یک حبه من!یکی از سوالات جامعه امروز ایران این است که؛ چرا همکاری برای ما اینقدر دشوار شده؟ چرا حزب…
انتشار: 2026/07/07 02:23 UTC
یک حبه من!یکی از سوالات جامعه امروز ایران این است که؛ چرا همکاری برای ما اینقدر دشوار شده؟ چرا حزبها بهسختی دوام میآورند؟ چرا بسیاری از گروههای رسانهای از هم میپاشند؟ چرا در سینما، موسیقی، سیاست، دانشگاه، فعالیت اجتماعی و حتی کارهای خیر، گاهی مسئله اصلی دیگر خودِ «کار» نیست، بلکه این است که چه کسی بیشتر دیده شود، نام چه کسی پررنگتر باشد؟و در نهایت اینکه چرا «من» اینقدر بر «ما» غلبه کرده است؟واقعیت تلخ اینکه امروز ارزش آدمها در جامعه ما، نه در نسبتی که با دیگران میسازند، بلکه در میزان دیده شدنشان تعریف میشود. و اینچنین موفقیت، دیگر ساختن یک اثر مشترک نیست بلکه صرفا برجستهتر شدنِ یک نفر است!اما جالب است که یکی از اصیلترین هنرهای ایرانی، دقیقاً بر خلاف این منطق شکل گرفته...فرش ایرانی، هنرِ نداشتن یک مرکزِ مطلق است!در نگاه اول شاید این جمله عجیب باشد. مگر بیشتر فرشهای ایرانی ترنج ندارند؟ مگر چشم، ابتدا به مرکز فرش نمیرود؟ چرا. اما ترنج، سلطان فرش نیست. زیبایی فرش از آن نیست که یک نقش از همه بزرگتر یا مهمتر باشد بلکه از آن است که همه نقشها در نسبتی دقیق با یکدیگر قرار گرفته و مکمل هم هستند. گلها، اسلیمیها، حاشیهها، پیچکها و هزاران گره کوچک، هیچکدام قرار نیست دیگری را محو کنند و خودشان فوکوس بکشند! و حتی حاشیه، فقط حاشیه نیست بلکه اگر نباشد، متن هم دیگر معنا نخواهد داشت!در فرش ایرانی، ارزش هر نقش، نه به بزرگی آن، بلکه به جای درستش در کنار نقشهای دیگر است.شاید به همین دلیل است که گفته میشود رضا میرکریمی، ساختار فیلم «یه حبه قند» را با الهام از فرش ایرانی طراحی کرده...در این فیلم، قهرمانی وجود ندارد که همه روایت بر مدار او بچرخد. دوربین مدام میان آدمها حرکت میکند. از مادربزرگ به نوه، از کودکی که در حیاط بازی میکند به زنی که در آشپزخانه غذا میپزد، از شوخیهای ساده به دلخوریهای قدیمی. هیچکس سلبریتی و مرکز مطلق روایت نیست و در عین حال، حذف هیچکس هم بیاهمیت نیست!شخصیت اصلی فیلم، یک انسان نیست بلکه رابطه است. و فیلم درباره آدمها نیست، درباره نسبت میان آدمهاست!حتی عمیقترین لایه فیلم نیز از همین منطق پیروی میکند. داستان با تدارک یک عروسی آغاز میشود، اما در دل همان جشن، مرگ از راه میرسد. عروسی و عزا، به جای آنکه یکدیگر را حذف کنند، در کنار هم قرار میگیرند. همانگونه که در یک قالی ایرانی، روشنترین گلها بر بستری از لاجورد، سرمهای و زرشکی میشکفند.تیرگی، دشمن روشنایی نیست. شرط دیده شدن آن است. شاید این فقط ویژگی یک فرش یا یک فیلم نباشد، بلکه یکی از عمیقترین ویژگیهای فرهنگ ایرانی باشد.در نگارگری ایرانی، هیچ روایت واحدی همه تصویر را تصاحب نمیکند. در معماری خانههای سنتی، هیچ اتاقی بدون نسبتش با حیاط معنا ندارد. در موسیقی ایرانی، هیچ سازی به تنهایی قطعه را کامل نمیکند. در همه این هنرها، آنچه اصالت دارد، رابطه است، نه برتری!و شاید درست همینجا، فاصله ما با میراث فرهنگیمان آغاز میشود. ما وارث هنری هستیم که شاهکارهایش از هماهنگی و همنشینی ساخته شدهاند. اما زندگی امروزمان را گاهی چنان پیش میبریم که انگار هر گل باید از گلهای دیگر بزرگتر باشد، هر صدا بلندتر از صدای دیگر شنیده شود و هر «من» جای «ما» را بگیرد!اما هنر و فرش ایرانی، قرنهاست آرام و بیادعا، چیز دیگری را به ما یادآوری میکند. میگوید هیچ گلی قرار نیست از گلهای دیگر مهمتر باشد. میگوید هیچ گرهای، بهتنهایی، فرش نیست. میگوید زیبایی، از پیروزی یک نقش نیست، بلکه از هارمونی همه نقشها زاده میشود.شاید ما جو گرفتگان این اگوییسم جمعی و زیست جهان "من را ببینید!" بیش از هر زمان دیگری، امروز به یادآوری همین میراث نیاز داشته باشیم. این مستوری و این لطافت و این معنی سازی را به چه قیمت و بر سر چه بازاری و با چه ثمن بخسی معامله میکنیم؟باری... فرشی که میخریم، میبینیم، لمس میکنیم، لذت میبریم، حکمت و آرامش از آن میگیریم و دست آخر حتی نمیدانیم بافنده آن کیست؟@yaser_arab57 پ.ن: ممنون از آقای ألاحمد که اجازه داد از فرشهای دست باف عکس بگیرم.
پستهای تلگرام — یاسر عرب
📚پرداختها برای نوشتافزار امروز به یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون تومان رسید تا این #کارخیر با هدف تامین مایحتاج تحصیلی ۳۰۰۰ دانشآموز چنین شرایطی را پشت سر بگذارد.این قصه تا شهریورماه ادامه دارد…جا نمانید…63934610254109586037697633640724 پرداخت مستقیم
📌قاصران و جاهلان و عاملانجبر محیطی برآمده از بیعملی و بدعملی زندانساز است، و کبوتر هم تحمل قفس را ندارد. از همین روی است که امروز بواسطه دوستان نزدیکم متوجه شدم بجز سورنا یکی دیگر از کودکان اوتیست نیز خودش را از بلندای منزل به پائین پرت کرده بوده و زندان بیعملان و بدعملان را به لقایشان بخشیده است.بیعملی و بدعملی ریشههای فردی و جمعی، اجتماعی و ساختاری دارند.بیعملی و بدعملی در مقام فردی در این بلبشوی آخرالزمانی اقتصادی عمدتا از سر ناتوانی و استیصال است، همچون والدین عزیز و دربند سورنا که هیولای استضعاف تحمیلی بال و پرشان را بسته بود و بقدری مشغولشان کرده بوده که دست آخر کبوتر پر نارستهشان را از آنها ستاند.سعیدروستایی در آخرین ساختهاش «زنوبچه» دادگاه اخلاقی اجتماعی باز کرد در کنکاش چرایی سقوط آزاد پسرکنوجوان که بیشباهت به ماجرا سورنا نیست، حداقل در بعد ساختاری.آری براستی چهکسانی جاهلان و قاصران و عاملان پرکشیدن سورنا نوجوان برخوردار از اوتیسم بودند؟بدعملی و بیعملی ساختاری چه دستگاهها و ارگانهایی عامل این درد بزرگ برای خانواده سورنا شد؟بدعملی چه کسانی در اولویت نشناسی و هزینه کرد ثروت عمومی ملت دربند در طرق غیرضرور عامل پر کشیدن سورنا شد؟نظاماجتماعی بعنوان یک عنصر پویا و ناآگاه به امرخیر تا کی قرار است دیگ شله بپزد و نذری بدهد و...اما نسبت به دردهای حقیقی دردمندان بی تفاوت باشد؟از آموزشوپرورش تا سازمانبهزیستی از سازمان اوقاف تا همه دیگر دستگاهها و کلان حاکمیت که از اربعین تا تجمعات خیابانی و غیره حضوری پررنگ و فعال و البته بیربط دارند، هرکدام بنا به قاعده فقهی حقوقی «تسبیب» چه نقشی در پرکشیدن سورناهای این سرزمین داشتند؟چرا اساسا امکان مردن در این خاک از حق حیات بسیار آسانتر و فراختر است؟چرا دروازههای مرگ اینگونه آسانباز شو هستند اما حتی پنجرههای رو به حیاط و حیات بجهت کمی زندگی بهتر قفل و زنجیر شدهاند؟خداوند به همه مادران و پدران داغدیده این سرزمین من جمله پدر و مادر سورنا صبر بدهد.و امید آنکه تلألو خورشید بار دیگر گرمای زندگی را به این سرزمین برگرداند.به یاسرعرب دوست عزیزم که از نزدیک دغدغه او بجهت حل مسئله اجتماعی اوتیسم را دیده و نظاره کردم نیز تسلیت میگویم.یاسرجان متاسفانه اینجا سرزمین خواستهها و تلاشهای نافرجام است، ولو خواستهها و تلاشهای غیرفردی بجهت فلاح اجتماعی.t.me/seyyedhashemfirouzi
خداحافظی!برای یه مدتی میرم!انشاالله نه برای همیشه... ولی فعلا برای مدتی از فضای مجازی فاصله میگیرم.این چند سال درباره خیلی چیزها نوشتم؛ درباره بچهها، توسعه ایران، رسانههای رسمی و غیر رسمی، بی پناهی بچههای اوتیسم، زیست جنسی ایرانیان، ناشنوایی اجتماعی، فقر زدایی، کار خیر، کودکی و توسعه، بلوچستان، دولت، جامعه و کلی چیز دیگه...همیشه فکر میکردم شاید اگر درباره چیزی درست و دقیق حرف بزنیم، اگر دیده بشه، اگر صدایی به جایی برسه، بالاخره یه اتفاقی بیفته....ولی این روزها، بعد از شنیدن صدای ضجههای مادری که بچهش رو از دست داده، به خودم نگاه کردم و دیدم که بیشتر از همیشه خستهام...شاید باید یه مدت ساکت باشم و فکر کنم. فکر کنم اصلاً این همه حرف زدن، این همه نوشتن و تحلیل کردن، کجا به درد میخوره و کجا فقط باعث میشه فکر کنیم داریم کاری میکنیم؟برای همین یه مدتی نه مینویسم، نه تحلیل میکنم، نه درباره چیزی نظر میدم...فکر میکنم باید مدتی برم، فکر کنم، ببینم بعدش واقعا میخوام دوباره حرف بزنم یا نه؟ویدئو برشی از مستند بلوچستان هست که سالها پیش تولید شد...@yaser_arab57
تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان! من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه اعیاننشین است و نه حاشیهنشین. امکاناتش هم در حد یک محله متوسط و قابلقبول پایتخت است. یکی از همین امکانات معمولی، آسفالت خیابان بود. آسفالت خوبی داشت؛ نه…♨️اختلاف ۲۰ ساله امید به زندگی میان سیستان و بلوچستان و گیلان!براساس دادههای ثبت احوال، میانگین سن فوتشدگان در ایران در سال ۱۴۰۴، ۶۶.۸ سال بوده است. میانگین سن فوت مردان ۶۴.۰۸ سال و زنان ۷۰.۶۴ سال گزارش شده است.این شاخص در استانهای مختلف اختلاف قابلتوجهی دارد؛ بهطوری که میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان ۵۱.۶ سال، در خوزستان ۶۲.۹ سال، در گیلان ۷۱.۲ سال و در مازندران ۷۰.۷ سال بوده است.به این ترتیب، فاصله میان میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان و گیلان به حدود ۲۰ سال میرسد؛ شکافی قابلتوجه که نشاندهنده تفاوتهای عمیق منطقهای در وضعیت سلامت، شرایط اقتصادی و اجتماعی و کیفیت زندگی در کشور است.@yaser_arab57
سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بیجایی بچههای اوتیسم. t.me/yaser_arab57/14151?single%D8%AC%D9%8… عرب سلام علیکم؛ مطلب اخیر شما درباره سورنا را خواندم و جگرم سوخت و آتش نگرانی بر جانم افتاد. زیرا منهم دارای فرزند اوتیست هستم و مجبورم برای اینکه از خانه تنها بیرون نرود در را قفل کنم. حتما با آنها برخورد داشته اید و دیده اید که چقدر مهربان هستند و وقتی آرام هستند، کوهی از احساس می شوند.جناب عرب! اگر کسی به معصومیت اعتقادی ندارد کافیست یک ساعت با این بچه ها بنشیند تا بفهمد گناه نکردن هم ممکن است و انسان می تواند به این درجه از معصومیت برسد. واقعا نمی دانم این بلا از کی بر ما نازل شد. تا قبل از اینکه خودم دارای فرزند اوتیست شوم، حتی اسم این عارضه را هم نشنیده بودم و هیچکس در دوست و آشنا و قوم و خویش را ندیده بودم که بگوید مثلا در فامیل ما کودک اوتیست هست.این موضوع را به تمام جامعه تعمیم دهید تا متوجه شوید که این بچه ها چقدر تنهایند و هیچکس بفکر آنها نیست. مشکل خود این بچه ها یکسو و پس زده شدن آنها در جامعه هم یکسوی دیگر.نظام درمان هم که کاری جز سرکیسه کردن خانواده های بینوای این کودکان ندارد و می توان گفت که هیچ طرح جامعی برای این دسته از افراد جامعه تدارک دیده نشده است.وضعیت خاص این کودکان باعث شده تا والدین و خانواده ها نیز از جامعه فاصله بگیرند و همین مسئله به افسردگی پدران و مادران این کودکان دامن زده است.جناب عرب! من لحظه لحظه مشتاقم تا هر چه سریعتر بمیرم و در پیشگاه خدا بایستم و از او بپرسم این کودکان چه گناهی داشتند که اینگونه آنها را آفریدی؟در نگاه مضطرب فرزندم آنگاه که اسباب بازی مورد علاقه اش را گم کرده و یا بو یا صدایی روی مخش رفته زجر و استیصال را حس می کنم و بندبند جگرم پاره میشود. ببخشید که این درد دل اینگونه طولانی شد. پرواز سورنای نازنین را به خانواده اش و شما تسلیت عرض می کنم. خوشا بحالش حالا شبها بی درد و اضطراب می خوابد.@yaser_arab57
درد، خیلی وقتها درد نیست، چون صرفا درد زندگی شخصی مدیران ما نیست!در ایران حدود ۱ تا ۱.۵ میلیون نفر دارای کمتوانی ذهنی هستند؛ اما تعداد افراد دارای اختلالات رشدی و شناختی ــ با احتساب اوتیسم، سندرم داون و سایر وضعیتهای مرتبط ــ بهمراتب بیشتر است و میتواند به چند میلیون نفر برسد....@yaser_arab57