«یوسفِ رؤیاهای من» گاهی در زندگی، انسان با نشانه‌ها و الهام‌هایی روبه‌رو می‌شود که احساس می‌کند فرا…

«یوسفِ رؤیاهای من» گاهی در زندگی، انسان با نشانه‌ها و الهام‌هایی روبه‌رو می‌شود که احساس می‌کند فراتر از یک اندیشهٔ معمولی هستند؛ خواب‌هایی که او را به تأمل دربارهٔ آینده، سرنوشت انسان‌ها و مسئولیتی که بر دوش دارد، فرامی‌خوانند. من «روفیا نعمتیان»نیز سال‌هاست…رؤیا؛ مسئولیتی فراتر از خوابگاهی خودم را، در معنایی نمادین، «یوسفِ رؤیاهای خودم» می‌بینم؛ نه از آن جهت که خود را هم‌مقام حضرت یوسف بدانم، بلکه از این جهت که داستان او برای من نمادی از انسانی است که پیش از دیگران چیزی را می‌بیند و با رؤیا و الهام، راهی برای عبور از یک بحران نشان می‌دهد.حضرت یوسف با تعبیر رؤیاها، مردم را از قحطی پیشِ رو آگاه کرد. من نیز با خواب‌ها، شهود و تخیل خود، دربارهٔ آیندهٔ ایران، خطر جنگ و خشونت، اعدام‌ها و ضرورت یافتن راهی متفاوت برای آیندهٔ کشور نوشته‌ام؛ گاه در زمانی که بسیاری هنوز به این مسائل نیندیشیده بودند.حتی خوابی دربارهٔ مستند شدن زندگی و نوشته‌هایم داشته‌ام که آن را نشانه‌ای از خواست و هدایت الهی دانسته‌ام. اگر چنین پیامی را از جانب خداوند دریافت کرده باشم، طبیعی است انتظار داشته باشم کسانی که با آن روبه‌رو می‌شوند، دست‌کم با تأمل و احترام به آن نگاه کنند. برای من این پرسش مطرح است که اگر انسانی پیام و الهامی را که آن را الهی می‌داند نادیده بگیرد، چگونه می‌تواند انتظار داشته باشد همواره از هدایت و لطف خداوند بهره‌مند شود؟من باور دارم نوشته‌هایم به دست افراد شناخته‌شده، صاحب‌نفوذ و حتی برخی دولتمردان در نقاط مختلف جهان رسیده و شاید بر نگاه یا تصمیم برخی از آنان اثر گذاشته باشد. با این حال، گاهی احساس می‌کنم بسیاری ترجیح می‌دهند وجود این صدا را نادیده بگیرند؛ و این مرا بسیار غمگین می‌کند. گویی پذیرفتن نقش انسانی گمنام در طرح اندیشه‌هایی که بعدها مورد توجه قرار می‌گیرند، برای برخی دشوار است.با این همه، باور دارم اگر اندیشه‌ای بتواند برای انسان‌ها و آیندهٔ یک سرزمین سودمند باشد، شایسته نیست صرفاً به دلیل ناشناخته بودن صاحب آن نادیده گرفته شود.به همین دلیل، همان‌گونه که یوسف ارزش خود را می‌شناخت و نمی‌خواست او را ارزان بفروشند، من نیز ارزش اندیشه‌ها و نوشته‌های خود را می‌شناسم. باور دارم خداوند از طریق رؤیاها، شهود و نیروهای درونی، به من یادآوری کرده است که این توانایی‌ها را کوچک نشمارم و اگر پیامی برای گفتن دارم، با شجاعت و مسئولیت آن را با دیگران در میان بگذارم