که غم به این بزرگی تو این سینه جا نمیشه

به پشت سر نگاه نمیکنم که برنگردم از مسیر تو

بستنِ میخانه از هر خانه‌ای میخانه ساخت می‌تراود نور چون در شیشه پنهانش کنندفاضل نظری

غریبه ایدر را گشود.به جای کلید،خانه را جا گذاشته‌ام.حمید عصائی

من همونم که یه روزی میخواستم دریا بشمولی توی رویای دریا شدن غرق شدم؛تموم شدم

بی هیچ ناممی آییاما تمام نام های جهان باتوستوقت غروب نامتدلتنگی ستوقتی شبانه چون روحی عریان می آیینام تو وسوسه استزیر درخت سیب نامتحواستو چون به ناگزیربا اولین نفس که سحر می زندمی گریزینام گریزناکترویاست…

ای عاقبت رقیبم زد بوسه لعل جانان را