🖤 21 مرداد؛ سالروز زلزله خونین قاراداغزیر پایشان مس و طلا بود؛ اما سقفی برای نجات نبود.مس و طلایی ک…

🖤 21 مرداد؛ سالروز زلزله خونین قاراداغزیر پایشان مس و طلا بود؛ اما سقفی برای نجات نبود.مس و طلایی که از دل خاک قاراداغ استخراج می‌شد و ثروتی عظیم می‌آفرید؛ ثروتی که بخش قابل‌توجهی از ارزش افزوده آن کیلومترها دورتر از محل استخراج و در شهرهای مرکزی و حتی در زنجیره‌های صنعتی و تجاری فراتر از مرزهای ایران گردش می‌کرد؛ اما مردمی که صاحب این خاک بودند، در یکی از سخت‌ترین لحظات تاریخ معاصر منطقه، از ابتدایی‌ترین امکانات نجات و درمان محروم بودند.21 مرداد 1391، زمین لرزید؛ اما آنچه فاجعه را عمیق‌تر کرد، فقط قدرت زلزله نبود،306 نفر مظلومانه جان باختند و هزاران خانه ویران شد. مردمی که در سرزمینی سرشار از منابع معدنی زندگی می‌کردند، در لحظات پس از حادثه با کمبود بیمارستان، امکانات درمانی، تجهیزات امدادی، راه‌های مناسب و زیرساخت‌های ضروری مواجه شدند.زلزله یک پدیده طبیعی بود؛ اما فاجعه انسانی حاصل ترکیب طبیعت با توسعه‌نیافتگی، ضعف زیرساخت‌ها و توزیع نامتوازن امکانات بود.تلخ‌تر اینکه 14 سال از آن فاجعه گذشته است؛ اما هنوز بخش‌هایی از قاراداغ از کمبود زیرساخت‌های اساسی، به‌ویژه در حوزه درمان و سلامت، رنج می‌برد.چگونه منطقه‌ای که از دل معادنش مس و طلا استخراج می‌شود، نمی‌تواند از ثروت تولیدشده برای ساخت بیمارستان، توسعه مراکز درمانی، تجهیز اورژانس، بهبود راه‌ها و ایجاد زیرساخت‌های ایمن برای مردم خودش بهره‌مند شود؟مسئله فقط این نیست که چه مقدار ثروت از قاراداغ استخراج شده است؛ مسئله مهم‌تر این است که چه مقدار از این ثروت به زندگی مردم همان منطقه بازگشته است.و شاید دردناک‌ترین روایت آن روز هنوز همان باشد:«یئردن میس چیخار، قیزیل چیخار؛ منیم بالام چیخماز...»این جمله را نباید فقط به عنوان سوگ یک مادر شنید؛این جمله سند یک پرسش اجتماعی و سیاسی است: چرا ثروتِ زیر پای مردم، به امنیت و رفاهِ زندگی آنان تبدیل نشد؟یاد 306 جان‌باخته زلزله قاراداغ گرامی باد.14 سال گذشته، اما مطالبه توسعه و عدالت هنوز زنده است./بهنام زارعی@yekansasi98