🔴 فارن افرز: ۴۷ سال فشار آمریکا بر ایران به بن‌بست رسید🔻نشریه فارن افرز در تحلیلی به قلم «نیت سوانس…

🔴 فارن افرز: ۴۷ سال فشار آمریکا بر ایران به بن‌بست رسید🔻نشریه فارن افرز در تحلیلی به قلم «نیت سوانسون» با عنوان «فشار حداکثری بر ایران شکست خواهد خورد» نوشته است که پس از حدود شش ماه جنگ، سیاست واشنگتن در قبال تهران به یک بن‌بست راهبردی رسیده و ایالات متحده ناچار است در مفروضات چند دهه‌ای خود درباره ایران تجدیدنظر کند. این مقاله ۲۵ اوت ۲۰۲۶ منتشر شده است.🔻فارن افرز استدلال می‌کند که تلاش دولت دونالد ترامپ برای وادار کردن ایران به عقب‌نشینی از طریق تشدید فشار اقتصادی و ایجاد نوعی «حلقه اقتصادی»، لزوماً تهران را به تسلیم نخواهد کشاند و حتی می‌تواند اعتبار و قدرت بازدارندگی آمریکا را بیش از پیش زیر سؤال ببرد.🔻به نوشته این نشریه، یکی از ویژگی‌های مهم جمهوری اسلامی در طول دهه‌های گذشته، هم‌زیستی ایدئولوژی و عمل‌گرایی بوده است؛ به این معنا که تهران در عین پایبندی به اصول ضدآمریکایی و ضداسرائیلی خود، در مقاطع حساس و زمانی که منافع یا بقای نظام اقتضا کرده، از انعطاف و عمل‌گرایی نیز استفاده کرده است.📌دو ستون سیاست آمریکا و نتیجه معکوس آن🔻فارن افرز می‌نویسد سیاست ایالات متحده در قبال ایران طی نزدیک به نیم قرن عمدتاً بر دو ابزار استوار بوده است: تهدید معتبر نظامی و فشار اقتصادی. با این حال، نویسنده معتقد است این ترکیب نه‌تنها نتوانسته تناقض‌های رفتاری تهران را حل کند، بلکه در برخی موارد آن‌ها را تشدید کرده است.🔻بر اساس این تحلیل، حملات گسترده آمریکا و اسرائیل توانسته بخشی از ظرفیت‌های نظامی و زیرساختی ایران را آسیب بزند، اما در عین حال نتوانسته ساختار حاکمیت را وادار به تسلیم کند و حتی ممکن است انسجام داخلی آن را در برابر تهدید خارجی تقویت کرده باشد.📌سه درسی که جنگ به تهران داد🔻نویسنده فارن افرز معتقد است جنگ اخیر سه برداشت مهم را در محاسبات راهبردی ایران تقویت کرده است:🔹️نخست؛ تاب‌آوری نظامی. تهران به این جمع‌بندی رسیده که می‌تواند در برابر حملات هوایی گسترده آمریکا و اسرائیل دوام بیاورد و حتی پس از وارد شدن خسارت‌های سنگین، بخشی از توان موشکی و پهپادی خود را برای تلافی و اعمال فشار بر تردد دریایی در تنگه هرمز حفظ کند.🔹️دوم؛ محدودیت گزینه نظامی آمریکا. به باور نویسنده، ایران دریافته است که واشنگتن تمایل چندانی به اعزام گسترده نیروی زمینی ندارد؛ اقدامی که در صورت هدف‌گذاری برای تغییر حکومت، عملاً یکی از پرهزینه‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین گزینه‌های نظامی خواهد بود. همین مسئله به تهران تصویری روشن‌تر از حدود قدرت نظامی آمریکا داده است.🔹️سوم؛ مزیت نسبی در جنگ فرسایشی. فارن افرز می‌نویسد رهبران ایران اکنون تصور می‌کنند می‌توانند هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی یک تقابل طولانی را بیش از افکار عمومی آمریکا تحمل کنند؛ به‌خصوص اگر رأی‌دهندگان آمریکایی این جنگ را «اختیاری» بدانند و افزایش قیمت سوخت و انرژی را به آن مرتبط کنند.📌فشار اقتصادی هم تهران را به تسلیم نمی‌کشاند🔻این تحلیل نتیجه می‌گیرد که دور تازه فشار اقتصادی آمریکا نیز احتمالاً به تسلیم ایران منجر نخواهد شد؛ زیرا تهران همچنان ابزارهایی برای تحمیل هزینه متقابل در اختیار دارد و تجربه تحریم‌های گذشته نیز نشان داده فشار اقتصادی شدید الزاماً به تغییر رفتار موردنظر واشنگتن منجر نمی‌شود.🔻دولت ترامپ در روزهای اخیر دور تازه‌ای از فشار اقتصادی و تحریم‌ها علیه ایران را آغاز کرده و مقام‌های آمریکایی هدف آن را افزایش انزوای مالی تهران اعلام کرده‌اند. با این حال، حتی برخی گزارش‌های غربی نیز درباره میزان اثرگذاری این سیاست، به‌ویژه با توجه به نقش چین در تجارت و خرید نفت ایران، تردیدهایی مطرح کرده‌اند.📌فارن افرز: دوران بازگشت به نسخه قدیمی تمام شده است🔻نویسنده در نهایت استدلال می‌کند که واشنگتن دیگر نمی‌تواند به همان الگوی سیاست‌گذاری ۴۷ سال گذشته بازگردد. به اعتقاد او، چه سیاست‌گذارانی که خواهان افزایش فشار همه‌جانبه بر ایران هستند و چه کسانی که خروج کامل آمریکا از خاورمیانه را پیشنهاد می‌کنند، باید بپذیرند که اتکای صرف به فشار نظامی و اقتصادی به محدودیت‌های جدی رسیده است.🔻فارن افرز توصیه می‌کند آمریکا از اقدامات یک‌جانبه و فاقد راهبرد سیاسی روشن فاصله بگیرد، دیپلماسی را واقع‌بینانه‌تر دنبال کند، همکاری با متحدان خود را افزایش دهد و به جای جست‌وجوی مداوم برای تولید اهرم‌های تازه، از ابزارهای موجود به شکل مؤثرتری استفاده کند.🔻جمع‌بندی مقاله این است که ۴۷ سال اتکا به فشار و تهدید در نهایت به جنگی پرهزینه منتهی شده که حدود این راهبرد را آشکار کرده است؛ بنابراین نتایج جنگ باید هشداری برای بازنگری بنیادی در پیش‌فرض‌های دیرینه واشنگتن درباره ایران باشد.@TabanWeekly