اگر نمیتوانید کشور را اداره کنید استعفا دهیدغر نزنیدکشور در خط مقدم یکی از سختترین نبردهای تاریخ معاصر خود ایستاده است. سایه جنگ و تهدید بر فراز ایران سنگینی میکند و ملت چشمانتظار فرماندهانی است که در میدان، نه با زبان تسلیم، بلکه با اراده پیشروی سخن بگویند.شما که امروز پرچم مسئولیت را در دست گرفتهاید، مدام از «نداریم»، «نمیشود» و «نمیتوانیم» مینالید. این زبان، زبان فرماندهانی نیست که جبهه را حفظ میکنند؛ زبان کسانی است که پیش از شروع نبرد، پرچم سفید برافراشتهاند. در شرایطی که دشمن در یک سال گذشته بارها به خاک این سرزمین یورش برده و قاتلان رهبر انقلاب را در اردوگاه خود جای داده، شما بهجای تقویت خطوط دفاعی و حفظ روحیه رزمندگان ملت، مسیر مذاکره و سازش با همان دشمن را گشودهاید و با برجسته کردن شکافها و نقاط ضعف، راه نفوذ او را هموار کردهاید.مسئولیت فرماندهی، حق تضعیف روحیه نیروها و دادن فرصت به دشمن را به شما نمیدهد. اگر توان یا اراده ایستادگی در این سنگر را ندارید، راه شرافتمندانه روشن است: عقبنشینی کنید و استعفا دهید. ملت از ترک میدان کسانی که بهجای سازماندهی دفاع، مدام از بنبست و ناتوانی سخن میگویند، خشنود خواهد شد. خالی ماندن این جایگاه، زیان کمتری به کشور وارد میکند تا حضور همراه با فرسایش اراده ملی و گشودن دروازهها به روی دشمن.یا سنگر را ترک کنید و اجازه دهید کسانی که میتوانند و میخواهند، فرماندهی را به دست گیرند، یا اگر میمانید، حق ندارید با بیان مداوم ضعفها و شکافها، به دشمن فرصت پیشروی بدهید و دل رزمندگان ملت را خالی کنید.تاریخ درباره فرماندهانی که در لحظه خطر، بهجای ایستادگی در خط مقدم، از تسلیم سخن گفتند، قضاوت سختی خواهد کرد. کشور و ملت شایسته مدیرانی هستند که در سختترین نبردها، امید و قدرت بیافرینند؛ نه کسانی که با زبان یأس، راه را برای پیشروی دشمن هموار میکنند.استعفا دهید و میدان را ترک کنید، یا مسئولیت را چنان که شایسته این ملت است، تا آخرین نفس بر دوش بکشید.شبکه خبری تحلیلی دیده بان انقلاب@didebane_enghelab