منتظر دیدن لایو شاد عزیز هستم💕

صبح✨

.قایقی خواهم ساختخواهم انداخت به آبدور خواهم‌شد از این خاک غریبکه در آن هیچ‌کسی نیست که دربیشه عشققهرمانان را بیدار کندقایق از تور تهیو دل از آرزوی مرواریدهمچنان خواهم‌راندنه به آبی‌ها دل‌خواهم‌بستنه به دریا پریانی که سر از آب بدر‌می‌آرندو در آن تابش تنهایی ماهی‌گیرانمی‌فشانند فسون از سر گیسوهاشانهمچنان خواهم‌راندهمچنان خواهم‌خوانددور باید شد دورمرد آن شهر اساطیر نداشتزن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبودهیچ آینه تالاری سرخوشی‌ها را تکرار نکردچاله آبی حتی مشعلی را ننموددور باید شد دورشب سرودش را خواندنوبت پنجره هاستهمچنان خواهم خواندهمچنان خواهم راندپشت دریا‌ها شهری استکه در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز استبام‌ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می‌نگرنددست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی استمردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرندکه به یک شعله به یک خواب لطیفخاک موسیقی احساس ترا می‌شنودو صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در بادپشت دریاها شهری استکه در آن وسعت خورشید به اندازه‌ی چشمان سحرخیزان استشاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اندپشت دریاها شهری استقایقی باید ساختسهراب @aavaymehr

معنای زندگی از نگاه اسپینوزا چیست؟اسپینوزا نسخه‌ای آماده از «هدف جهان» به ما نمی‌دهد.نمی‌گوید جهان برای تحقق مأموریتی انسانی ساخته شده‌است.اما این به معنی پوچی نیست.معنا را می‌توان در فهم، رشد، ارتباط، شادی، عقل و افزایش توانایی زندگی پیدا کرد.زندگی بهتر، از نگاه او، زندگی‌ای است که در آن کمتر اسیر ترس، نفرت، خرافه و واکنش‌های ناخودآگاه باشیم و بیشتر بفهمیم.و شاید بتوان تمام فلسفه او را این‌طور خلاصه کرد:هرچه بیشتر بفهمیم، کمتر می‌ترسیم.هرچه بیشتر بفهمیم، کمتر نفرت می‌ورزیم.هرچه بیشتر بفهمیم، آزادتر می‌شویم.و در نهایت اسپینوزا از ما نمی‌خواهد جهان را کنترل کنیم؛می‌خواهد جای خودمان را در جهان بفهمیم.@aavaymehr

اسپینوزا می‌گوید : ما موجوداتی جداافتاده از هستی نیستیم؛ما بخشی از همان طبیعتی هستیم که می‌خواهیم آن را بفهمیم.هرچه جهان را عمیق‌تر بفهمیم، کمتر با آن می‌جنگیم و بیشتر خودمان را بخشی از آن می‌بینیم.این برای اسپینوزا یکی از بالاترین شکل‌های آرامش و آزادی انسان است.@aavaymehr

اسپینوزا درباره نفرت چه می‌گوید؟فرض کنید کسی به ما آسیب زده است.واکنش طبیعی ما ممکن است نفرت باشد.اما اسپینوزا معتقد است هرچه بیشتر رفتار انسان را در شبکه علت‌هایش ببینیم، نفرت می‌تواند کمتر شود.نه به این معنا که اجازه بدهیم دوباره به ما آسیب بزند.نه به این معنا که مرز نداشته باشیم.بلکه به این معنا که بفهمیم انسان‌ها نیز مانند ما محصول هزاران علت هستند.این فهم ممکن است باعث شود به جای اینکه بگوییم:«او ذاتاً یک انسان شیطانی است»بگوییم:«این انسان تحت تأثیر چه عواملی به چنین رفتاری رسیده است؟»این تغییر کوچک در جمله، تغییر بسیار بزرگی در نگاه به انسان به وجود می‌آورد.@aavaymehr

اگر اختیار مطلق نداریم، پس مسئولیت چه می‌شود؟اینجا یک سؤال جدی پیش می‌آید.اگر رفتار انسان‌ها هم علت دارد، آیا قاتل، مجرم یا کسی که به دیگری آسیبی زده مسئول نیست؟اسپینوزا نمی‌گوید جامعه باید دست روی دست بگذارد.اگر کسی برای دیگران خطرناک باشد، جامعه باید از خودش محافظت کند.اما تفاوت در نوع نگاه است.هدف نباید انتقام باشد.به‌جای اینکه فقط بپرسیم:«این آدم چقدر بد است و چقدر باید رنج بکشد؟»می‌توانیم بپرسیم:«چه علت‌هایی چنین رفتاری را ساخته‌اند و چگونه می‌توانیم جلوی تکرار آن را بگیریم؟»فهمیدن علت رفتار به معنی تأیید آن نیست.می‌توان رفتار کسی را کاملاً محکوم کرد و در عین حال تلاش کرد بفهمیم چرا به آنجا رسیده است.این نگاه، نفرت را با فهم جایگزین می‌کند؛ نه مسئولیت را با بی‌تفاوتی.@aavaymehr