«چشمه گفتوگو» جایی است که مردم جان کاشتند و مهربانی جوانه زد.یک فصل دیگر از کتاب چشمه گفتگو:چشمها…
انتشار: 2026/07/12 07:09 UTC
«چشمه گفتوگو» جایی است که مردم جان کاشتند و مهربانی جوانه زد.یک فصل دیگر از کتاب چشمه گفتگو:چشمهای که آینده را تمرین میکند.گاهی از من میپرسند:«چشمه گفتوگو امروز به کجا رسیده است؟»اما من بیشتر به پرسش دیگری فکر میکنم:چشمه گفتوگو میتواند ما را به کجا ببرد؟من هیچگاه این پروژه را پایانیافته ندیدهام.چشمه گفتوگو یک سازه نیست که روزی افتتاح شود و تمام.یک موجود زنده است.رشد میکند.یاد میگیرد.تغییر میکند.و با انسانهایی که به آن میآیند، هر روز دوباره متولد میشود.از همان سالهای نخست، در ذهنم روشن بود که این دره فقط برای امروز ساخته نمیشود.میخواستم فرزندان ما نیز روزی زیر سایه درختانی بنشینند که ما کاشتهایم.میخواستم نوههای ما روی سنگهایی بنشینند که امروز با دست جابهجا کردهایم.اگر انسان فقط برای زمان خودش بسازد، معمار نیست؛ مصرفکننده است.معمار آینده، برای کسانی میسازد که شاید هرگز او را نبینند. همیشه گفتهام:چشمه گفتوگو یک نسخه نیست؛ یک الگوست.اگر فردا در تبریز، شیراز، زاهدان، رشت، اهواز یا هر روستای کوچک ایران، گروهی از مردم دور هم جمع شوند و با احترام به طبیعت، فضایی برای گفتوگو، مهربانی و همافزایی بسازند، من احساس میکنم چشمه گفتوگو به مقصد خود رسیده است.قرار نیست همه جا شبیه این دره باشد.هر سرزمین، روح خودش را دارد.هر اقلیم، زبان خودش را دارد.اما اندیشه میتواند مشترک باشد.سالها درباره توسعه حرف زدهایم.اما شاید زمان آن رسیده باشد که از توسعه رابطههای انسانی نیز سخن بگوییم.شهری که فقط خیابانهایش توسعه پیدا کند، شهر کاملی نیست.شهری که فقط ساختمانهایش بلندتر شوند، لزوماً شهر بهتری نیست.توسعه واقعی، آن روز آغاز میشود که انسانها بیشتر به یکدیگر اعتماد کنند.بیشتر گفتوگو کنند.بیشتر همکاری کنند.و بیشتر احساس کنند که این شهر، خانه مشترک همه آنهاست.ما در چشمه گفتوگو تنها سنگ ها را چیدمان نکردیم و درخت نکاشتیم، بلکه جانمان را کاشتیم،برای همین:من آرزو دارم روزی شهرداریهای ایران، در کنار ساخت خیابان و پل، ساختن «فضاهای گفتوگو» را نیز بخشی از وظیفه خود بدانند.نه فقط پارک.نه فقط فضای سبز.بلکه مکانهایی که انسان را به نشستن، شنیدن و همدلی دعوت کنند.زیرا جامعهای که گفتوگو را تمرین کند، بسیاری از بحرانهایش را پیش از آنکه به نزاع تبدیل شوند، حل خواهد کرد.که اگر چنین شود جان ما یاران گفتوگو هم سبز خواهد شد.چشمه گفتوگو جایی است که مردم جان کاشتند و مهربانی جوانه زد.چشمه گفتوگو، برای من یک پروژه عمرانی نیست.یک پروژه فرهنگی است.یک پروژه آموزشی است.یک پروژه اجتماعی است.و شاید بیش از همه، یک پروژه امید است.امیدی که میگوید هنوز هم میتوان با دستهای خالی، کارهای بزرگ انجام داد.هنوز هم میتوان بدون خشونت، تغییر آفرید.هنوز هم میتوان بدون نفرت، اثر ماندگار گذاشت.هنوز هم می توان بجای آسیب زدن به یکدیگر، کنار هم نشست و گفت و گو کرد و مهربان تر شد.هنوز هم می توان بدون ویران کردن ساخت.من آینده را در این میبینم که هزاران انسان، هر کدام چشمه کوچکی از گفتوگو، عشق، مهربانی، رواداری و همافزایی را در محله خود، شهر خود و دل خود جاری کنند.آن روز، دیگر لازم نیست همه به مشهد بیایند تا چشمه گفتوگو را ببینند.زیرا هر شهر، چشمه گفتوگوی خودش را خواهد داشت.و شاید آن روز، بزرگترین آرزوی من برآورده شده باشد.در این خاکدر این خاکدر این مزرعه پاکبجز مهر به جز عشق دگر بذر نکاریم.محسن موسوی زاده
پستهای تلگرام — طبیعت 🌱
نشست در طبیعت و شهر:طبیعتمحوری: نشست در طبیعت با چیدمان دایرهای روی سکوی سنگی، صمیمیت را جایگزین ساختار اداری میکند.برابری اعضا: نبود تریبون و صندلیهای مدیریتی باعث میشود همه اعضا در سطحی برابر و بدون سلسلهمراتب گفتگو کنند.مزایای روانی: هوای آزاد و محیط طبیعی استرس را کاهش داده و ذهن را برای ایدهپردازی و طوفان فکری آزادتر میسازد.تیمسازی موثر: چنین فضایی برای تقویت صمیمیت، حل سوءتفاهمهای درونگروهی و روحیه همکاری در سمنها عالی است.ارتباط با موضوع: برای تشکلهای محیطزیستی و محلی، حضور در طبیعت باعث لمس مستقیم موضوع فعالیت میشود.محدودیت طبیعت: نبود امکاناتی مانند پروژکتور، برق و دسترسی آسان، ارائههای فنی و رسمی را دشوار میکند.مزیت فضای بسته: سالنهای شهری برای برگزاری مجامع رسمی، انتخابات، رأیگیری و تنظیم اسناد ساختاریافتهترند.کنترل محیط: فضاهای بسته شهری مستقل از شرایط آبوهوایی هستند و تمرکز بر جزئیات اداری را بالا میبرند.انتخاب بر اساس هدف: طبیعت برای جلسات خلاقانه و صمیمی، و فضای بسته برای جلسات تصمیمگیری رسمی مناسبتر است.ترکیب بهینه: بهترین الگوی کاری برای سازماننشست در طبیعت و شهر:طبیعتمحوری: نشست در طبیعت با چیدمان دایرهای روی سکوی سنگی، صمیمیت را جایگزین ساختار اداری میکند.برابری اعضا: نبود تریبون و صندلیهای مدیریتی باعث میشود همه اعضا در سطحی برابر و بدون سلسلهمراتب گفتگو کنند.مزایای روانی: هوای آزاد و محیط طبیعی استرس را کاهش داده و ذهن را برای ایدهپردازی و طوفان فکری آزادتر میسازد.تیمسازی موثر: چنین فضایی برای تقویت صمیمیت، حل سوءتفاهمهای درونگروهی و روحیه همکاری در سمنها عالی است.ارتباط با موضوع: برای تشکلهای محیطزیستی و محلی، حضور در طبیعت باعث لمس مستقیم موضوع فعالیت میشود.محدودیت طبیعت: نبود امکاناتی مانند پروژکتور، برق و دسترسی آسان، ارائههای فنی و رسمی را دشوار میکند.مزیت فضای بسته: سالنهای شهری برای برگزاری مجامع رسمی، انتخابات، رأیگیری و تنظیم اسناد ساختاریافتهترند.کنترل محیط: فضاهای بسته شهری مستقل از شرایط آبوهوایی هستند و تمرکز بر جزئیات اداری را بالا میبرند.انتخاب بر اساس هدف: طبیعت برای جلسات خلاقانه و صمیمی، و فضای بسته برای جلسات تصمیمگیری رسمی مناسبتر است.ترکیب بهینه: بهترین الگوی کاری برای سازمان
برگزاری نشستها و گفتگوهای جمعی یا تشکلی در دل طبیعت (مانند ساختار دایرهای و غیررسمی در تصویر) در مقایسه با سالنهای همایش و فضاهای بسته شهری، ویژگیها و پویایی متفاوتی دارد.🌿 ویژگیهای نشست در طبیعت (مانند تصویر)شکستن سلسلهمراتب و تکلفها: چینش دایرهای روی سکوی سنگی یا زمین، تمام حاضرین را در یک سطح برابر قرار میدهد. خبری از تریبون، صندلیهای مدیریتی یا دستهبندی «سخنران/شنونده» نیست و گفتگو حالت صمیمیتر و مشارکتجویانهتری به خود میگیرد.کاهش استرس و افزایش خلاقیت: بودن در فضای باز و محیط طبیعی (درختان، هوای آزاد و نور طبیعی) بر اساس پژوهشهای روانشناسی باعث کاهش هورمون کورتیزول (استرس)، آرامش ذهن و افزایش تفکر خلاق و حل مسئله میشود.پیوند با موضوع فعالیت: برای سمنها و سازمانهای فعال در حوزه محیطزیست، گردشگری، میراث فرهنگی یا توسعه بسترهای روستایی، حضور در میدان و طبیعت لمس مستقیم موضوعات و افزایش تعلق خاطر را به همراه دارد.افزایش تعاملات اجتماعی: صمیمیت فضای باز و وجود پذیراییهای ساده (مانند هندوانه و چای در مرکز تصویر) حس همسفر بودن و همدلی میان اعضا را پررنگتر میکند.🏢 ویژگیهای نشست در محیط بستهی شهریتمرکز روی مباحث فنی و اداری: فضاهای بسته با امکاناتی مثل ویدئو پروژکتور، تختهسیاه، سیستم صوتی و نور کنترلشده، برای ارائه گزارشهای مالی، تدوین استراتژی، رأیگیریهای رسمی و مجمع عمومی مناسبترند.پیشبینیپذیری و کنترل شرایط: کنترل دمای محیط (سرمایش/گرمایش)، عدم وابستگی به شرایط آبوهوایی (باران، باد، گرما) و نبود عوامل حواسپرتکننده طبیعی از مزایای اصلی سالنهای شهری است.سهولت دسترسی: رفتوآمد به سالنهای شهری برای همه اعضا (بهویژه افراد سالمند یا دارای معلولیت) آسانتر است و نیازی به طی مسافت تا خارج از شهر ندارد.⚖️ کدام بهتر است؟ چرا؟پاسخ مطلق «این یا آن» نیست؛ انتخاب گزینه بهتر کاملاً به «هدف نشست» بستگی دارد:نشست در طبیعت بهتر است اگر هدف:طوفان فکری (Brainstorming)، ایدهپردازی و حل چالشهای پیچیده باشد.برنامههای تیمسازی (Team Building)، افزایش همدلی و رفع سوءتفاهمهای درونگروهی در دستور کار باشد.موضوع جلسه مرتبط با محیطزیست، گردشگری، منابع طبیعی و جوامع محلی باشد.نشست در فضای بسته بهتر است اگر هدف:برگزاری مجمع عمومی رسمی، انتخابات هیئتمدیره یا تصویب اساسنامه باشد.نیاز به ارائه فایلهای متنی، آمار، اسلاید یا مستندات با جزئیات بالا باشد.محدودیت زمانی یا شرایط نامساعد جوی وجود داشته باشد.نتیجهگیری:برای تشکلها و سازمانهای مردمنهاد، ترکیب متوازن هر دو روش بهترین گزینه است. جلسات رسمی و ساختار یافته در فضاهای اداری/شهری، و نشستهای راهبردی، خلاقانه و صمیمی در فضاهای باز و طبیعت (مانند تصویر) میتواند هم انگیزه اعضا را بالا ببرد و هم کارایی سازمان را تضمین کند.نظر شما چیست؟ آیا تشکل یا گروه شما قصد دارد جلسهای با هدف خاصی (مثلاً ایدهپردازی یا مجمع رسمی) برگزار کند؟t.me/amootour/8226
درود بسیار مسرورم که کسی را به شما میشناسانم که از دیدگاه من نسبت به سنی که دارد سرآمد اوریگامی ایران است محمد حسین چمنی خرم آباد ۱۳ سال است متولد ۱۳۹۲ میباشد.او با دقت و تاب آوری بالا مدلهای اوریگامی دشوار را میسازد.او در سنین دبستان هم چنین کارهایی را شدنی میکرد.اگر ما بخواهیم جهان خوبی داشته باشیم و کشورمان رو به رشد باشد باید از جایگاه نخبه کشی به جایگاه سپاسگزاری و حمایت از نابغهها و تیزهوشان مردم مدارمان بپردازیم.به استادان رشتههای گوناگون هنری و علمی هم پیشنهاد میکنم دانشجویان و هنرجویان خود را کوشش کنند تا هرچه زودتر به بالندگی برسند و به گونهای نباشد که برای چیزی که زمان اندک آموزش آن زمان میبرد سالها یا ماهها بیایید و هنرجو و دانشجو را درگیر آموزش آن بکنید.یک استاد بیش از هر چیزی اخلاق پیش نیاز اوست کوشش کنیم که ین اخلاق را در خودمان بپرورانیم که اینها مانند فرزندان خود ما هستند و کوشش کنیم هرچه زودتر روی پای خود بایستند و سرآمدتر از ما باشند ین مایه افتخار است که هنرجویان ما از خود ما بالندهتر باشند.#محسن_موسوی_زاده #پدر_اوریگامی_ایران
چشمه گفتوگو؛ بهترین بستر برای نشست سازمانهای مردمنهادچشمه گفتوگو فضایی است که امنیت روانی، احترام متقابل و امکان شنیدهشدن را بهطور طبیعی فراهم میکند. در این بستر، فاصله از هیاهوی شهری و پیوند با طبیعت، ذهنها را آرام و تمرکز را عمیق میسازد. سازمانهای مردمنهاد بیش از هر چیز به گفتوگوی صادقانه و بدون ترس نیاز دارند؛ چیزی که در اینجا بهسادگی رخ میدهد. کیفیت رابطه در این فضا بر ساختارهای خشک اداری غلبه میکند و اعتماد را میان اعضا میپروراند. حضور در کنار آب و درخت، حس تعلق و مسئولیت مشترک نسبت به محیط و جامعه را زنده نگه میدارد. آزادی مسئولانه در این بستر، مشارکت واقعی را جایگزین حضور تشریفاتی میکند. تجربههای پیشین نشان داده که تصمیمهای گرفتهشده در چنین فضایی پایدارتر و انسانیتر بودهاند. چشمه گفتوگو نه یک مکان صرف، بلکه آزمایشگاهی زنده برای آزمودن رابطه، گفتوگو و کنش جمعی است. سازمانهای مردمنهاد در اینجا میتوانند از مطالبهگری صرف فراتر روند و به همآفرینی راهحل برسند. از این رو، چشمه گفتوگو بهترین جا برای نشستهایی است که میخواهند ریشه در انسان و بستر داشته باشند.چشمه گفتوگو؛ بهترین بستر برای نشست سازمانهای مردمنهادچشمه گفتوگو فضایی است که امنیت روانی، احترام متقابل و امکان شنیدهشدن را بهطور طبیعی فراهم میکند. در این بستر، فاصله از هیاهوی شهری و پیوند با طبیعت، ذهنها را آرام و تمرکز را عمیق میسازد. سازمانهای مردمنهاد بیش از هر چیز به گفتوگوی صادقانه و بدون ترس نیاز دارند؛ چیزی که در اینجا بهسادگی رخ میدهد. کیفیت رابطه در این فضا بر ساختارهای خشک اداری غلبه میکند و اعتماد را میان اعضا میپروراند. حضور در کنار آب و درخت، حس تعلق و مسئولیت مشترک نسبت به محیط و جامعه را زنده نگه میدارد. آزادی مسئولانه در این بستر، مشارکت واقعی را جایگزین حضور تشریفاتی میکند. تجربههای پیشین نشان داده که تصمیمهای گرفتهشده در چنین فضایی پایدارتر و انسانیتر بودهاند. چشمه گفتوگو نه یک مکان صرف، بلکه آزمایشگاهی زنده برای آزمودن رابطه، گفتوگو و کنش جمعی است. سازمانهای مردمنهاد در اینجا میتوانند از مطالبهگری صرف فراتر روند و به همآفرینی راهحل برسند. از این رو، چشمه گفتوگو بهترین جا برای نشستهایی است که میخواهند ریشه در انسان و بستر داشته باشند.
مدلهای پیشبینی معتقدند که پاییز امسال برای ایران با بارندگی فراوان همراه خواهد بود. با این حال، اگرچه میزان بارش در تمام ماهها بالاتر از حد نرمال پیشبینی شده است، اوج بارشها در بازه زمانی ۱۰ مهر تا ۱۰ آبان (اواسط اکتبر) رخ خواهد داد.
گروههای طبیعتگردی و کوهنوردی مسیر رفتوآمد خود را پاکسازی کنند، این وظیفه اخلاقی و اجتماعی است:1. حفظ زیبایی طبیعت ← زبالهها نازیبایند و پاکسازی، زیبایی طبیعی را نگه میدارد.2. پیشگیری از آلودگی محیطی ← زبالهها به خاک و آب آسیب میزنند و پاکسازی مانع تخریب اکوسیستم میشود.3. حفاظت از جانوران ← حیوانات ممکن است زبالهها را بخورند و بیمار شوند؛ پاکسازی جان آنها را نجات میدهد.4. فرهنگ مسئولیتپذیری ← وقتی گروهها پاکسازی میکنند، الگویی مثبت برای دیگران میشوند.5. افزایش امنیت مسیر ← بطریها و پلاستیکها میتوانند باعث لغزش شوند؛ پاکسازی مسیر را ایمنتر میکند.6. احترام به طبیعت ← طبیعت خانهٔ همهٔ ماست؛ پاکسازی نشانهٔ احترام به این خانه است.7. کاهش هزینههای دولتی ← اگر گروهها خودشان پاکسازی کنند، فشار بر سازمانهای محیطزیست کمتر میشود.8. ایجاد حس همبستگی ← پاکسازی دستهجمعی روحیهٔ همکاری را میان اعضا تقویت میکند.9. یادگار مثبت برای آیندگان ← نسلهای بعدی طبیعتی پاکتر خواهند داشت.10. تبدیل سفر به تجربهٔ سازنده ← سفر فقط رفتوآمد نیست؛ با پاکسازی، گروهها اثر مثبت میگذارند.