برای

راهنمای پیدا کردن مطالب کانال رو سنجاق می‌کنم، چون یکی توی ناشناس یه ایده‌ی قشنگی فرستاد. گفت اینجا کانال مطالب خودته. کاش یجوری دست‌بندی می‌کردی که راحت‌تر بشه نوشته‌هاتو پیداشون کرد. مثلاً هشتگی چیزی بزنی.از حالا تمام مطالبی که نوشته‌ی خودم هست رو می‌تونید با این هشتگ‌ها توی کانال پیدا کنید:#متن_کوتاه : برای نوشته‌های کوتاه.#داستان : برای داستان‌های کوتاه.#رمان : برای داستان‌های بلند.#متفرقه : برای مطالبی که نوشته‌ی خودم هست؛ اما توی دسته‌بندی‌های بالا قرار نمی‌گیره.⚠️ برای پیدا کردن مطالب هر دسته‌بندی کافیه اون هشتگ رو توی کانال سرچ کنید. ❗️ نکته‌ی آخربرای ارسال پیام به صورت ناشناس هم میتونید روی لینک زیر بزنید و پیام‌تون رو بفرستید:t.me/HarfBeManBOT?start=MzA5NzY5MDIx%D8%A… هم مطالب کانال رو دوست دارید و خواستید از کانال‌تون حمایت کنید راهش اینه:t.me/boost/AlirezaNejadSalehi

نارنگی‌هایی که بوی باروت می‌دهند...فیلم‌هایی که درباره‌ی جنگ ساخته می‌شوند عموماً تمایل دارند تا عظمت قهرمانان را نشان دهند. اما در موارد معدودی هم فقط می‌خواهند یادآوری کنند که در هر جنگی، پیش از آن‌که سربازی کشته شود، این انسانیت است که باید سلاخی شود. Tangerines (2013) بی‌شک از دسته‌ی دوم است.داستان فیلم در خلال جنگ آبخازیا می‌گذرد؛ جایی که پیرمرد قصه‌ی ما، با وجود آن‌که تقریباً همه‌ی همسایه‌هایش منطقه را ترک کرده‌اند، تصمیم می‌گیرد بماند و محصول نارنگی‌هایش را برداشت کند! اما جنگ، خودش را به خانه‌ی او دعوت می‌کند و اتفاقی ساده، زندگی او را در مسیری قرار می‌دهد که همه‌چیز تغییر می‌کند.چیزی که بیش از همه در این فیلم برایم جذاب بود (آنقدر جذاب که قبل از خواب این فیلم را در کانال تلگرامم معرفی کنم)، این بود که Tangerines جنگ را با انفجار و توپ و تانک تعریف نمی‌کند؛ با آدم‌ها تعریف می‌کند. با نگاه‌هایی که آرام‌آرام تغییر می‌کنند، با سکوت‌هایی که از هزاران فریاد بلندترند و با لحظه‌هایی که یادمان می‌اندازند دشمن، همیشه آن کسی نیست که روبه‌روی‌مان ایستاده است و با او می‌جنگیم.شاید فیلم می‌توانست در بعضی بخش‌ها بیشتر به شخصیت‌ها و موقعیت‌های‌شان بپردازد تا هم عمق بیشتری پیدا کند و هم باورپذیری بیشتری داشته باشد، اما حتی با همین سادگی هم تأثیرش را از دست نمی‌دهد.بازی‌های بازیگران، به‌ویژه ایوو و احمد، آن‌قدر برایم دلنشین بود که رابطه‌ی میان شخصیت‌ها را کاملاً بپذیرم. شوخی‌های به‌اندازه‌ی فیلم هم اجازه نمی‌دهد تلخی جنگ، مخاطب را خسته کند؛ بلکه درست در لحظه‌ای که لبخند می‌زنید، دوباره یادآوری می‌کند جنگ چقدر بی‌رحم است و چگونه می‌تواند در یک چشم بر هم زدن، همه‌چیز را از آدم‌ها بگیرد.حتی انتخاب نام «نارنگی‌ها» برای چنین فیلمی به نظرم هوشمندانه است. نارنگی، نماد زندگی، فصل برداشت و بوی خانه است؛ چیزهایی که جنگ، هیچ ملاحظه‌ای به آن‌ها ندارد.اگر قرار باشد این فیلم را در یک جمله توصیف کنم، می‌گویم: فیلمی آرام، انسانی و صادق؛ فیلمی که بیشتر از آن‌که درباره‌ی جنگ باشد، درباره‌ی انسان‌هایی است که هنوز دلشان نمی‌خواهد انسان بودن را فراموش کنند.اگر Tangerines را دیده‌اید، دوست دارم بدانم بعد از تمام شدن فیلم، چه چیزی بیشتر از همه در ذهن شما ماند؟و اگر ندیده‌اید امیدوارم این کار را بکنید. به حال‌ و هوای‌مان می‌آید؛ خلاصه خاورمیانه است و جنگ‌های تمام نشدنی‌اش!#علیرضانژادصالحی #متفرقه

#پیام_ناشناس میدونسی شنبه اینده رو نمیبینی؟ چون میخام جمعه بیام سراقت و بکشمت دلیلشم همون موقعه میفهمی اگه باور نمیکنی پیامم را توی کانالت بزار تا ببینی چی میشه @HarfBeManBotآقا/خانوم محترم، جمعه یه قرارمون نشه؟هوا گرمه میخوام یکیو کتک بزنم فقط.

وضعیت پیج pv، وقتی نویسندگی دی‌اکتیوه!فکر می‌کنم گُمم کردن 😪

نمیدونم چرا بعضی آدم‌ها از خودشون توقع بی‌نقص بودن دارن. حتی توی کتاب‌ها هم هیچ رمانی با آدم‌های کامل، موندگار نمیشه.خواننده شخصیتی رو دوست داره و فراموش نمیکنه که می‌ترسه، شک می‌کنه، بارها تا مرزِ شکست میره، اما بازم یه دلیلی برای ادامه دادن پیدا می‌کنه.چیزی که آدم‌ها رو تحسین‌برانگیز می‌کنه بی‌نقص بودن نیست، تلاش برای بهتر بودن با وجود نقص‌هاست.#علیرضانژادصالحی🆔 @AlirezaNejadSalehiروبیکا:rubika.ir/AlirezaNejadSalehiبله:ble.ir/AlirezaNejadSalehi#%D9%85%D8%AA%D9…

بلوغِ کامل، شاید همین چند انتخابِ ساده باشه:کمتر گفتن و بیشتر انجام دادن.ترجیح دادنِ تنهایی به رابطه‌ای که عمق نداره.عبور کردن از بحث‌هایی که هرکس فقط به دنبال اثبات خودشه، نه بیان حقیقت.رسیدن به خودت، به‌جای سرگرم زندگی دیگران بودن.و در آخر شجاعتِ این که نقشِ هیچ‌کس رو بازی نکنی و خود واقعیت باشی.با این ملاک‌ها چند درصد بزرگسالان دورت واقعاً بالغ‌اند؟#علیرضانژادصالحی #متفرقه