد عقل بِهفصل هجرانم ز عقد عقل بِهنیستم در دورِ چرخِ سختکُشچون بخواند نام من را عقل، هُش!صورتی دیگر گرفتم در خدایروحِ رخشانِ دوانِ نیستپای!ساکنِ چرخانِ در خود قائمامدر گذاری جاودانی دائمامعارف کوی خداپروردگانبیزمان سویم بیا در لامکان!راحتی کشتم که در تو خوش شومعاشق دریایی خامش شومتا برستم از دمِ چرخِ فلکبس شکستم پرّه و دیوار و فکتا ز جهدم نور آزادی رسیداز دم تسلیم، آبادی رسید*تلخ و زهرت از دم دل نوش بادظلمتت از دست دل، آغوش بادتو مجو نور و شب تاریک جوراه را در روزن باریک جوآن دیگر عشق را یابندهایتو میابی نور، خود تابندهایحلمی#مثنوی#آسمان_عشق❤️🔥 @SNHELMI 🦅
بس که شبانه بخیهی زخم جنون کشیدهامانجمن خیالگان در دل خود پزیدهامبس که خلاف آبها رستهام از حبابهااز ره بیحجابها دشت خدا رسیدهامحلمی
