#عصرانه_شهروند_اردکان ☕️ 🔹سربازهایی با مدت خدمت نامحدود 📝 #زهره_ترابی خواهرم نفیسه صبح از دنیا رفت…
انتشار: 2026/07/08 12:16 UTC
#عصرانه_شهروند_اردکان ☕️ 🔹سربازهایی با مدت خدمت نامحدود 📝 #زهره_ترابی خواهرم نفیسه صبح از دنیا رفت و خالهجان شب آمد خانهمان. هنوز به چهارچوب در نرسیده چشمش که به بچههای خواهرم افتاد گفت "خوشا به سعادتتان که به مادرتان خدمت کردین." قبل از سلام و احوالپرسی،…علی پسر خواهرم بود. جوان درسخوان و سرحال. برخلاف من میدانست از زندگی چه میخواهد. ماهیِ این آبها نبود و میخواست در شهر دیگری درس بخواند، زندگی کند و آیندهاش را بسازد. خواهرم که مریض شد علی ترم اول را تازه تمام کرده بود. من بهش زنگ زدم و مثلاً عادی همه چیز را توضیح دادم. زود خودش را رساند و رفتیم برای درمان. یک جراحی، هشت جلسه شیمیدرمانی و سی جلسه پرتودرمانی به نظر میآمد خطر رفع شده. مامان داشت لباس سربازیاش را کنار میگذاشت و برای روزهای روشن برنامهریزی میکرد که زلزلهی بعدی آمد، شدیدتر از قبلی. اطمینان خاطری که دکتر داده بود چندان واقعیت نداشت و پیشبینیهای مامان برعکس از آب درآمد. روزهای سلامتی و شادابی نفیسه بعد از درمان به یک ماه هم نرسید و ناگهان دور بعدی شروع شد. مامان دوباره باید میرفت سر پست سربازیاش. من زنگ زدم به علی که تازه برگشته بود سر درس و مشقش. باز طی مکالمهای مثلاً عادی چیزهایی از مریضی و درمان دوباره گفتم. شرمندگیام در برابر علی و نفرتم از خودم در آن گفتوگو از حافظهام پاک نمیشود. چند روز بعد علی دوباره آمد ولی دیگر برنگشت دانشگاه. همانجا کنار مادرش ماند.همه چیز در عرض چند هفته تغییر کرد. یک عصر تابستانی که داشتم در کمد لباسها دنبال تیشرتم میگشتم بابا آمد کنارم و یواش گفت: "اگه تو خونه اذیت میشی یه مدت برو خونه مادربزرگت یا برو تهران یا هر جا که خواستی." من تازه فارغالتحصیل شده بودم و اصلاً در فکر رفتن نبودم. اما پیشنهاد بابا باعث شد رزومهام را بفرستم برای مؤسسهای که همیشه دوست داشتم در آن کار کنم. وقتی چمدان بستم که خانه را ترک کنم، علی تازه برگشته بود و چمدانش را باز کرده بود.با عذاب وجدان زیاد و با این فکر که شش ماه دیگر بر میگردم، رفتم تهران، شش ماه را ماه به ماه و سال به سال تمدید کردم. هر بار که به دلایل مختلف تصمیم گرفتم برگردم بابا مانعم شد و گفت بمان. ماندم اما مدام در جاده بودم به بهانههای مختلف میآمدم دامغان. در همه آن سالها هم دور بودم و هم نزدیک. آن قدری دور بودم که از احوال لحظهبهلحظه با خبر نباشم و آن قدری نزدیک بودم که با فکرشان بخوابم و بیدار شوم. سر کار در هر مصاحبه و کتاب، دنبال اندوه خودمان میگشتم. ناخودآگاه رنج را از هر متن و آدمی بو میکشیدم و همیشه هم جایی که منتظرش نبودم پیدایش میکردم. در خاطرات کسی، در تعریفهای روزانه و در یادداشتها و گفتوگوهایی که برای کار دیگری میخواندم.سید جعفر شهیدی در یکی از معدود مصاحبههای زندگیاش از خاطره رفتنش به نجف و دوباره برگشتنش گفته، تعریف کرده که وقتی آقای بروجردی دعای سفر به گوشش خوانده، شهیدی به او گفته من میروم و در نجف میمانم و استخوانهایم هم در وادیالسلام دفن خواهد شد. بعد در همان مصاحبه میگوید "ولی نشد و برگشتم" و میگوید "زندگی آدمی دست خودش نیست". اولین بار که این مصاحبه را خواندم یاد علی افتادم. دور این پاراگراف را هم خط کشیدم. نه به خاطر این که بعداً جایی از آن استفاده کنم. خط کشیدم که گاهی برگردم و دوباره بخوانمش فقط برای این که یادم بیاید آدمهای زیادی هستند که مسیر زندگیشان یک دفعه تغییر کرده. البته شهیدی برای درمان خودش، درس و زندگی را رها کرد و علی برای درمان مادرش. علی میتوانست نیاید. کسی از یک دانشجوی ترم دومی در خوابگاههای تهران توقع نداشت درسش را رها کند و برگردد. همان طور که کسی از من نمیخواست برگردم.اما علی آمد و مسئولیتها تقسیم شد. کارهای سنگین سهم علی شد و مراقبت روزمره و خردهکارهایهای همیشگی ماند برای مامان. با این همه، علی بازیکنی بود که در همه پستها بازی میکرد. هر جا به کمکش نیاز بود، خودش را میرساند و قبل از این که صدایش بزنند پیدایش میشد. صبح، سر ظهر، آخر شب، در مطب یا در خانه. مامان پشتش به علی گرم بود به نیروی جوانیاش و به دقت و وسواسش. کمکم دانشجوی سال اول مهندسی عمران، پرستار تمام وقتی شد که در تمام آن سالها حتی یک شب زودتر از مادرش نخوابید. چراغها را او خاموش میکرد. البته بعد از آن که یک لیوان آب بالای سر نفیسه میگذاشت، پتویش را مرتب میکرد و مطمئن میشد مادرش قبل از خواب خواستهای ندارد.ادامه دارد....📚 ما ایوب نبودیم(چند مواجهه با مراقبت از دیگری)✍ به کوشش #فاطمه_ستوده📖 @Ardakan_info
پستهای تلگرام — شهروند اردکان
🔻شاخص کل بورس تهران ۱۲۶ هزار واحد افت کرد و به کف کانال ۵ میلیون واحد برگشت• ۱۵۰۸ میلیارد تومان از سهام، حق تقدمها و صندوقهای سهامی پول سهامداران حقیقی خارج شد این در حالیست که صندوقهای درآمد ثابت به سرعت در حال جذب پول حقیقیها و در آستانه ۱۰۰ میلیارد تومان شدن هستند• ۹۰ درصد بازار سرخپوش و ۲۵.۸ همت صف سنگین فروش سهام ایجاد شده است✅ @Ardakan_info
📸 وضعیت پروازها در آسمان منطقه✅ @Ardakan_info
📚 جلسه شرح غزلیات #سعدی✍ مدرس: #حسین_میهمان_پرست🔹زمان: یکشنبهها ساعت ۲۰💡مکان: خیابان حایری، کوچه جنب آبانبار، خانه تاریخی مظلومگروه سعدی خوانی اردکانگروه تلگرام: t.me/sadikhani_ardakan%DA%AF%D8%B1%D9%88%… ایتا: eitaa.com/joinchat/3493004834C8c57f74ad6 ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄نظر گویند سعدی با که داریکه غم با یار گفتن غم نباشدحدیث دوست با دشمن نگویمکه هرگز مدعی محرم نباشد ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄✅ @Ardakan_info
🔔 ایستگاه_تفکر📌 صلح، منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی!✍ #مجید_مرادی(قرآنپژوه و جامعهشناس) "سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است"مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمیداند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنیست و دوم این که قرارداد #صلح را با دشمن میبندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید. میان زن و شوهر تا زمانی که رابطهشان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و دهها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای #مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد. برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک #ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز میگردیم. (ان عدتم عدنا). سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچکدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامتهای خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز، فقط یکروز، جنگ ایران و عراق را دیده بود میدانست که جنگ چقدر بد است. اجازه دهیم اکنون که در #جنگ شکست نخوردیم در #صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بودهاند و کشورما مظلوم بوده است.🔚اکنون رئیسجمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی میتواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهمنامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابهها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس «انا لله و انا الیه راجعون»!♨️ چند نکته حاشیهای:١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد. این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیتپذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند! ٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟ ✅ @Ardakan_info
#رهنمونانسانیّتِ انسان هرگز حتّى بهشت را با دستبند و زبانبند نپذیرفته است. ✍ #دکتر_محمدعلی_اسلامی_ندوشن✅ @Ardakan_info
به نام خدا 💚صبح میشود کنار عطر ریحانزندگی را میبوسمو روز و پنجره رابا مقداری از آفتابکه از کنار ابرها از آسمان میچکدستایش میکنممن هنوز هستم.#احمدرضا_احمدی✅ @Ardakan_info
