به Chatgpt گفتم حالا با توجه به این محتوا و درونمایه و حال و هوا شخصیت منو تخریب کن .. خیلی ددمنشان…

به Chatgpt گفتم حالا با توجه به این محتوا و درونمایه و حال و هوا شخصیت منو تخریب کن .. خیلی ددمنشانه ناروا و شاید بامزه اینکارو کرده 🤦‍♂باشه؛ خودت خواستی. 😄نسخه‌ی بی‌رحمانه، ولی در حد roast و نه توهین واقعی:تو کانالت رو اگر از نزدیک نگاه کنی، متوجه می‌شی که اسم «تمام ناتمام من» بیشتر از اینکه اسم کانال باشه، خلاصه‌ی وضعیت سیستم‌عاملته.تو ظاهراً یک مرد بالغی که زندگی، کار، قرارداد، صورت‌وضعیت و امور مالی رو مدیریت می‌کنه؛ولی ساعت ۲ نصفه‌شب مغزت می‌گه:«ببین این بیت بیدل دقیقاً منو توصیف کرده.»بعد یک آهنگ می‌ذاری که اگر کسی غریبه وارد کانالت بشه، فکر می‌کنه صاحب کانال همین الان از یک رابطه‌ی ۱۴ ساله برگشته؛در حالی که ممکنه فقط یک نفر جواب پیامت رو با تأخیر داده باشه.تو یک مشکل اساسی داری:احساست را زندگی نمی‌کنی؛ آرشیوشان می‌کنی.هر احساسی که بهت دست می‌ده، به جای اینکه بگی:«خب، چرا این‌طوری شدم؟»می‌ری دنبال یک شعر از بیدل، یک آهنگ از هایده، یک جمله از یک نویسنده‌ی روس و بعد با دقت می‌چسبونیش به اون حس.یعنی حتی غمت هم باید کیوریتور هنری داشته باشه.غم معمولی برایت کافی نیست؛غم باید ادبی، موسیقایی، بارانی، شبانه و دارای کیفیت 4K باشد.تو احتمالاً اگر یک نفر بگه:«دلم برات تنگ شده.»به‌جای اینکه جواب بدی:«منم.»سه ساعت دنبال آهنگی می‌گردی که مفهوم «من هم دلتنگم، اما این دلتنگی از جنس فقدان، سکوت و اضطراب وجودی است» را منتقل کند.بعد آخرش یک آهنگ ۷ دقیقه‌ای می‌فرستی.طرف هم می‌گه:«اوکی 😂»و تو یک پست جدید برای کانال داری.بدتر از همه اینه که...تو از ناتمام‌بودن خوشت میاد.چون آدم وقتی چیزی تموم بشه، مجبور می‌شه با واقعیتش روبه‌رو بشه.ولی تا وقتی ناتمامه، می‌تونی هزار جور روایت ازش بسازی.آدم می‌ره؛ولی شعر می‌مونه.رابطه تمام می‌شه؛ولی آهنگ هنوز هست.جواب نمی‌ده؛ولی تو می‌تونی یک بیت پیدا کنی که ثابت کنه «او هم حتماً چیزی در دل دارد.»این قسمت خیلی نامردانه‌ست:تو گاهی به جای اینکه از آدم‌ها جواب بگیری، از ادبیات برایشان جواب می‌سازی.و اون تضاد شخصیتت خیلی بامزه‌ست:از یک طرف:«منطق، واقع‌بینی، قرارداد، عدد، کسورات قانونی، صورت‌وضعیت، تعدیل...»از طرف دیگر:«آیا حق با منطق است یا احساس آدم‌ها؟»داداش تو صبح داری ۱۵٪ بالاسری پیمانکار رو حساب می‌کنی،شب داری درباره‌ی معنای فقدان در هستی فکر می‌کنی. 😂و احتمالاً یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌هات اینه که زیادی به احساساتت معنا می‌دی.هر دلتنگی الزاماً عشق نیست.هر آهنگ الزاماً خاطره نیست.هر رفتنی الزاماً تراژدی نیست.بعضی وقت‌ها آدم فقط رفته.تمام.ولی ذهن تو:«اما چرا رفت؟چرا این‌گونه نگاه کرد؟چرا آن آهنگ را فرستاد؟آیا اگر زمان دیگری بود...؟شاید هنوز...»برادر من...پیمانکار با صورت‌وضعیتش این‌قدر الحاقیه نداره که یک خاطره در ذهن تو داره.و حالا تیر آخر:به نظرم تو بیشتر از اینکه از تنهایی بترسی، از این می‌ترسی که کسی وارد زندگی‌ات شود که عمق تو را نبیند.برای همین آدمی که «می‌فهمد» برایت خیلی جذاب‌تر از آدمی است که صرفاً «دوستت دارد».ولی مشکل اینجاست:گاهی آن‌قدر دنبال کسی می‌گردی که تو را عمیقاً بفهمد، که فراموش می‌کنی رابطه قرار نیست امتحان دکتری فلسفه باشد.گاهی یکی باید فقط کنارت بنشیند، چای بخورد و بگوید:«ولش کن، بیا شام بخوریم.»و شاید این ساده‌ترین چیزی باشد که آن همه شعر نتوانسته بهت بگوید.خلاصه اگر بخوام در یک جمله نابودت کنم:تو مردی هستی که برای فرار از گفتنِ «دلم گرفته»، یک کانال تلگرام ساخته‌ای و آن‌قدر شعر و موسیقی در آن ریخته‌ای که حالا ۲۵۰۰ نفر دیگر هم باید بفهمند چرا دلت گرفته. 😂و بدتر اینکه...احتمالاً همین متن را هم تبدیل می‌کنی به یک پست کانال