#عصرانه_شهروند_اردکان ☕️ 🔹سربازهایی با مدت خدمت نامحدود (۲) ما تیمی چند نفره بودیم. همه، کم یا زیاد…
انتشار: 2026/07/09 12:05 UTC
#عصرانه_شهروند_اردکان ☕️ 🔹سربازهایی با مدت خدمت نامحدود (۲) ما تیمی چند نفره بودیم. همه، کم یا زیاد کارهایی میکردیم مادر بزرگها و بچههایشان هم تنهایمان نمیگذاشتند. ولی بارِ اصلی کارها باز روی دوش مامان و علی بود. سربازهای ارشد بدون مرخصی، بدون پاداش…آن وقتها گاهی درگیر این میشدم که مثلاً دوستم که خواهرش مبتلا به چنین دردی نشده دقیقاً به چه فکر میکند. آن بخش از ذهنش که پر از بیماری و دکتر و وحشت از دست دادن نیست مشغول چه فکری است. یا مثلاً همکارم در فلان موقعیت مشابه چقدر بیشتر از من لذت میبرد و چقدر بهتر از من میتواند کار کند. دائم درگیر مقایسه خودم با دیگران بودم. با همهی این مقایسهها باز میدانستم دو نفر هستند که من یک قدم عقبتر از آن ها ایستادهام. فراغتهای لحظهای و تصمیمهای کاملاً شخصی موهبتی بود که من داشتم و مامان و علی نداشتند. بارها به این فکر کردم که علی چطور با حبابش کنار آمده، چطور بیرون میرود و دوباره کنکور میدهد، چطور سر کار میرود و با آدمها معاشرت میکند.مسلم حقشناس فوتبالیست معروفی نیست. کمتر کسی او را میشناسد. ویکی پدیای خلوتش میگوید در دروازه تیمهایی مثل شهرداری ماهشهر، هوادار و داماش گیلان ایستاده. اسمش را که گوگل میکنی میرسی به مصاحبهاش بعد از بازی با استقلال و اعتراضش به نبود VAR. توی یک ویدئو هم گفته که "از صعود به لیگ حس فوقالعادهای دارم." چند تا خبر معمولی دیگر هم درباره او هست و البته یک ویدئو که بیشتر از صد بار دیدمش: "همدردی پر احساس هواداران داماش گیلان با مسلم حقشناس دروازهبان تیمشان که سه روز پس از درگذشت مادرش تیم را تنها نگذاشت." ویدئو به بازی داماش و شهرداری بندر عباس در لیگ دسته دو مربوط است داماش در ورزشگاه سردار جنگل بازی را برده اما تماشاگران به جای خوشحالی شعر یا شعاری استادیومی را همصدا میخوانند "مسلم حقشناس با غیرتی تو / تیفوسی یادش هست معرفت تو." مسلم حقشناس سرش را فرو برده توی پیراهنش و گریه میکند. بعد میرود سمت جایگاه تیفوسیها برای تشکر از هواداران. "تسلیت تسلیت عقاب ایران / روح مادرت شاد آهای برارجان" حقشناس برای تماشاگران دست تکان میدهد و دوباره گریه میکند. دوربین با تکانهای شدید میرود روی همتیمیهایش. آنها هم سرشان را انداختهاند پایین و گریه میکنند. از آن ویدئوهایی است که همان سال ۹۶ در شبکه های اجتماعی دست به دست شد و احتمالاً باید فراموش میشد. چیزی که آن را -حداقل برای من- زنده نگه داشت، دیده شدن همان حباب یا آکواریوم بود. برخلاف همیشه این بار آدمهای بیرون ماجرا هم حباب را لمس کردند. انگار آن "دانش ناخوشایند و دلسردکننده" که همن توصیف کرده بود در دنیای بیرون هم ارزش داشت. تماشاچیانی که زیر پرچم "دنیا فقط رشت" شعر میخواندند، قدرشناس همین جنگیدن در حباب بودند.على طرفدار تیفوسی نداشت که برایش شعار بدهد اما به اندازه کافی محبوب بود. پاداشی معنوی برای یک فداکاری بزرگ. چه کسانی بیشتر دوستش داشتند؟ رنج کشیدهها و سن و سالدارها. آنهایی که بیشتر از بقیه از بیوفایی دنیا خبر داشتند. دوروبر ما از این آدمها زیاد بود و در نتیجه طرفداران علی فراوان بودند. اخلاق خوش علی هم در محبوبیتش مؤثر بود. مراقبت دائم بیحوصلهاش که نکرده بود هیچ، انگار چیزهایی را هم در وجودش صیقل داده بود. صبورتر شده بود و خوددارتر. از سنش جلوتر رفته بود. به قول بابا، علی پیر سال و ماه نبود، پیر روزگار بود.با وجود اینها همهی امتیاز این مرحله را نباید به علی میدادیم. وقتی پای مراقبت به میان میآید مریض همیشه مفعول است. بیماریاش همه چیز را تحتالشعاع قرار میدهد. حتی شخصیت و اخلاقش هم به حاشیه میرود. بیمار وقتی نقش قهرمان را هم میپذیرد، یک قهرمان دور است؛ قهرمانی در میانه آتش که میفهمیم دارد در برابر درد مقاومت می کند اما درکی از میزان دردش نداریم. آدمهایی که بیرون آتش ایستادهاند با مراقب، همدردی میکنند. اما شاید حواسشان نباشد که قهرمان درست وسط شعله ها ایستاده.قهرمان واقعی ما هم خواهرم بود. با اخلاق خوش و صبر زیاد. نفیسه در عین مقاومت در برابر بیماری، تسلیم قضا و قدر بود. ایمان به نظرم این جوری است. هم میدیدی که برای بهبودی تلاش میکند و هم میدیدی که از بدتر شدن جواب آزمایشها گله نمیکند. متاستاز اسمی بود که دکترها انتخاب کرده بودند. واقعیت این بود که خدا نعمتهایش را یکی یکی پس می گرفت و او صبور بود. ایوبی بود برای خودش. فیلم بازی نمیکرد. چون فیلم را نمیشود هفت سال روز و شب و در خواب و بیداری ادامه داد. مراقب حال ما بود و کمکمان میکرد از آن روزها به سلامت بگذریم. حالا بعد از این همه سال که به پشت سر نگاه میکنیم فقط رنج بیماری و اندوه از دست دادن را میبینیم، اما اگر نفیسه صبوری نمیکرد این رنج و اندوه با انبوهی خاطره تلخ و احساس ناخوشایند همراه بود.الآن به صبوری نفیسه غبطه میخورم ولی راستش آن سالها این موضوع اذیتم میکرد...ادامه دارد....📚 ما ایوب نبودیم(چند مواجهه با مراقبت از دیگری)✍ به کوشش #فاطمه_ستوده📖 @Ardakan_info
پستهای تلگرام — شهروند اردکان
🔻شاخص کل بورس تهران ۱۲۶ هزار واحد افت کرد و به کف کانال ۵ میلیون واحد برگشت• ۱۵۰۸ میلیارد تومان از سهام، حق تقدمها و صندوقهای سهامی پول سهامداران حقیقی خارج شد این در حالیست که صندوقهای درآمد ثابت به سرعت در حال جذب پول حقیقیها و در آستانه ۱۰۰ میلیارد تومان شدن هستند• ۹۰ درصد بازار سرخپوش و ۲۵.۸ همت صف سنگین فروش سهام ایجاد شده است✅ @Ardakan_info
📸 وضعیت پروازها در آسمان منطقه✅ @Ardakan_info
📚 جلسه شرح غزلیات #سعدی✍ مدرس: #حسین_میهمان_پرست🔹زمان: یکشنبهها ساعت ۲۰💡مکان: خیابان حایری، کوچه جنب آبانبار، خانه تاریخی مظلومگروه سعدی خوانی اردکانگروه تلگرام: t.me/sadikhani_ardakan%DA%AF%D8%B1%D9%88%… ایتا: eitaa.com/joinchat/3493004834C8c57f74ad6 ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄نظر گویند سعدی با که داریکه غم با یار گفتن غم نباشدحدیث دوست با دشمن نگویمکه هرگز مدعی محرم نباشد ┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄✅ @Ardakan_info
🔔 ایستگاه_تفکر📌 صلح، منطق قرآن است آقای سیدعلی خمینی!✍ #مجید_مرادی(قرآنپژوه و جامعهشناس) "سید علی خمینی: هرکس بخواهد مذاکره کند برای اینکه با آمریکا به صلح برسد او خائن است"مایه تأسف است که گوینده این کلمات نمیداند که مذاکره دو طرف جنگ اگر هدفی جز دست یابی به صلح داشته باشد اساسا بیهوده و وقت تلف کنیست و دوم این که قرارداد #صلح را با دشمن میبندند نه با دوست. اگر دشمن نباشد که اصلا صلح معنا ندارد و بین دوستان که جنگی و نزاعی نیست تا پای صلح به میان آید. میان زن و شوهر تا زمانی که رابطهشان بر پایه دوستی و مهربانی (جعل بینکم مودة ورحمة) است نیازی به صلح ندارند اما هنگامی که کدورت و تیرگی پدید آمد باید میانشان صلح برقرار کرد تا صفحه تیرگی زدوده شود. رابطه دو کشور مانند عراق و ایران هم ۸ سال عداوت آمیز و جنگی بود و دهها هزار نفر از دو طرف کشته شدند اما با همان رژیم بعثی صدام حسین هم به صلح رسیدیم و اسیران را تبادل کردیم و پای #مردم دو کشور به خاک یکدیگر باز شد. برخی رهبران سیاسی مانند صدام حسین و ترامپ احمقانه اقدام به تجاوز به خاک #ایران کردند و با مقاومت ملت و نظامیان ایران پی به خطای خود بردند و از در صلح در آمدند. به حکم قرآن «صلح بهتر است» حتی اگر احتمال بازگشت دشمن به جنگ را بدهیم باید با تقویت بنیه دفاعی خود او را در موقعیت صلح نگه داریم و به او بفهمانیم که اگر بازگردید ما هم باز میگردیم. (ان عدتم عدنا). سیدعلی خمینی صلح را با تسلیم یکی پنداشته است در حالی که صلح به معنای تسلیم نیست. با صدام حسین هم صلح کردیم اما هیچکدام تسلیم دیگری نشدیم. عراق و کویت هم صلح کردند اما کویت غرامتهای خود را هم گرفت. ایران هم باید بر دریافت غرامت و رفع محاصره و تحریم پای بفشرد. اگر سیدعلی خمینی هم یک روز، فقط یکروز، جنگ ایران و عراق را دیده بود میدانست که جنگ چقدر بد است. اجازه دهیم اکنون که در #جنگ شکست نخوردیم در #صلح برنده باشیم و در فضای صلح به دنیا بفهمانیم که در این دو جنگ اخیر هم دشمنان ما متجاوز بودهاند و کشورما مظلوم بوده است.🔚اکنون رئیسجمهور و رئیس مجلس و همه اعضای شعام دنبال صلح هستند و ملت ایران پشت آنان ایستاده است. چه کسی میتواند بگوید همه آنها خائنند؟! تفاهمنامه ایران و آمریکا هم به صلح نظر دارد و نه تداوم جنگ. سرنوشت ملت ایران را نباید در خطابهها به بیراهه برد. مگر دوباره قرار است تا رفع فتنه از همه جهان و تا آخرین نفر بجنگیم؟! اگر چنین است پس «انا لله و انا الیه راجعون»!♨️ چند نکته حاشیهای:١.مرحوم آیتالله روحالله خمینی نیز در جوانی و میانسالی سرِ پرشوری داشت، از فراز منبر فریاد میزد: «ای علمای اسلام، به داد اسلام برسید» و دیگران را به کنش و مقاومت فرا میخواند. اما سالها تجربه، مسئولیت اداره کشور و مواجهه با واقعیتهای سخت جنگ، او را در واپسین سالهای عمر به تصمیمی رساند که خود آن را «نوشیدن جام زهر» نامید. تصمیمی که نه از سر اشتیاق، بلکه از سر تشخیص ضرورت و مصلحت کشور اتخاذ شد. این مهمترین تفاوت دنیای شعار با دنیای مسئولیت است. تجربه بعلاوه مسئولیتپذیری انسان را به تصمیمهایی میرساند که در روزگار آرمانخواهی حتی تصورشان نیز دشوار بود!٢.در سیاست، میان کسی که پشت بلندگو ایستاده و کسی که مسئول امضای تصمیمهاست، فاصلهای عمیق وجود دارد. پشت بلندگو میتوان آرمانیترین شعارها را سر داد، اما در جایگاه تصمیمگیری، هر انتخاب با جان انسانها، اقتصاد، امنیت و آینده یک ملت گره میخورد. به همین دلیل، بسیاری از کسانی که هرگز مسئولیت سنگین اجرایی نداشتهاند، نسخههایی میپیچند که در عالم عمل دوام نمیآورد.٣. یکی از ریشههای ناکامیهای تاریخی ما همین است که فرهنگ سیاسیمان بیش از آنکه مسئولیت را تشویق کند، دنبال رو خطابه بوده و خطیب را تشویق کرده!خطیب هم، هیچگاه هزینه تصمیم سازیاش را نمیپردازد... اما سیاستمدار، فرمانده یا دولتمرد، باید پاسخگوی تکتک پیامدهای تصمیم خود باشد. به همین دلیل، در تاریخ معاصر ایران بارها دیدهایم کسانی که در مقام منتقد، رادیکالترین نسخهها را میپیچیدند، اما همانها وقتی خود در جایگاه تصمیم قرار گرفتند، به انتخابهایی رسیدند که پیشتر خودشان آن را نکوهش میکردند! ٤.جامعهای که این تفاوت را نفهمد، مدام شیفته کسانی میشود که هیچ مسئولیتی ندارند و مدام کسانی را که زیر بار مسئولیت ناچار به انتخابهای دشوارند (نوعا بین بد و بدتر)، به خیانت یا ترس متهم میکند.در چنین فضایی چرا بلندگو از تجربه معتبرتر نشود و چرا شعار، جای قضاوت مسئولانه را نگیرد؟ ✅ @Ardakan_info
#رهنمونانسانیّتِ انسان هرگز حتّى بهشت را با دستبند و زبانبند نپذیرفته است. ✍ #دکتر_محمدعلی_اسلامی_ندوشن✅ @Ardakan_info
به نام خدا 💚صبح میشود کنار عطر ریحانزندگی را میبوسمو روز و پنجره رابا مقداری از آفتابکه از کنار ابرها از آسمان میچکدستایش میکنممن هنوز هستم.#احمدرضا_احمدی✅ @Ardakan_info
