از مختار ثقفی تا صلاح‌الدین ایوبیمی‌خواهند هر طور شده انتقام خون رهبران و فرماندهان را بگیرند؛ انتق…

از مختار ثقفی تا صلاح‌الدین ایوبیمی‌خواهند هر طور شده انتقام خون رهبران و فرماندهان را بگیرند؛ انتقام خون سپهبدان سلیمانی، سلامی، باقری و دیگران. این که هیچ، در آرمانی بلندتر، انتقام خون شهدای کربلا را نیز طلب می‌کنند. ای کاش به همین نقش «مختارگونه» قانع بودند؛ خفت کار اینجاست که دهه‌هاست می‌خواهند در عین داشتن مسئولیت مختارگونه، نقش «صلاح‌الدین ایوبی» را نیز در فتح قدس ایفا کنند؛ آن هم با عبور از جاده‌های ویران کربلا، دمشق، امان و کرانه باختری. گاهی حتی پا را از تاریخ مکتوب فراتر می‌نهند و ندای انتقام خون هابیل و هابیلیان را از قابیلیان زمانه سر می‌دهند.ولی در این میان، از پنج حقیقت لخت و عیان غافل‌اند:۱. با کدام وزن جهانی؟! حتی اگر تمام هشتاد و پنج میلیون ایرانی، یک‌صدا و همدل پشت سر این داعیان انتقام و آزادی بایستند، باز هم تنها یک ۱٪ از جمعیت جهان‌اند؛ اقلیتی کوچک در غوغای عالم.۲. هرگز برهانی و شاهدی اقامه نکرده‌اند (یا نتوانسته‌اند تفهیم وتفهم کنند) که این مأموریت فراتاریخی و فراملی را چه کسی، بر پایه کدام وکالت مردمی یا انتصاب الهی، بر عهده ایرانیان ستمدیده نهاده است؟۳. مشخص نیست با کدام پشتوانه، با کدام برتری اقتصادی، توان فناورانه و عِده و عُده، قصد فتح قدس و خونخواهی تمام ستمدیدگان تاریخ را دارند؟ با کدام توازن قوا؟!۴- چرا در داخل و برای همین ۸۵ م بهشت موعودشان را برپا نمی کنند؟ سهل است که چرا از این اب و خاک و فضا دوزخ زدایی نمی شود، که دستکم همراهتان باشند؟۵- جرا یکبار از این مردم همیشه در صحنه نمی پرسید که ایا این مسولیت های تاریخی را پذیرایند؟ ایا یه شمل این وکالت را می سپارند؟رویاپردازی در سیاست، تا جایی که هزینه‌اش از جیب همان آرمان‌پردازان پرداخت شود، شاید تنها یک خطای شاعرانه باشد؛ ولی آنگاه که تاوان این «انتقام‌های فراتاریخی» و «فتح‌های اسطوره‌ای» با سفره‌های خالی مردم، توسعه‌یافتگی ازدست‌رفته و فرسایش تدریجی یک ملت پرداخت می‌شود، دیگر نامش آرمان‌خواهی نیست؛ نامش بی‌مسئولیتی در برابر سرنوشت یک ملت است. و این‌که پشت چنین رویاهایی سایه دستگاه‌های اطلاعاتی بیگانه نیز خفته باشد، دیگر گمانی بی‌بنیاد نیست؛ چه، اکنون حتی مقامات ارشد همین نظام نیز به وجود «حفره‌های امنیتی» در بالاترین سطوح تصمیم‌گیری اذعان کرده‌اند. پس دیگر نمی‌توان با اطمینان گفت این حفره‌ها تنها در سطوح میانی محدود مانده و به مراکز اصلی تصمیم‌سازی راه نیافته‌اند.وگرنه کدام نیمه‌عاقل یا ربع‌عاقلِ تصمیم‌گیر است که نداند عاقبت این آرمان‌ها و تخیلات سیندرلایی، در شطرنج بی‌رحم مدرنیته و توازن موجود قدرت، به کجا خواهد انجامید؟سرانجام، واقعیت سخت جهان، منتظر تحلیل‌های استعاری ما نمی‌ماند.#یدالله_کریمی_پور#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane