گاهی برخی چنان از «انتقام» سخن میگویند که گویی میان شعار و توان، هیچ فاصلهای نیست. با هر حادثهای…
انتشار: 2026/07/09 14:57 UTC
گاهی برخی چنان از «انتقام» سخن میگویند که گویی میان شعار و توان، هیچ فاصلهای نیست. با هر حادثهای، نسخهای از پیش آماده روی میز میگذارند: «باید انتقام گرفت!»اما بد نیست پیش از صدور فرمان، نگاهی هم به کارنامه انداخت. اگر دهها سال از فتوای قتل سلمان رشدی و ۶ سال از شهادت سردار سلیمانی و وعده خونخواهی او گذشته و هنوز آن وعده به نتیجه نرسیده، شاید وقت آن باشد که به جای مطالبه «تکلیفِ مالایطاق»، اندکی درباره نسبت آرزو با امکان تأمل کنیم.سیاست، میدان شعار نیست؛ عرصه سنجش توان، هزینه و پیامد است. انتقامی که فقط بر تریبونها پیروز میشود و در میدان عمل هرگز به مقصد نمیرسد، بیش از آنکه اقتدار بیافریند، شکاف میان ادعا و عمل را آشکار میکند و حاصلش افزایش انتظارات، تحمیل هزینههای گزاف بر کشور، تهییج برخی مسئولان و کشاندن آنان به تصمیمهای احساسی است.با این همه، اگر امثال رسایی، قاسمیان، ثابتی و همفکرانشان در صداوسیما و سایر ارگانها همچنان انتقام را «واجب کفایی» میدانند، بهتر است به جای تحویز آن برای دیگران، خود با تشکیل گردانی استشهادی از مشتاقان انتقام این واجب کفایی را از دوش دیگران بردارند. @alami_akbar

