#آسیمهسر163با باز شدن درب اتاق تمام لحظات روز اول مقابل چشمانم جان گرفت ,وقتے در اتاق چشم گرداندم ڪیان را دیدم ڪہ روے تخت گوشہ ے اتاق آرام خوابیدہ ,چقدر آن روزها در چشمم بعید بود.باورم نمیشد آن جسم نیمہ جان خوابیدہ رو ے تخت با آن چهرہ ے معصوم ،همان مرد محڪم و با صلابتے ست ڪہ این روزها مقابل چشمانم مغرورانہ گام بر مے دارد,با اخمش مرا میشڪند وبا ڪلامش زهر بہ جانم میریزد . موجود نحیفے ڪہ هر روز ساعت ها بہ چهرہ ے غرق خوابش خیرہ میشدم. برایش حرف میزدم ,ڪتاب میخواندم و موهایش را شانہ میزدم، حالا آن چنان قدرتے داشت ڪہ با یڪ نگاهش قلبم را از جا مےڪند.این چہ حالے بود؟...حالے ڪہ حتے وقتے در آغوش علیرضا بودم تجربہ اش نڪردہ بودم .حتے وقتے مرا بوسیدہ بود و تنم را لمس ڪردہ بود باز هم درڪش نڪردہ بودم چطور با یڪ نگاہ آن چشمان بہ رنگ شب قلبم آن طور دیوانہ میشد؟ چطور با بوے عطرش آن طور بے قرار میشدم؟ .این چہ حسے بود؟حسے شبیہ دلهرہ اے شیرین .حسے شبیہ پر زدن هزار هزار پروانہ در قلبم. شبیہ جارے شدن زلالے رودے خروشان در میان سینہ ام ...حسے ڪہ با تمام شیرینے اش از آن میترسیدم . میترسیدم این حس همان حس ویرانگر معروف باشد.همان ڪہ مجنون را بیابانگرد ڪرد و تیشہ بہ دست فرهاد داد .همان ڪہ زلیخا را آوارہ ڪرد و ساراے را بہ رودخروشان سپرد .مے ترسیدم این حس همان عشق باشد. ترسیدہ از افڪارم در میانہ ے اتاق بر جاے ماندہ بودم .نباید دیگر بہ آن حس فڪر میڪردم ,نباید پر و بالش میدادم .نباید اجازہ میدادم در قلبم خانہ ڪند ڪہ اگر اینطور میشد دیگر هرگز بیرون نمیرفت و تا مرا رسوا نمے ساخت رهایم نمیڪرد . من از این حس یڪطرفہ میترسیدم ...من حتے از بردن نامش در ذهنم میترسیدم.از اینڪہ گریبانگیرم شود وحشت داشتم .من از عشق بے سرانجام وحشت داشتم!با خود فڪر ڪردم در تمام آن سال هاے انتظار احساسم هیچ شباهتے بہ این حس نوظهور نداشت, پس چرا آن همہ سال فڪر میڪردم عاشق علیرضا بودہ ام ؟.اصلا نام حس من بہ علیرضا چہ بود؟.من هفت سال از عمرم را پاے چہ باختہ بودم ؟پاے حسرت خواستہ شدن ؟باقے عمرم را میخواستم فداے چہ بڪنم؟ با صداے زنگ گوشے از در یاے افڪار مغشوشم بیرون آمدم.زنگ هشدار وقت قرص هاے آقا بود.بہ سرعت از آن اتاق و خاطراتش گریختم .بہ طبقہ ے پایین رفتہ بہ سمت اتاق آقا چرخیدم ڪہ سینہ بہ سینہ ے ڪسے شدم ڪہ بوے عطرش بیچارہ ام ڪردہ بود او اینجا چہ میڪرد ؟.آن هم این وقت روز... مات نگاهش میڪردم ڪہ ابرو بالا داد و متعجب گفت _سلام...چیہ جن دیدے ؟ وارفتہ و با لحنے حیران گفتم _سلام ...چہ زود برگشتین ! با لبخند ڪجے گفت _زوده؟...میخواے برم بعدا بیام؟چرا ا ینطور در مقابلش دست پاچہ میشدم ؟نباید عنان اختیارم را دست احساسم میدادم.سر بہ زیر انداختہ جواب دادم _ببخشید ...فقط تعجب ڪردم آخہ فڪر میڪردم دیرتر از ا ینا برگردین پاسخش بنزین شد و روے آتش جان گرفتہ در قلبم پاشید _صب حالت خوب نبود گفتم زودتر بیام بتونے برے خونہ استراحت ڪنے نمیدانست شنیدن این حرف ها چہ بہ روز من و دل واماندہ ام مے آورد .نمیدانست همین یڪ جملہ بیشتر از هزار شعر عاشقانہ قلب محبت ندیدہ ے مرا میلرزاند .نمے دانست من بخاطر همین یڪ جملہ امشب تا صبح نخواهم خوابید .آب دهانم را فرو دادہ با صدایے لرزان گفتم _ممنون ولے من حالم خوبہ ...الانم وقت قرصا ے آقاست باید فشارشونم اندازہ بگیرم اگہ اجازہ بدین برم پیششون پیشاپیش من بہ راہ افتاد و گفت _ولے رنگ و روت ڪہ با دیوار مو نمیزنه... بریم منم بابا رو ببینم...ادامہ دارد...📚@fazayeadaby