▪️ایران امروز؛ میان بازدارندگی و دیپلماسی✍علیرضا کفاییایران امروز در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ م…

▪️ایران امروز؛ میان بازدارندگی و دیپلماسی✍علیرضا کفاییایران امروز در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر خود قرار گرفته است. منطقه هنوز از پیامدهای درگیری‌های اخیر فاصله نگرفته، رقابت‌های ژئوپلیتیک شدت یافته، ائتلاف‌های تازه در حال شکل‌گیری‌اند و هر تحول امنیتی می‌تواند به بحرانی بزرگ‌تر تبدیل شود. در چنین فضایی، مهم‌ترین پرسش این است که آیا سیاست میدان را تعریف و تکلیف می کند یا میدان، سیاست را به دنبال خود خواهد کشید؟توان دفاعی و بازدارندگی، یکی از ارکان امنیت هر کشور است و ایران نیز طی سال‌های گذشته برای تقویت این توان سرمایه‌گذاری قابل توجهی کرده است. اما بازدارندگی زمانی کارآمد است که در خدمت جلوگیری از جنگ باشد، نه آنکه خود به بخشی از چرخه تشدید تنش تبدیل شود. اگر تنش شدت یابد و از مسیر دیپلماسی و عقلانیت جدا شود، امنیت پایدار تولید نمی‌کند؛ بلکه سوءتفاهم، بی‌اعتمادی و احتمال خطا را افزایش می‌دهد.امروز در سراسر منطقه، صداهایی شنیده می‌شود که بیش از مذاکره، از تقابل سخن می‌گویند. تندروها در هر سو، از بحران تغذیه می‌کنند؛ زیرا حیات سیاسی آنان در فضای تنش تعریف می‌شود. اما ملت‌ها، برخلاف آنان، امنیت، آرامش، توسعه و رفاه می‌خواهند.ایران بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌هایی نیاز دارد که قدرت ملی را در همه ابعاد آن افزایش دهد. قدرت ملی تنها در موشک و تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌شود؛ اقتصاد توانمند، سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی، مشروعیت داخلی و دیپلماسی فعال نیز اجزای جدایی‌ناپذیر آن هستند. کشوری که از پشتوانه مردم خود برخوردار باشد و بتواند با جهان گفت‌وگو کند، در برابر تهدیدها نیز مقتدرتر خواهد بود.همچنین تجربه روابط بین‌الملل نشان داده است که هیچ قدرت خارجی، متحد دائمی هیچ کشوری نیست. دولت‌ها پیش از هر چیز منافع خود را دنبال می‌کنند. بنابراین، اتکای اصلی ایران باید بر ظرفیت‌های داخلی، انسجام ملی و سیاست خارجی متوازن باشد، نه بر امید بستن به حمایت این یا آن قدرت جهانی.از همین رو، امروز بیش از هر زمان دیگری باید دیپلماسی را در مرکز تصمیم‌گیری قرار داد. کاهش تنش‌های غیرضروری، ادامه گفت‌وگو با بازیگران بین‌المللی، افزایش شفافیت اقتصادی، تلاش برای رفع موانع تعامل با اقتصاد جهانی، تقویت اعتماد عمومی و بهره‌گیری از همه ظرفیت‌های ملی، می‌تواند هزینه‌های تقابل را کاهش داده و فرصت‌های تازه‌ای برای کشور ایجاد کند.امنیت پایدار تنها با قدرت سخت به دست نمی‌آید؛ بلکه محصول توازن میان قدرت دفاعی، عقلانیت سیاسی، انسجام اجتماعی و تعامل سازنده با جهان است. اگر یکی از این اضلاع حذف شود، امنیت نیز شکننده خواهد شد.امروز، بیش از آنکه به طبل جنگ نیاز داشته باشیم، به صدای عقلانیت نیازمندیم. هنر سیاست آن نیست که کشور را به آستانه جنگ برساند؛ هنر سیاست آن است که با حفظ عزت و منافع ملی، کشور را از جنگ دور نگه دارد.شاید در میدان نبرد فاتحی اعلام شود، اما ملت‌ها معمولاً بازندگان اصلی جنگ هستند.ایران امروز بیش از هر چیز به پیروزی دیپلماسی نیاز دارد؛ زیرا در جنگ، هیچ ملتی پیروز واقعی نیست.@zamenjannews