علی پسر خواهرم بود. جوان درسخوان و سرحال. برخلاف من میدانست از زندگی چه میخواهد. ماهیِ این آبها…
انتشار: 2026/07/09 12:04 UTC
علی پسر خواهرم بود. جوان درسخوان و سرحال. برخلاف من میدانست از زندگی چه میخواهد. ماهیِ این آبها نبود و میخواست در شهر دیگری درس بخواند، زندگی کند و آیندهاش را بسازد. خواهرم که مریض شد علی ترم اول را تازه تمام کرده بود. من بهش زنگ زدم و مثلاً عادی همه…#عصرانه_شهروند_اردکان ☕️ 🔹سربازهایی با مدت خدمت نامحدود (۲)ما تیمی چند نفره بودیم. همه، کم یا زیاد کارهایی میکردیم مادر بزرگها و بچههایشان هم تنهایمان نمیگذاشتند. ولی بارِ اصلی کارها باز روی دوش مامان و علی بود. سربازهای ارشد بدون مرخصی، بدون پاداش و بدون ترفیع رتبه. خانه ما قبل از بیماری نفیسه هم قانونهایی داشت ولی بعدش مامان چند قانون جدید اضافه کرد: کسی گریه نکند، بغض نکند، از خاطرات مریضهای دیگر نگوید، مهمانها درباره بیماری سؤال نپرسند، غریبهترها روی فلان مبلها بنشینند که نفیسه موقع آمدن و رفتن راحت باشد و آشناترها زیاد شوخی کنند و فضا را شاد نگه دارند.مامان زمان حال را مدیریت میکرد ولی ذهنش به گذشته برگشته بود. به نفیسه میگفت "وچّهام"؛ کلمهای با بار عاطفی بسیار زیاد که فقط برای بچههای کوچک استفاده میکرد. موقع تعریف کردن خاطرات فیلم را بر میگرداند به نقطه شروع و از نوزادی نفیسه میگفت. بعد از سیوچند سال دوباره داشت از نفیسه مراقبت میکرد و خاطره روزهای مراقبت اول در ذهنش زنده شده بود. یادش افتاده بود که در نوزادیِ نفیسه توی دلش میگفته "یعنی روزی میرسه که نفیسه بتونه بشینه و با خودش بازی کنه تا منم به کارام برسم؟"بابا هم مثل مامان دکمه ریست را زده بود. برگشته بود به سیستم بچگیهای ما و نفیسه را مثل روزهای کودکیاش "گل همیشه باهار" صدا میزد. باهار، نه بهار. هر شب زیر بالش نفیسه صدقه میگذاشت. اسکناس را هم اول میداد دست نفیسه و بعد میگذاشت زیر بالشش، همان کاری که در کودکی هر وقت مریض میشدیم انجام میداد. نفیسه در حوالی چهل سالگی برای مامان و بابا کوچک شده بود. هر چقدر میتوانستند در خاطراتشان عقب میرفتند و ناخودآگاه همان الفاظ و همان کارها را تکرار میکردند. با این تفاوت که در واقعیت نفیسه دو تا بچه داشت و سختترین بخش ماجرا هم همین بود. همین که مامان برای مراقبت از نفیسه، از بچهی نفیسه کمک میگرفت.آن وقتها به خیال خودم درد خالههایم و رنج داشتن بچهی مریض را درک میکردم. سر که روی مهر میگذاشتم اول برای خالههایم دعا میکردم. فکر میکردم رنجشان رنج من است. ولی پای علی که آمد وسط دیدم من آن قدرها هم همدرد خالهها نیستم. چند دهه با هم فاصله سنی داشتیم. عقیده و سبک زندگیشان متفاوت بود. به چیزهایی واقعاً ایمان داشتند که من نمیدیدم. جوری محکم بودند و سرشار از زندگی که از رنجشان فقط لایهای بیرونی دیده میشد. حتی مراقبت را وقتی شروع کرده بودند که من هنوز به دنیا نیامده بودم. اما علی فرق داشت. فقط چند سال از من کوچکتر بود و با هم بزرگ شده بودیم. با هم "راز جنگل" و "دنیای سرخ پوستان" بازی کرده بودیم. رقیب شطرنج همدیگر بودیم و عصرهای تابستان با هم مسابقه روپایی گذاشته بودیم. سرسرههای پارکها را پشت سر هم بالا رفته بودیم و دنبال توپ کوچک فوتبال پابهپای هم دویده بودیم. بزرگتر هم که شدیم باز علاقههایمان یکی بود. نمایشنامههای یاسمینا رضا را علی به من معرفی کرد و کتاب جومپا لاهیری را من به او پیشنهاد دادم. صد سال تنهایی را من از کتابخانه شان برداشتم و مجلات گروه همشهری را علی از خانه ما میبرد. فرندز را اصلاً به خاطر این دیدم که بفهمم علی وسط حرف پهایش به چی ارجاع میدهد. ما توی یک مسیر بودیم نباید علی یک دفعه از من بزرگتر میشد و مسیری را میرفت که من در نیمه راه از آن برگشته بودم.اولش فکر میکردم علی موقتی برگشته. برای ترم سوم انتقالی گرفته بود به دانشگاهی نزدیکتر و میتوانست هم درس بخواند و هم کنار مادرش باشد. فکر میکردم اوضاع که کمی بهتر شود میرود پی زندگیاش. اوضاع بهتر شد و علی نرفت. اوضاع بدتر شد و علی نرفت. آمده بود که بماند و بالا و پایین زندگی تأثیری در تصمیمش نداشت. یک ترم بعد از انتقالی هم دانشگاه را رها کرد و انصراف داد. از نو نشست به درس خواندن برای کنکور که رشتهای در شهر خودمان بخواند. سختیاش نه آن بخش درس خواندن و تست زدن که آن بخش برگشت به زندگی عادی بود. به جهانی که آدمهایش دغدغههای دیگری دارند و از آینده نمیترسند.همه آن سالها فکر میکردم ما در حبابی نامرئی زندگی میکنیم. کنار بقیهایم اما از آنها جداییم. حباب نمیگذاشت واقعیت زندگی را لمس کنیم. همه چیز را می دیدیم اما تا میخواستیم دست مان را دراز کنیم و چیزی برداریم حباب نمیگذاشت. الکساندر همن در جستار درخشانش دربارهی سوگ فرزند تعبیر مشابهی از این وضعیت دارد و از آکواریوم شیشهای حرف میزند: "بیرون را میدیدم و آدمهای بیرون هم من را میدیدند، اما در محیطهایی یکسره متفاوت زندگی میکردیم.... ما مشغول کسب دانش ناخوشایند و دلسرد کنندهای بودیم که در دنیای بیرون نه کاربردی داشت و نه برای کسی جذاب بود."📖⬇️⬇️
پستهای تلگرام — شهروند اردکان
🔻شاخص کل بورس تهران ۱۲۶ هزار واحد افت کرد و به کف کانال ۵ میلیون واحد برگشت• ۱۵۰۸ میلیارد تومان از سهام، حق تقدمها و صندوقهای سهامی پول سهامداران حقیقی خارج شد این در حالیست که صندوقهای درآمد ثابت به سرعت در حال جذب پول حقیقیها و در آستانه ۱۰۰ میلیارد تومان شدن هستند• ۹۰ درصد بازار سرخپوش و ۲۵.۸ همت صف سنگین فروش سهام ایجاد شده است✅ @Ardakan_info
📸 وضعیت پروازها در آسمان منطقه✅ @Ardakan_info
📚 جلسه شرح غزلیات #سعدی✍ مدرس: #حسین_میهمان_پرست🔹زمان: یکشنبهها ساعت ۲۰💡مکان: خیابان حایری، کوچه جنب آبانبار، خانه تاریخی مظلومگروه سعدی خوانی اردکانگروه تلگرام: t.me/sadikhani_ardakan%DA%AF%D8%B1%D9%88%… ایتا: eitaa.com/joinchat/3493004834C8c57f74ad6 ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄نظر گویند سعدی با که داریکه غم با یار گفتن غم نباشدحدیث دوست با دشمن نگویمکه هرگز مدعی محرم نباشد ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄✅ @Ardakan_info
🔔 ایستگاه_تفکر📌 صلح، منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی!✍ #مجید_مرادی(قرآنپژوه و جامعهشناس) "سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است"مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمیداند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنیست و دوم این که قرارداد #صلح را با دشمن میبندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید. میان زن و شوهر تا زمانی که رابطهشان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و دهها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای #مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد. برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک #ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز میگردیم. (ان عدتم عدنا). سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچکدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامتهای خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز، فقط یکروز، جنگ ایران و عراق را دیده بود میدانست که جنگ چقدر بد است. اجازه دهیم اکنون که در #جنگ شکست نخوردیم در #صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بودهاند و کشورما مظلوم بوده است.🔚اکنون رئیسجمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی میتواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهمنامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابهها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس «انا لله و انا الیه راجعون»!♨️ چند نکته حاشیهای:١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد. این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیتپذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند! ٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟ ✅ @Ardakan_info
#رهنمونانسانیّتِ انسان هرگز حتّى بهشت را با دستبند و زبانبند نپذیرفته است. ✍ #دکتر_محمدعلی_اسلامی_ندوشن✅ @Ardakan_info
به نام خدا 💚صبح میشود کنار عطر ریحانزندگی را میبوسمو روز و پنجره رابا مقداری از آفتابکه از کنار ابرها از آسمان میچکدستایش میکنممن هنوز هستم.#احمدرضا_احمدی✅ @Ardakan_info
