▪️به سویت آمده‌ام دردِ من گرفتاری‌ست▪️به گریه آمده‌ام اشک چشم من جاری‌ست▪️به توبه آمده‌ام ، توبه‌ای…

#فضیلت_زیارت_حضرت_سیدالشهداء_علیه_السلام💢حَدَّثَنِي أَبِي وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَتِّيلٍ وَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ وَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ جَمِيعاً عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ فَضَّالٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو أَيُّوبَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ عُثْمَانَ الْخَزَّازُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: مُرُوا شِيعَتَنَا بِزِيَارَةِ قَبْرِ الْحُسَيْنِ (ع) فَإِنَّ إِتْيَانَهُ مُفْتَرَضٌ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ- يُقِرُّ لِلْحُسَيْنِ (ع) بِالْإِمَامَةِ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ. 📕كامل الزيارات، صفحه 121🛑پدرم (رحمة اللَّه عليه) و محمّد بن الحسن از حسن بن متّيل و محمّد بن الحسن مى ‏گويد: محمّد بن الحسن الصفّار برايم نقل كرد كه جملگى از احمد بن ابى عبد اللَّه برقى اين طور حكايت كرده ‏اند كه حسن بن على بن فضّال گفت: ابو ايّوب ابراهيم بن عثمان خزّاز از محمّد بن مسلم از حضرت ابو جعفر (عليه السّلام) نقل كرده كه آن حضرت فرمودند: شيعيان ما را امر كنيد كه به زيارت قبر حضرت حسين بن على (عليهما السّلام) بروند زيرا زيارت آن حضرت بر هر مؤمنى كه اقرار به امامتش از جانب خداوند عزّ و جلّ دارد فرض و واجب مى ‏باشد.📕كامل الزيارات / ترجمه ذهنى تهرانى، صفحه 395🩸t.me/astane_hussainy

ترک نمودن گروهی از همراهان حضرت امام حسین (علیه السّلام) را پس از برداشتن بیعت 💢«از حضرت سکینه (سلام الله علیها) نقل شده است: شنيدم پدرم به كسانى كه همراهش بودند؛ ‏فرمودند: شما همراه من آمديد چون مى ‏دانستيد كه من به سوى كسانى مى ‏آيم كه از دل و زبان با من بيعت كرده ‏اند و اينك مى ‏بينيد كه شيطان بر آنها چيره شده است و ياد خدا را فراموش كرده ‏اند و تصميمى جز كشتن من و كشتن كسانى كه همراه من جهاد مى‏كنند؛ ندارند و مى ‏ترسم كه اين را ندانيد و يا بدانيد و از شرم من پراكنده نشويد و مكر و فريب نزد ما اهل بيت حرام است، پس هر كس يارى ما را نخواهد امشب براى او پوششى است، پس برود. حضرت سکینه (سلام الله علیها) فرمودند: آنان ده نفر و بيست نفر، پراكنده شدند و جز كمتر از هشتاد نفركسى همراه آن حضرت باقى نماند.  اين مطلب در جلد دوّم بغية النبلاء آمده است.»📕 زندگانى حضرت امام حسين (عليه السّلام)، جلد ‏3، صفحه 203🩸imamhussain.org/persian/encyclopedia/28537

💢در کتاب دمعه الساکبه درباره جاماندن حضرت سکینه خاتون دختر حضرت امام حسین (علیه السلام) از کاروان در هنگام رفتن به شام آمده است:💢هنگامی خاندان عترت (علیهم السّلام) و سرهای مطهر را به سوی دمشق روانه کردند و راه را به سمت قصر بنی مقاتل کج نمودند، آن روز، روز بسیار گرمی بود و آب مَشکی که به همراه داشتند؛ چکه کرد و ریخت و خالی شد. عطش بر آنها غلبه کرد. ابن سعد (لعنه الله علیه) به عده ای از افراد گروه دستور داد به جستجوی آب بروند و دستور داد که خیمه ای به اندازه چهل ذراع برپا کردند و او و یارانش (لعنه الله علیهم) در آنجا نشستند و اسیران و کودکان را بر روی زمین داغ رها کردند تا آفتاب آنان را بسوزاند.حضرت زینب (علیها السّلام) به زیر سایه شتری که آنجا بود رفتند. در حالی که حضرت امام علی بن الحسین (علیه السّلام) را در آغوش گرفته بودند و در دست خود بادبزنی داشتند که حضرت سجاد (علیه السّلام) را باد می زدند و نزدیک بود که حضرت سجاد (علیه السّلام) از شدت عطش شهید شوند. حضرت زینب (علیها السّلام) می فرمودند: ای پسر برادرم بر من سخت است که ترا در چنین حالی ببینم. سپس حضرت سکینه (علیها السّلام) به زیر سایه درختی که آنجا بود رفت و بالشی از خاک برای خود درست کرد و بر آن به خواب رفت و اندکی نگذشت که کاروان حرکت کرد. گوید: همنشین او در کجاوه حضرت فاطمه صغری (سلام الله علیها) خواهرش بود. به ساربان می گفت: خواهرم سکینه کجاست؟ به خدا سوار نمی شوم تا خواهرم بیاید. ساربان به او می گوید: خواهرت کجاست؟ جواب می دهد: نمی دانم کجا رفته است پس ساربان لعین با صدای بلند فریاد می زند: ای سکینه، بیا و با زنان دیگر سوار شو. حضرت سکینه (علیها السّلام) از خستگی متوجه نشد و در خواب بود.پس هنگامی که دمای هوا بیشتر شد و گرما اذیتش از خواب بیدار شد و شروع کرد به دویدن به سوی کاروان کرد و فریاد می زد: ای خواهرم فاطمه، آیا من همنشین تو در محمل نبودم و اکنون بر شتر سوار هستی و من پابرهنه هستم. خواهرش متوجه او شد و روی به ساربان کرد و گفت: به خدا سوگند اگر خواهرم را نزد من نیاوری خودم را از این شتر پایین می اندازم و جدم رسول الله (صلی الله علیه و آله) در روز قیامت خونخواه من خواهد بود. ساربان به او گفت خواهرت کیست؟ فرمود سکینه که حسین (علیه السّلام) او را بسیار دوست می داشت. ساربان گفت: همان که اباعبدالله علیه السلام درباره او می‌گفت خانه ای را که در آن سکینه و رباب باشد، دوست دارم. حضرت فاطمه صغری (سلام الله علیها) فرمودند: بله.پس به حال سکینه رقت آورد و او را با خواهرش سوار کرد.  شماتت کننده(ساربان) برحال او دلسوزی کرد و چه حالی دارد کسی که شماتت کننده برای او دلسوزی کند.🩸t.me/astane_hussainy