مسئولیت؛ دشوارترین شکل آزادی (۱) وقتی از مسئولیت حرف میزنیم، معمولا ذهنمان به سمت قدرت، سیاست یا کس…
انتشار: 2026/07/22 20:30 UTCدریافت: 2026/08/15 00:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 00:58 UTC
مسئولیت؛ دشوارترین شکل آزادی (۱) وقتی از مسئولیت حرف میزنیم، معمولا ذهنمان به سمت قدرت، سیاست یا کسانی میرود که تصمیمهای بزرگ میگیرند. اما مسئولیت، پیش از آنکه یک مفهوم سیاسی باشد، یک مفهوم انسانی است. هر جامعهای، فارغ از اینکه چقدر در تعیین سرنوشتش اختیار داشته باشد، در لایهای عمیقتر با انتخابهای روزمره، باورهایش، سکوتهایش، تشویقهایش و واکنشهایش ساخته میشود.شاید یکی از مهمترین ایدههایی که در سالهای اخیر در آثار علی سورنا پررنگتر از همیشه دیده میشود، همین بازگرداندن نگاه از "دیگران" به "خود" باشد. اینکه پیش از پرسیدن (چه کسی مقصر است؟) ، از خود بپرسیم: (من چه سهمی در این وضعیت داشتهام؟) نه از سر خودسرزنشی، بلکه از سر آگاهی. زیرا تا زمانی که انسان خود را صرفا قربانی مطلق بداند، امکان تغییر نیز از او گرفته میشود.جامعهای که مسئولیت را نپذیرد، ناچار مدام در چرخهی تکرار گرفتار میشود. هر بار با شور و یقین به سمتی حرکت میکند، هر بار هزینه میدهد، هر بار شکست را تنها به گردن دیگری میاندازد و دوباره همان مسیر را، با نامی دیگر، از نو آغاز میکند. این چرخه زمانی شکسته میشود که هر فرد بتواند سهم خود را ببیند؛ سهمش در باورها، در قضاوتها، در تشویق کردن، در سکوت کردن، در بازنشر کردن، در هیجانزدگی و حتی در بیتفاوتی.یکی از دشوارترین تجربههای انسانی، روبهرو شدن با اشتباهات خود است. مخصوصا زمانی که آن اشتباه دیگر فقط یک تصمیم شخصی نبوده، بلکه آثارش در زندگی دیگران نیز دیده میشود. در چنین لحظهای، بسیاری ترجیح میدهند گذشته را انکار کنند، روایتش را تغییر دهند یا وانمود کنند که هیچوقت آن باور را نداشتهاند. اما حقیقت این است که فرار از گذشته، گذشته را پاک نمیکند؛ فقط توانایی ما را برای ساختن آینده از بین می برد.شرم، اگرچه احساسی تلخ است، اما همیشه دشمن انسان نیست. شرم میتواند نشانهی زنده بودن وجدان باشد. انسانی که هیچگاه از هیچ تصمیمی شرمنده نمیشود، یا هرگز چیزی نیاموخته است یا همیشه خود را معصوم تصور کرده است. اما انسانی که میتواند بگوید "اشتباه کردم" ، در واقع نخستین گام را برای تغییر برداشته است.پذیرش اشتباه، تحقیر خود نیست؛ بلوغ است. اعتراف به خطا، شکست نیست؛ آغاز فهمیدن است. هیچ جامعهای با انسانهای بیخطا ساخته نمیشود، اما بسیاری از جوامع به این دلیل از حرکت بازمیمانند که افراد حاضر نیستند مسئولیت خطاهای خود رابپذیرند.🎤 @sorena7sorena7
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 13 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Ali Sorena | علی سورنا
تو میرسی، من افتادم رو خاک و قامتت دورهمن میخزم رو زمین به سمت تو، توی دامنت خونه🎤 @sorena7sorena7
تو این نژادپرستای خنده به لحنماییم زبونِ هیپ هاپ با لهجه رپ🎤@sorena7sorena7
کتاب چرخه رنج از آریانا کچوییتوضیحات نویسنده:چرا از علی سورنا در «چرخه رنج» نام بردم؟چون او از معدود هنرمندانی است که در آثارش به شکل عمیقی با مفهوم رنج، درد و تجربههای انسانی روبهرو میشود.مرز میان ادبیات و موسیقی همیشه آنقدرها هم واضح نیست؛ فرقی نمیکند یک جمله در یک کتاب نوشته شده باشد یا در یک ورس. اگر از یک تجربهی عمیق آمده باشد، ارزش فکر کردن و شنیده شدن دارد.کانال تلگرام نویسنده: t.me/ariyanakachoyi%F0%9F%8E%A4 @sorena7sorena7
توییتی از سروش هیچکس چند ساعت قبل منتشر شده در نقد اعضای ملتفت که اشارهای هم به علی سورنا داشته. اصلیترین وظیفهی یک رسانه شاید شفافیت یک سری مباحث باشد بنابراین این متن قرار نیست از علی سورنا دفاع کند چون کسی که بیش از نوزده سال در آثارش مواضعش را شفاف…برای فهم این موضوع، بهتر است به جای شعار، به کارنامهها نگاه کنیم.اگر منظور از "تفکر پنجاهوهفتی" تکیه بر احساسات جمعی، ساختن دوگانههای مطلق، حذف هر صدای مخالف و وعده دادن رهایی از دل خشونت و فروپاشی است، باید دید چه کسی در عمل به این الگو نزدیکتر بوده است.سروش هیچکس،شاهین نجفی یا علی سورنا؟در تمام سالهای فعالیتش، علی سورنا از دل ایران حرف زده؛ از فقر، تبعیض، سرکوب، ناامیدی و زندگی روزمره مردمی که زیر فشار ساختارهای قدرت زندگی میکنند. نقد او متوجه جمهوری اسلامی بوده، اما نقدش هیچوقت به ستایش هر قدرت جایگزین یا دعوت به هر شکل از سلطه ختم نشده است. در آثارش بارها میتوان دید که مسئله او صرفا تعویض یک حاکم با حاکمی دیگر نیست، بلکه نقد چرخهای است که مدام سلطه را با شکلی تازه بازتولید میکند.در مقابل، تجربه نشان داده کسی که از کلیدواژههای "ایران"، "مردم" و "ضدایران" به صورت گسترده در گفتگوهایش استفاده میکند در عمل رفتار عوامفریبانه دارد و سعی میکند بعنوان یک رپر ملیجک در بغل یک قدرت سیاسی، از احساسات مردم ابزاری برای انکار گذشته و سرکوب تفکرات مخالف فعلیاش بسازد. اتفاقا تفاوت مهم علی سورنا در همین استقلال فکری است. او سالها در ایران مانده، هزینههای فعالیتش را پرداخته و در آثارش کمتر از شعار، بیشتر از مسئولیت، آگاهی و بازنگری حرف زده است. این به معنای معصوم بودن سورنا یا بیخطا بودن او نیست. هیچ هنرمندی فراتر از نقد نیست. اما اگر قرار باشد کسی را به "تفکر پنجاهوهفتی" متهم کنیم، باید ابتدا بفهمیم این تفکر چه بوده و چه کسانی آن را بازتولید یا عرضه میکنند. رپرهایی که داخل ایران هزینهی فعالیت سیاسیشان را پرداخته اند و قربانی هزینههای جنگ در همین خاک و سرزمین بودهاند یا رپرهایی که در انگلیس و آمریکا حرف از پرداخت هزینه میزنند با اینکه هیچ هزینهای متوجهشان نیست و تمام این هزینهها متوجه مردمان داخل این سرزمین است.کسانی که جز نظر خودشان همه را به ج.ا وصل میکنند یا کسانی که سالها تلاش کردند فضای گفتگویی شکل بدهند که در کنار عبور از ج.ا، منافع ملی برای تمام مردمان این سرزمین مهیا شود. انگ و برچسب زدن کار راحتیست ولی قبل از اظهار نظر کودکانه در میانسالگی باید متوجه باشیم که بعنوان عوامفریبترین رپر چندسال اخیر، پشت کلیدواژههایی مثل "مردم" و "ایران" پنهان نشویم و از احساسات مردم در این برههی تلخ و سخت برای فاند خود بهره نبریم.اینکه هر مخاطبی میتواند طرفدار هر رپری باشد به جای خود، ولی اینکه از یک رپر متزلزل فقط بخاطر طرفداری از یک جریان سیاسی، هاله ای از معصومیت شکل بدهید صرفا بازتولید لوپ مداح و پامنبریهایش در ج.ا فاسد است. 🎤 @sorena7sorena7
توییتی از سروش هیچکس چند ساعت قبل منتشر شده در نقد اعضای ملتفت که اشارهای هم به علی سورنا داشته. اصلیترین وظیفهی یک رسانه شاید شفافیت یک سری مباحث باشد بنابراین این متن قرار نیست از علی سورنا دفاع کند چون کسی که بیش از نوزده سال در آثارش مواضعش را شفاف بیان کرده، اگر لازم بداند، خودش بهتر از هر کسی از خودش دفاع میکند. هدف این متن و متن دوم-در پست بعدی- صرفا روشن کردن یک سوءبرداشت است؛ سوءبرداشتی که این روزها با برچسبهایی مثل "پنجاهوهفتی" یا "همسو با جمهوری اسلامی" یا "چپ" به هر صدای مخالفی نسبت داده میشه. 🎤 @sorena7sorena7
