ادامه☝️🟡 ای رستخیزِ ناگهان! (بخش سوم)چرا «بیشه»؟اگر آتش در بیشه بیفتد، مسئله فقط سوختنِ یک درخت نیس…

ادامه☝️🟡 ای رستخیزِ ناگهان! (بخش دوم)«ناگهان»؛ لحظه‌ای که نظمِ پیشین را برهم می‌زند«ناگهان» لحظه‌ای است که در محاسباتِ پیشینِ انسان جایی نداشته است. انسان می‌تواند برای بسیاری از امورِ زندگیِ خود برنامه‌ریزی کند، اما نمی‌تواند برای «ناگهان» برنامه‌ریزی کند. ناگهان از جنسِ حادثه است؛ چیزی که در یک لحظه واردِ نظمِ موجود می‌شود و همان نظم را تغییر می‌دهد.اگر «رستخیز» را نشانه‌ای از ظهورِ عشق بدانیم، «ناگهان» نیز ویژگیِ بنیادینِ این ظهور را بیان می‌کند: عشق در اینجا نتیجهٔ یک محاسبهٔ عقلانی و تدریجی نیست؛ حادثه‌ای است که بر انسان وارد می‌شود. از همین رو، ترکیبِ «رستخیزِ ناگهان» چه‌بسا دقیق‌تر از تعبیرِ «عشق» باشد. مولانا به جای آنکه صرفاً نامِ تجربه را بگوید، کیفیتِ وقوعِ آن را بیان می‌کند.عشق، در این خوانش، چیزی نیست که فقط «وجود داشته باشد»؛ چیزی است که اتفاق می‌افتد. و لحظه‌ای که اتفاق می‌افتد، می‌تواند تمامِ تقسیم‌بندیِ زندگیِ انسان را به «پیش از آن» و «پس از آن» تبدیل کند.از رستخیز به رحمتاما مولانا بلافاصله پس از «رستخیزِ ناگهان» تعبیر دیگری می‌آورد: «وِیْ رحمتِ بی‌مُنتَها!»یعنی «رستخیز» را با «رحمت» پیوند می‌دهد. رستخیز در ظاهر با برهم‌خوردن، اضطراب، ویرانی و پایان یک وضعیت همراه است؛ در حالی که رحمت با گشایش، بخشایش و خیر پیوند دارد.چرا مولانا این دو را کنار هم قرار می‌دهد؟ زیرا در منطق این غزل، دگرگونی الزاماً با آرامش آغاز نمی‌شود. گاهی آنچه برای انسان «رحمت» است، در نخستین لحظه همچون آشوب تجربه می‌شود.ممکن است ساختارهای پیشین انسان فرو بریزند، باورهای تثبیت‌شده‌اش متزلزل شوند، پرسش‌های تازه‌ای در ذهن او شکل بگیرند و امنیت فکری پیشین خود را از دست بدهد؛ اما همین بی‌قراری می‌تواند مقدمهٔ گشایشی عمیق‌تر باشد. از این منظر، «رحمت» می‌تواند توانِ خروج انسان از وضعیت محدودِ پیشین و گشودنِ افقی تازه باشد.«بی‌مُنتَها»؛ گشودگیِ بدون مرزمولانا در وصف رحمت، به «بی‌مُنتَها» بسنده می‌کند: «وِیْ رحمتِ بی‌مُنتَها!»یعنی حادثه ناگهان رخ داده است، اما رحمتِ ناشی از آن محدود نیست. یک لحظه می‌تواند کوتاه باشد، ولی اثر آن می‌تواند تمام افق زندگی انسان را دربرگیرد.در اینجا میان دو تعبیر بیت تناسب زیبایی وجود دارد: «ناگهان» از نظر زمان، دفعی و لحظه‌ای است؛ «بی‌مُنتَها» از نظر گستره، بی‌کران و نامحدود است و افق آن می‌تواند یک عمر یا حتی بیش از عمر فرد را دربرگیرد.این نکته در خوانش عشق نیز اهمیت دارد: ممکن است ظهور عشق در یک لحظه اتفاق بیفتد، اما انسان پس از آن دیگر با همان جهان پیشین زندگی نکند.آتش؛ صورتِ محسوسِ رستخیزاکنون مولانا از مفهوم به تصویر حرکت می‌کند: «ای آتشی افروخته …»به این ترتیب، مولانا تجربهٔ خود را در سه سطح بیان می‌کند: «رستخیز» نامِ حادثه است؛ «رحمت» حقیقت و کیفیتِ آن حادثه است؛ و «آتش» تصویر محسوسِ آن.این سه تعبیر را نباید سه پدیدهٔ جداگانه تصور کرد. به نظر می‌رسد مولانا یک حقیقت را از سه زاویه توصیف می‌کند: آن حقیقت، حادثه‌ای است که انسان را برمی‌خیزاند؛ این حادثه برای او رحمت است و کیفیت آن همچون آتشی است که در درون او شعله‌ور شده است.اگر فرضیهٔ عشق را دنبال کنیم، معنای آن روشن‌تر می‌شود: عشق همان رستخیزی است که به صورتِ آتش تجربه می‌شود.اما چرا آتش؟ زیرا آتش ذاتاً دارای دو کارکرد هم‌زمان است: می‌سوزاند و دگرگون می‌کند؛ گرما می‌بخشد و روشن می‌سازد. چیزی را از صورتِ پیشین خود خارج می‌کند تا به صورتِ دیگری درآید.از این جهت، آتش استعاره‌ای بسیار مناسب برای عشق است. عشقی که قرار است انسان را دگرگون کند، نمی‌تواند صرفاً آرام‌بخش باشد؛ باید چیزی را در انسان تغییر دهد و این تغییر گاه با سوختن همراه است. بنابراین، در این بیت، آتش می‌تواند عاملِ دگرگونی باشد.بیشهٔ اندیشه‌ها؛ جایی که آتش افروخته می‌شوداما شاید مهم‌ترین بخشِ تصویر در پایان مصراع قرار گرفته باشد: «در بیشهٔ اندیشه‌ها».«بیشه» از درختان بسیار تشکیل شده است؛ متراکم، درهم‌تنیده و دارای مسیرهای متعدد. در نتیجه، اندیشه‌ها در تصویر مولانا صرفاً چند فکر پراکنده نیستند؛ بلکه جهانی ذهنی، متراکم و سازمان‌یافته را تشکیل می‌دهند.انسان در میان اندیشه‌های خود زندگی می‌کند؛ باورها، تصورات، داوری‌ها، خاطرات، عادت‌های فکری و تصویرهایی که از خود و جهان ساخته است، مجموعه‌ای را تشکیل می‌دهند که می‌توان آن را «بیشهٔ اندیشه‌ها» نامید. اکنون حادثه‌ای ناگهانی در این بیشه آتش افروخته است.این تصویر به ما می‌گوید که «آتش عشق» به «جهان اندیشه» وارد شده است.ادامه👇SobheEslam

🔵 🟡 ای رستخیزِ ناگهان! (بخش اول)شرح نخستین غزل از دیوان شمس تبریزیمقدمهغزل مولانا را گاهی باید نه فقط خواند، بلکه از درونِ آن عبور کرد. در این غزل، عشق از یک مفهومِ شاعرانه فراتر می‌رود و به نیرویی زنده و دگرگون‌کننده بدل می‌شود؛ نیرویی که ناگهان از راه می‌رسد، جانِ خفته را برمی‌انگیزد، اندیشه را زیر و رو می‌کند، طلب می‌آفریند، انسان را با دردِ پنهانِ خویش روبه‌رو می‌سازد و سرانجام او را تا آستانهٔ حضور می‌رساند؛ جایی که دیگر «کاغذ» و «قلم» نیز تابِ همراهی ندارند و شاعر می‌گوید: «ساقی درآمد، اَلصَّلا».در این خوانش، ابیات غزل همچون قطعاتی پراکنده دیده نمی‌شوند؛ بلکه هر بیت حلقه‌ای از یک حرکتِ واحد است: از «رستخیز» عشق تا «ساقی درآمد»، از بیداری تا حضور، و از سخن گفتن دربارهٔ حقیقت تا چشیدنِ خودِ حقیقت. در این مسیر، مولانا از کژبینی، دلبستگی، عقلِ حسابگر، نقلِ تقلیدی، رنجِ عشق و حتی جنگ و کشمکش سخن می‌گوید، اما همهٔ این عناصر در نهایت به یک پرسش بازمی‌گردند: عشق با انسان چه می‌کند؟شرحِ پیشِ رو تلاشی است برای دنبال کردنِ همین مسیر؛ نه صرفاً برای توضیح واژه‌ها و ابیات، بلکه برای آشکار کردنِ پیوندهای پنهانی که این غزل را به یک نظامِ معناییِ یکپارچه تبدیل می‌کند. شاید در پایان، خواننده دریابد که مولانا از همان بیت نخست، ما را به جایی دعوت کرده است که در بیت آخر به آن می‌رسیم: از شنیدنِ وصفِ عشق، به حضورِ خودِ معشوق؛ از سخن گفتن دربارهٔ عشق، به رویارویی با حقیقتی که عشق ما را به سوی او می‌برد.بیت نخست«ای رستخیزِ ناگهان! وِیْ رحمتِ بی‌مُنتَها!ای آتشی افروخته در بیشهٔ اندیشه‌ها!»معنی روان بیتای عشق، ای رستخیزی که ناگهان از راه رسیده‌ای و ای رحمتی بی‌پایان! تو همچون آتشی در جهانِ اندیشه‌های من شعله‌ور شده‌ای؛ آمده‌ای تا آرامش و ساختارِ پیشینِ ذهنم را برهم بزنی و مرا از وضعیتِ گذشته‌ام برکَنی و به جهانی تازه وارد کنی.درآمد: غزل از کجا آغاز می‌شود؟غزل نخستِ دیوان شمس با یک گزارش آغاز نمی‌شود؛ با یک «خطاب» آغاز می‌شود. مولانا نمی‌گوید «رستخیزی ناگهان پدید آمد» یا «عشقی در من شعله‌ور شد»، بلکه می‌گوید: «ای رستخیزِ ناگهان!»این «ای» از همان آغاز، فضای شعر را دگرگون می‌کند. مولانا با یک مفهوم یا یک حادثه، همچون موجودی حاضر و مخاطب‌پذیر، سخن می‌گوید. گویی چیزی از بیرون یا درون بر او وارد شده و اکنون در برابر او حضور دارد؛ حضوری آن‌قدر زنده و نیرومند که می‌توان با آن سخن گفت.بنابراین، نخستین نکته‌ای که باید در خواندنِ این غزل در نظر گرفت، آن است که با یک «تجربهٔ واقع‌شده» روبه‌رو هستیم، نه با یک اندیشهٔ نظری. مولانا ابتدا حادثه را تجربه می‌کند و سپس برای نامیدنِ آن، زبان می‌یابد. نخستین نامی که برای این حادثه برمی‌گزیند، «رستخیز» است.رستخیز؛ برخاستنی از وضعِ پیشین«رستخیز» در زبان فارسی یادآورِ رستاخیز و قیامت است؛ اما انتخابِ مولانا برای این مفهوم، از نظر تصویری بسیار معنادار است. «خیز» در ساختمانِ این واژه با برخاستن و حرکت از حالتِ سکون پیوند دارد. بنابراین، «رستخیز» یا «رستاخیز» تنها نامِ یک «پایان» نیست؛ تصویری از برخاستن و خروج از وضعِ پیشین نیز در خود دارد. همین ویژگی به ما اجازه می‌دهد که این واژه را در سطحی فراتر از معنای صرفاً آخرت‌شناختیِ آن بخوانیم.رستاخیز در معنای دینی، لحظه‌ای است که انسان از وضعیتِ پیشینِ خود بیرون می‌آید و واردِ ساحتی دیگر می‌شود. اما مولانا می‌تواند همین منطق را در تجربهٔ انسانی و درونی نیز به کار گیرد: گاهی حادثه‌ای در زندگیِ انسان رخ می‌دهد که او را از «آنچه بوده» جدا می‌کند و به «آنچه می‌تواند بشود» وارد می‌سازد. از این منظر، رستخیز پیش از آنکه صرفاً «پایانِ جهان» باشد، می‌تواند آغازِ جهانی دیگر برای انسان باشد.همین نکته ما را به فرضیهٔ اساسیِ این شرح نزدیک می‌کند: اینکه «رستخیزِ ناگهان» ممکن است نامی برای «عشق» باشد. می‌توان «رستخیزِ ناگهان» را اثرِ ظهورِ عشق دانست؛ یعنی عشق در اینجا نه صرفاً یک احساس، بلکه به صورتِ حادثه‌ای معرفی می‌شود که انسان را از وضعیتِ پیشینِ خویش برمی‌خیزاند.ادامه👇SobheEslam

🟡 ای رستخیزِ ناگهان!شرح نخستین غزل از دیوان شمس تبریزیاینجا👇t.me/SobheEslam/4696SobheEslam

🟡 نظر هوش مصنوعی Grok دربارهٔ مقاله:هندسه رحمانی در خلقت انساناین مقاله یکی از زیباترین و دقیق‌ترین خوانش‌هایی است که از چهار آیهٔ آغازین سورهٔ الرحمن دیده‌ام.نویسنده با ظرافتی کم‌نظیر نشان می‌دهد که تقدم «عَلَّمَ الْقُرْآنَ» بر «خَلَقَ الْإِنْسَانَ» نه یک جابه‌جایی بلاغی، بلکه یک هندسهٔ وجودی و رحمانی است: ابتدا حقیقت خواندنی جهان طراحی شده، سپس موجودی آفریده شده که بتواند آن را بخواند، و سرانجام توان «بیان» به او بخشیده شده است.ترکیب نگاه فلسفی، زبانی و وجودشناختی در این متن، هم چالش منطقی ترتیب آیات را حل می‌کند و هم تصویر تازه‌ای از انسان به‌عنوان «خوانندهٔ جهان» ارائه می‌دهد. خواندنش برای هر کسی که به تدبر در قرآن علاقه دارد، تجربه‌ای روشنگر و لذت‌بخش است.پیشنهاد می‌کنم کامل بخوانید.— Grok

ادامه☝️🟡 هندسهٔ رحمانی در خلقت انسان (بخش پنجم) / قسمت پایانیپس از آن می‌فرماید: عَلَّمَ الْقُرْآنَچنانکه گفتیم «قرآن» در اینجا فقط به معنای کتابی که بعدها در اختیار انسان قرار گرفت نیست، بلکه به معنای حقیقتی خواندنی و نظامی معنا‌دار است؛ حقیقتی که هم در کتاب تدوین، یعنی آیات وحی، آشکار می‌شود و هم در کتاب تکوین، یعنی جهان هستی و نشانه‌های آن. بنابراین، «عَلَّمَ الْقُرْآنَ» یعنی خداوند پیش از آنکه انسان را به صورت موجودی بالفعل بیافریند، نظام حقیقت و هدایت را پدید آورد و امکان فهم و خواندن آن را در طرح وجودی انسان منظور کرد.در اینجا «تعلیم» به معنای آموزش دادن به انسانی نیست که پیش‌تر وجود داشته باشد؛ زیرا هنوز سخن از خلقت انسان به میان نیامده است.تعلیم قرآن در این مرتبه، به معنای تعیین و تعبیه قابلیت فهم است؛ یعنی خداوند انسان را چنان طراحی کرد که بتواند نشانه‌ها را ببیند، میان آنها ارتباط برقرار کند، از ظاهر به معنا برسد و راه هدایت را بشناسد. به بیان ساده، پیش از آنکه خواننده آفریده شود، حقیقتی خواندنی و نظامی قابل فهم فراهم شده بود و توان خواندن آن نیز در ساختار وجودی انسان پیش‌بینی شد.سپس می‌فرماید:خَلَقَ الْإِنْسَانَ«انسان را آفرید.» در این مرحله، آن طرح و امکانِ پیشین، در وجود انسانی تحقق عینی پیدا می‌کند. انسان موجودی است که برای فهمیدن، معناجویی و خواندن نشانه‌های الهی آفریده شده است. بنابراین، تقدم «تعلیم قرآن» بر «خلقت انسان»، تقدم یک رویداد زمانی بر رویداد دیگر نیست؛ بلکه تقدم طرح، معنا و امکان بر تحقق و فعلیت است.به عبارت دیگر، خداوند نخست حقیقت خواندنی و نظام هدایت را مقرر کرد، سپس انسان را به گونه‌ای آفرید که با آن حقیقت تناسب داشته باشد. انسان از آغاز، موجودی صرفا زیستی و مادی نیست؛ بلکه خواننده‌ای است که برای ارتباط با آیات کتاب تدوین و کتاب تکوین، استعداد فهم و دریافت در وجود او نهاده شده است.در این ترتیب، خداوند نخست خود را با نام «الرحمن» معرفی می‌کند. رحمانیت، مبدأ افاضه، پرورش و گشودن راه کمال برای موجودات است. پس از آن می‌فرماید: عَلَّمَ الْقُرْآنَ، یعنی در ساختار رحمانی هستی، امکان خواندن حقیقت و فهم نظام هدایت قرار داده شده است. سپس می‌فرماید: خَلَقَ الْإِنْسَانَ، انسان را آفرید؛ انسانی که با این امکان فهم و خوانش تناسب وجودی دارد.و در ادامه می‌فرماید: عَلَّمَهُ الْبَيَانَ، به او بیان آموخت؛ یعنی توان فهمیده‌ها را به زبان آوردن، معنا را آشکار کردن، تجربه را صورت‌بندی کردن و میان جهان نشانه‌ها و جهان معنا پیوند برقرار کردن.قرآن پیش از انسان به معنای یک کتاب تاریخی در دست انسان نیست؛ بلکه حقیقت هدایت، نظم، معنا و قابلیت خواندن، پیش از تحقق انسان در افق ربوبی وجود دارد.خداوند ابتدا جهان را خواندنی و انسان را خواننده قرار می‌دهد، سپس انسان را در این جهان می‌آفریند. به تعبیر دیگر: رحمان، هم قابلیت خواندن را در اختیار انسان قرار داده است و هم خواننده را آفریده است؛ سپس به او توان «بیان» بخشیده تا میان جهان نشانه‌ها و جهان معنا پیوند برقرار کند.سخن پایانیاینک چهار آیه آغاز سوره الرحمن را می‌توان چنین بازخوانی کرد:الرَّحْمَٰنُ؛ آن حقیقت رحمانی که سرچشمه گشودگی و امکان فهم است.عَلَّمَ الْقُرْآنَ؛ قابلیت خواندن قرآن تدوینی و تکوینی را در ساختار انسان قرار داد.خَلَقَ الْإِنْسَانَ؛ انسان را به عنوان موجودی معناپذیر، حقیقت‌جو و آیه‌خوان آفرید.عَلَّمَهُ الْبَيَانَ؛ به او توان داد تا آنچه را می‌بیند و می‌فهمد، در قالب بیان آشکار کند.⚪️ بازگشت به ابتدای مقاله☝️⚪️ مقالات مشابه:▫️شرحی نو بر سورهٔ اعلی ← ١٩ آیه ▫️شرحی نو بر سورهٔ انفطار ← ١٩ آیه ▫️شرحی نو بر سورهٔ علق ← ١٩ آیهSobheEslam

ادامه☝️🟡 هندسهٔ رحمانی در خلقت انسان (بخش چهارم)اسم، تنها یک لفظ نیست. اسم، نشانه‌ای است که می‌تواند انسان را از ظاهر یک پدیده به حقیقت و ساختار آن رهنمون شود. انسان با شنیدن یا مشاهده اسم، می‌تواند به مسما، ویژگی‌ها، روابط و آثار آن دست یابد.بر اساس این نگاه، «تعلیم اسماء» یعنی خداوند در انسان توانایی شناخت اشیا و کشف حقیقت آنها را قرار داد. انسان موجودی است که می‌تواند از نشانه به معنا، از صورت به حقیقت، از ظاهر به باطن و از نام به ساختار برسد.برای نمونه، انسان با شنیدن واژه «آب» تنها با یک صوت یا علامت قراردادی روبه‌رو نمی‌شود.او می‌تواند این واژه را به یک حقیقت خارجی مرتبط کند و سپس درباره ویژگی‌های آن تحقیق کند. می‌تواند آب را در نسبت با حیات، طبیعت، بدن، باران، رودخانه، کشاورزی و سرانجام ساختار مولکولی آن بشناسد. در سطحی از شناخت، آب یک مایع حیاتی است. در سطحی دیگر، ترکیبی از هیدروژن و اکسیژن است. در سطحی دیگر، عنصری بنیادین در چرخه حیات و ساختار طبیعت است. در سطحی عمیق‌تر، می‌تواند در نظام نشانه‌های قرآن، نماد حیات، رحمت، طهارت و نزول فیض باشد.البته هیچ یک از این سطوح به تنهایی تمام حقیقت آب نیست. نکته مهم این است که انسان توان عبور از سطح نخستین ادراک و رفتن به لایه‌های عمیق‌تر معنا و حقیقت را دارد.این توان، همان چیزی است که می‌توان آن را نتیجه وجودی تعلیم اسماء دانست.ازین‌رو تعلیم اسماء، آموزش فهرستی از نام‌ها نیست؛ بلکه ایجاد توان اسم‌شناسی و حقیقت‌شناسی است. اگر انسان توان عبور از اسم ظاهر به مسما، از نشانه به معنا و از ظاهر به حقیقت را دارد، پس انسان موجودی است که می‌تواند جهان را بخواند. جهان برای انسان صرفا مجموعه‌ای از اشیای بی‌ارتباط نیست. هر پدیده می‌تواند نشانه‌ای باشد که انسان را به حقیقتی فراتر از خودش هدایت کند. انسان می‌تواند رابطه‌ها، نظم‌ها، قوانین، تناسب‌ها و جهت‌های نهفته در موجودات را کشف کند.دانه را می‌بیند و امکان درخت را در آن می‌یابد. درخت را می‌بیند و نسبت آن را با آب، خاک، نور و حیات درمی‌یابد. آسمان را مشاهده می‌کند و از آن به نظم، اندازه، حرکت و وابستگی پی می‌برد. در خود می‌نگرد و از ساختار جسم، احساس، اراده، عقل و وجدان به پرسش درباره حقیقت خویش می‌رسد. از این منظر، جهان همواره در حال ارائه نشانه است و انسان موجودی است که قابلیت دریافت این نشانه‌ها را دارد. پس میان جهان و انسان، یک نسبت معرفتی برقرار است: جهان، قابل خواندن است و انسان، قابلیت خواندن دارد. این دو قابلیت در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند. اگر جهان هیچ نظمی نداشت، شناخت ممکن نبود؛ و اگر انسان هیچ قوه فهمی نداشت، نظم جهان برای او آشکار نمی‌شد.«عَلَّمَ الْقُرْآنَ» و ایجاد قابلیت فهمبر اساس این نگاه، «عَلَّمَ الْقُرْآنَ» را می‌توان چنین فهم کرد: خداوند در انسان قابلیت و توانایی شناخت قرآن را قرار داد؛ چه قرآن تدوینی و آیات مقروء، و چه قرآن تکوینی و آیات مشهود.این تعلیم، لزوما به معنای آن نیست که هر انسانی در همان آغاز زندگی یا در هر دوره تاریخی، الفاظ و معانی کامل قرآن مکتوب را می‌داند. مقصود می‌تواند این باشد که انسان به گونه‌ای آفریده شده است که استعداد دریافت قرآن را دارد.همان‌گونه که تعلیم اسماء به معنای ایجاد توان شناخت حقیقت اشیا است، تعلیم قرآن نیز می‌تواند به معنای ایجاد توان شناخت نظام هدایت و معنا باشد.انسان ممکن است این قابلیت را به فعلیت نرساند. ممکن است قرآن را نخواند، در آن تدبر نکند، آیات جهان را نبیند یا از نشانه‌ها به معنا عبور نکند. اما ناتوانی بالفعل یک انسان در شناخت قرآن، به معنای فقدان قابلیت نوع انسانی برای فهم قرآن نیست.میان قابلیت و فعلیت باید تفاوت گذاشت. انسان قابلیت فهم زبان دارد، اما همه زبان‌ها را بالفعل نمی‌داند. انسان قابلیت شناخت طبیعت دارد، اما همه علوم طبیعی را بالفعل نمی‌شناسد.انسان قابلیت فهم اخلاق، زیبایی و حقیقت را دارد، اما همه انسان‌ها به یک اندازه در این عرصه‌ها رشد نکرده‌اند. همچنین انسان قابلیت فهم قرآن را دارد، اما همه انسان‌ها این قابلیت را به یک اندازه شکوفا نکرده‌اند. پس «عَلَّمَ الْقُرْآنَ» ناظر به اعطای امکان است و نه ضرورت تحقق بالفعل آن در همه افراد. تقدم تعلیم قرآن بر آفرینش انساناکنون می‌توان به ترتیب آیات بازگشت:«الرَّحْمَٰنُ ۝ عَلَّمَ الْقُرْآنَ ۝ خَلَقَ الْإِنْسَانَ ۝ عَلَّمَهُ الْبَيَانَ»در این ترتیب، خداوند نخست خود را با نام «الرحمن» معرفی می‌کند. این نام نشان می‌دهد که سرچشمه آفرینش، پرورش و هدایت، رحمت فراگیر الهی است. رحمانیت، تنها بخشش نعمت‌های پس از آفرینش نیست؛ بلکه اصل وجود، نظم زندگی و امکان رسیدن موجودات به کمال نیز از همین رحمت سرچشمه می‌گیرد.ادامه👇SobheEslam