واژۀ تنها🔸در زبان پهلوی «ها» علامت جمع نبوده است، بلکه پسوند قیدسازی بوده که «iha» تلفظ می‌شده. این…

، نقش نیما یوشیج این بود که «رابطه‌ی بین فرم (شکل) و محتوا (معنا) را دگرگون کرد». او به جای اینکه بگوید «برای گفتنِ یک معنای جدید، باید از قالب‌های قدیمی استفاده کرد»، گفت: «برای گفتنِ معنای جدید، باید قالب‌ها را هم جدید کرد.»نکته مهم برای دقت بیشتر:بسیاری تصور می‌کنند نیما شعر را «بی‌وزن» کرد، اما این اشتباه است. نیما «وزن را آزاد کرد» اما آن را «حذف نکرد». او از وزن‌های عروضی استفاده می‌کرد، اما نظمِ صلبِ آن‌ها را شکست.

نیما یوشیج (علی اسفندیاری) را نمی‌توان صرفاً یک شاعر دانست؛ او در واقع «بنیان‌گذار» و «مبتکر» تحولی بنیادین در ادبیات فارسی است. اگر شعر کلاسیک فارسی را یک بنای عظیم و باشکوه تصور کنیم، نیما کسی بود که دیوارهای این بنا را از نظر ساختاری باز کرد تا پنجره‌ای به سوی دنیای مدرن و واقعیت‌های جدید گشوده شود.نقش او را می‌توان در چهار محور اصلی خلاصه کرد: ۱. شکستن قالب‌های صلب و خشک (تحول در ساختار)قبل از نیما، شعر فارسی در بندِ «قالب‌های استوار» بود. یعنی شاعر باید حتماً در قالب غزل، قصیده یا مثنوی می‌زیست و تمام مصرع‌ها باید با هم هم‌اندازه (مساوی) بودند.کارِ نیما:او مفهوم «مصرع‌های کوتاه و بلند» را معرفی کرد. او معتقد بود که طول مصرع نباید از پیش تعیین شده باشد، بلکه باید بر اساس «نیازِ معنا و احساس» شاعر، کوتاه یا بلند شود. این یعنی اجازه داد تا شکلِ شعر، از خدمت به قالب، به خدمتِ خودِ معنا برسد. ۲. جایگزینی «وزنِ صلب» با «موسیقیِ طبیعی»در شعر کلاسیک، وزن (عروض) مثل یک ضرب‌آهنگِ ماشینی و تکراری بر تمام شعر حاکم بود.کارِ نیما: او موسیقی را از حالت «ماشینی و مصنوعی» به حالت «طبیعی و درونی» تغییر داد. او وزن‌های عروضی را حفظ کرد (یعنی شعر او هنوز وزن داشت و بی‌وزن نبود)، اما آن‌ها را با هم ترکیب کرد و اجازه داد آهنگ شعر، با جریانِ احساسِ شاعر هم‌گام شود، نه اینکه شاعر مجبور باشد احساسش را در قالب یک وزنِ ثابت فشرده کند.۳. تغییر در نگاه به سوژه و جهان (تحول در محتوا)شعر کلاسیک عمدتاً در فضای «تجرید» (انتزاع)، مذهب، عشق‌های موزون و مفاهیم کلی معلق بود.کارِ نیما: او «واقعیت» را به شعر آورد. نیما از طبیعتِ واقعی (درختان، دریا، باران)، از مسائل اجتماعی، از طبقه کارگر و از رنج‌های انسانِ واقعی صحبت کرد. او نگاهِ شاعر را از «آسمان‌های دوردست» به «زمین و واقعیت‌های زندگی» تغییر داد. او معتقد بود شاعر باید «شاهدِ زمانه» باشد. ۴. ایجاد «زبانِ تازه» (تحول در واژگان)زبانِ شعر کلاسیک بسیار غنی اما گاهی از شدتِ استفاده از آرایه‌های قدیمی، از ملموس بودن فاصله گرفته بود.کارِ نیما: او زبانِ شعر را به زبانِ زندگی نزدیک‌تر کرد. او از کلمات ساده‌تر، ملموس‌تر و گاهی از اصطلاحاتِ عامیانه و طبیعت استفاده کرد تا شعر بتواند با انسانِ امروز ارتباط برقرار کند. خلاصه نقش نیما (در یک عبارت)

نقش نیما یوشیج در پیدایش شعر نو چه بود؟

👆👇| منطقِ اصلی | شباهت (A شبیه B است) | ارتباط یا ویژگی(A مربوط به B است) || وضعیتِ معنایِ حقیقی | معمولاً غیرممکن و غیرمنطقی است | معمولاً ممکن و منطقی است || هدف | ایجاد تصویر و زیبایی | ایجاد اشاره و انتقال مفهوم |مثال کوتاه «او گل است» (زیباست) | «او گل می‌کند» (کنایه از خوش‌اخلاقی یا مثلاً شکفتنِ توانایی) مثال نهایی برای تثبیت:۱. «او گربه است»: (استعاره) چون انسان نمی‌تواند گربه باشد؛ پس از شباهت در ویژگی (مثلاً مکر یا نرمی) استفاده شده است.۲. «او گربه می‌کشد»: (کنایه) این جمله می‌تواند واقعاً به معنای کشتن گربه باشد (معنای حقیقی ممکن است)، اما در زبان عامیانه کنایه از «کار بسیار زیاد انجام دادن» یا «بسیار فعالیت کردن» است.تهیه و جمع آوری مطالب #امیر #نورمحمدی t.me/amirnormohamadi1976

تفاوت استعاره و کنایهمرز میان استعاره و کنایه بسیار باریک است و حتی گاهی با هم اشتباه گرفته می‌شوند.بسیاری از افراد فکر می‌کنند هر چه معنای پنهانی داشته باشد، کنایه است؛ اما این یک باور اشتباه است. تفاوت اصلی در «مبنایِ رابطه»است. ۱. مبنای رابطه (کلیدی‌ترین تفاوت)-استعاره بر پایه «شباهت» است:در استعاره، شما دو چیز را که با هم شبیه هستند (در یک ویژگی خاص) با هم جابه‌جا می‌کنید. شما از ویژگی‌های یک چیز برای توصیف چیز دیگری استفاده می‌کنید چون آن دو به هم شباهت دارند. رابطه:"A شبیه B است، پس من B را به جای A می‌گویم." مثال:«او خورشید است.» (در اینجا بین انسان و خورشید شباهتی در «درخشش» یا «نور» وجود دارد. ما از شباهت استفاده کردیم).کنایه بر پایه «رابطه یا ویژگی» است:در کنایه، شما لزوماً به دنبال شباهت نیستید، بلکه از یک «رابطه منطقی»** یا یک «ویژگیِ شناخته‌شده»استفاده می‌کنید تا به معنای اصلی برسید. در کنایه، کلامی که گفته می‌شود، می‌تواند معنای واقعی خود را داشته باشد، اما ما از آن برای اشاره به چیزی دیگر استفاده می‌کنیم. رابطه: "A با B مرتبط است (یا ویژگیِ B است)، پس وقتی از A می‌گویم، منظورم B است. مثال: «او دستش بلند است.» (آیا دست او شبیه چیزی است؟ خیر. اما «دست بلند بودن» در فرهنگ ما رابطه‌ی منطقی با «قدرت» یا «توانایی در ضربه زدن» دارد. ما از این ویژگی برای اشاره به قدرت استفاده کردیم). ۲. بررسی از طریق «امکانِ معنایِ حقیقی»این یک تست بسیار عالی برای تشخیص است:در استعاره، معنای حقیقی معمولاً «غیرممکن» یا «مضحک» است:اگر بخواهید استعاره را به صورت تحت‌اللفظی (حقیقی) معنا کنید، جمله بی‌معنا یا غیرمنطقی می‌شود. مثال: «او شیر است.» اگر بگوییم او واقعاً یک حیوان (شیر) است، جمله از نظر منطقی در بافت انسانی غیرممکن و مضحک است. پس حتماً استعاره است.در کنایه، معنای حقیقی «ممکن» است:در کنایه، جمله‌ای که گفته می‌شود از نظر منطقی می‌تواند کاملاً درست و واقعی باشد، اما ما می‌دانیم که گوینده قصد دیگری دارد. مثال: «اوخیلی سنگین‌بار است.» این جمله می‌تواند واقعاً به معنای این باشد که او بارِ فیزیکی سنگینی حمل می‌کند (معنای حقیقی ممکن است). اما اگر در بافتِ صحبت از اخلاقِ فرد باشد، می‌فهمیم کنایه از «سخت‌گیر بودن» یا «سنگین بودنِ شخصیت» است.--- ۳. مقایسه در یک نگاه (خلاصه‌ی کاربردی)| ویژگی | استعاره | کنایهتهیه و جمع آوری مطالب #امیر #نورمحمدی t.me/amirnormohamadi1976%D8%A7%D8%AF%D8%A…

‍ ☘ ☘ برگی از تقویم تاریخ ☘ ☘۲ شهریور زادروز احمد رائض(زاده ۲ شهریور  ۱۲۹۸ اصفهان -- درگذشته ۲۰ امرداد ۱۳۷۲ تهران) نقاش، مینیاتوریست و تذهیب‌کار برجسته او در ۱۲ سالگی به‌شوق آموختن نقاشی به‌خدمت و شاگردی مصورالملکی درآمد و مدت ۸ سال نزد او در رشته‌های نقاشی، تذهیب و نگارگری مهارت آموخت.سپس کارگاهی در اصفهان دایر کرد و به‌خلق آثاری زیبا پرداخت که اکثر آن کارها به آلمان صادر شد. وی موضوع مینیاتورهای خود را از خمسه نظامی - که در زمره دشوارترین موضوعات در نقاشی به‌شمار می‌رود، انتخاب می‌کرد.یکی از آثار بسیار جالب و قابل توجه وی تابلو مینیاتوری بود که ۱۴۵ صورت، در آن تصویر شده بود. این تابلو هم‌اکنون در موزه سویس نگهداری می‌شود. او ابتدا به‌ تهیه طرح‌های اسلیمی و ختایی برای کارگاه‌های کاشی‌سازی و منبت‌کاری می‌پرداخت، ولی پس از مدتی که کارگاه میناسازی هنرهای زیبای کشور تأسیس شد، تصدی کارگاه مزبور را عهده‌دار شد.آثار کارگاه میناسازی هنرهای زیبای کشور در نمایشگاه‌های مختلف جهانی نمایش داده شد و مورد توجه و استقبال هم واقع گردید. در سال ۱۹۵۹ آثار میناسازی این کارگاه در نمایشگاه جهانی بروکسل عرضه شد و به دریافت مدال نقره و دیپلم هنری افتخاری نایل آمد. همچنین تعدادی از آثار نقره‌کاری و قلم‌زنی وی در موزه هنرهای ملی موجود است.‎🆔 t.me/amirnormohamadi1976#%D8%A8%D8%B1%DA%… ز