تشکل استاد شهریار

«بازگشت» (The Return – 2024) گاهی بزرگ‌ترین حماسه، نه در دل سفر، که پس از پایان آن آغاز می‌شود. اقتباسی متفاوت از ادیسه هومر؛ روایتی که اسطوره را از تخت قهرمانی پایین می‌آورد و با انسانی خسته، زخمی و سرگردان روبه‌رویمان می‌نشاند. اسطوره‌ای در قعر انسانیت...«اسطوره‌ای در قعر انسانیت»✍️ امیررضا غفاری هم‌زمان با انتشار The Odyssey کریستوفر نولان، فرصت خوبی بود که دوباره به The Return (۲۰۲۴) ساخته اوبرتو پازولینی برگردم؛ فیلمی که برخلاف اغلب اقتباس‌های هومر، نه دل‌بسته‌ی سفر است و نه شیفته‌ی شگفتی‌های اسطوره. از همان ابتدا روشن می‌کند که دغدغه‌اش «رسیدن» نیست، بلکه «بازگشتن» است؛ بازگشت مردی که جنگ، پیش از آنکه او را به خانه برساند، از خودش دور کرده است.اگر نولان عظمت اسطوره را روی پرده می‌آورد، پازولینی جنازه‌ی اسطوره را به خانه برمی‌گرداند. بزرگ‌ترین جسارت The Return این است که مشهورترین بخش ادیسه، یعنی سفر، سیکلوپ، سیرن‌ها و خدایان را حذف می‌کند و مستقیم سراغ بخشی می‌رود که همیشه در سایه مانده بود: «بازگشت». تصمیمی که روی کاغذ خطرناک به نظر می‌رسد، اما نتیجه‌اش فیلمی است که به جای شگفت‌زده کردن مخاطب، او را زخمی می‌کند. بسیاری از منتقدان هم همین انسانی شدن روایت و تمرکز بر روان شخصیت‌ها را مهم‌ترین نقطه قوت فیلم دانسته‌اند، هرچند برخی معتقد بودند حذف وجوه اسطوره‌ای، بخشی از شکوه هومر را از بین برده است.رالف فاینس، ادیسه را نه به شکل فاتح تروا، بلکه به شکل مردی نشان می‌دهد که جنگ، استخوان‌هایش را خورده است. او دیگر آن قهرمان شکست‌ناپذیر نیست؛ حتی مطمئن نیست هنوز حق دارد به خانه برگردد. این همان نقطه‌ای است که فیلم برای من از بسیاری اقتباس‌های دیگر جلو می‌زند.پازولینی کاری شبیه آخرین وسوسه مسیح انجام می‌دهد؛ همان‌طور که اسکورسیزی مسیح را از آسمان به زمین آورد، اینجا ادیسه نیز از مقام اسطوره پایین کشیده می‌شود. نه خدایی پشت سرش ایستاده، نه تقدیر برایش فرش قرمز پهن کرده است. او فقط انسانی است که از جنگ برگشته؛ خسته، گناهکار، مردد و گم‌شده.حتی رابطه او با پنلوپه هم آن شور رمانتیک آشنای هومر را ندارد. انگار خود فیلم هم می‌داند بیست سال جنگ، عشق را نمی‌کشد؛ اما آن را غریبه می‌کند. عطش رسیدن به خانه جای خود را به تردید داده است: آیا اصلاً هنوز خانه‌ای باقی مانده؟از نظر میزانسن نیز فیلم هوشمندانه عمل می‌کند. با وجود محدود بودن لوکیشن‌ها، هیچ‌وقت احساس تئاتری بودن یا تصنع به مخاطب دست نمی‌دهد. قاب‌ها نفس می‌کشند، سکوت‌ها حرف می‌زنند و دوربین به جای نمایش شکوه، وزن زمان را ثبت می‌کند. این همان سینمایی است که به جای فریاد زدن، زمزمه می‌کند.مقایسه با ادیسه نولان شاید در نگاه اول ناعادلانه باشد؛ دو فیلم اساساً دو هدف متفاوت دارند. نولان می‌خواهد عظمت هومر را در مقیاس یک بلاک‌باستر بازآفرینی کند و طبیعتاً دستش برای نمایش سفر، نبرد و جهان اسطوره باز است. از سوی دیگر، The Return آگاهانه همه آن‌ها را کنار می‌گذارد تا فقط یک سؤال را دنبال کند: «وقتی جنگ تمام می‌شود، با بازمانده‌هایش چه باید کرد؟»با این حال، اگر معیار، تأثیر احساسی و عمق شخصیت‌پردازی باشد، من The Return را یک سر و گردن بالاتر می‌بینم. نولان هنوز شیفته‌ی اسطوره است؛ پازولینی اما به انسان اعتماد می‌کند. نولان شکوه را می‌سازد؛ پازولینی شکست را. و گاهی شکست، از هر حماسه‌ای ماندگارتر است.شاید به همین دلیل باشد که بعد از خاموش شدن پرده، آنچه از The Return در ذهن من ماند، نه نبرد بود، نه تاج، نه پیروزی؛ بلکه مردی بود که بعد از بیست سال، هنوز نمی‌دانست آیا واقعاً به خانه رسیده است یا نه.#معرفی_فیلم@tashakkolshahriyar

«بازگشت» (The Return – 2024)گاهی بزرگ‌ترین حماسه، نه در دل سفر، که پس از پایان آن آغاز می‌شود. اقتباسی متفاوت از ادیسه هومر؛ روایتی که اسطوره را از تخت قهرمانی پایین می‌آورد و با انسانی خسته، زخمی و سرگردان روبه‌رویمان می‌نشاند.اسطوره‌ای در قعر انسانیت...

📢 نتایج انتخابات بیست‌ونهمین دوره شورای مرکزی تشکل استاد شهریاربا استعانت از خداوند متعال و در پی برگزاری انتخابات بیست‌ونهمین دوره شورای مرکزی تشکل استاد شهریار، نتایج این انتخابات به شرح زیر اعلام می‌شود؛▪️اعضای اصلی شورای مرکزی:• نازیلا سلیمانی‌فرد• علی بابایی‌وفا• ستایش نیکزاد • زهرا حقیقت • آرمان مصطفایی ▪️عضو علی‌البدل: • امیررضا غفاری خانقاهدر نخستین جلسه شورای مرکزی بیست‌ونهم نیز، سرکار خانم نازیلا سلیمانی‌فرد به عنوان دبیر تشکل و جناب آقای علی بابایی‌وفا به عنوان نایب‌دبیر تشکل انتخاب شدند.ضمن تبریک به منتخبان این دوره، برای اعضای شورای مرکزی جدید در مسیر خدمت به جامعه دانشگاهی و تحقق اهداف تشکل استاد شهریار، آرزوی موفقیت و سربلندی داریم.🆔 @tashakkolshahriyar