یادداشتهایی در مورد آخرالزمان یهودی-۱ در دو یادداشت قبلی به اینکه در آخرالزمان یهودی، بنی ادوم شر ا…

چرا صهیونیستها از ایران با عنوان پارس یاد می‌کنند؟ ایران در الگوهای تفسیر تاریخ یهودیت آخرالزمان‌گرااخیرا بیشتر دیده می‌شود که اسرائیلی‌ها به خصوص وقتی عبری سخن می‌گویند، از ایران با عنوان امپراتوری پارس یاد می‌کنند. برای برخی، این تعابیر تازگی دارد یا شگفت‌انگیز است.ما باید بدانیم این ادبیات، در چهارچوب مدل و الگوی کلان تفسیر تاریخی است که در سنت یهودی، از کتاب دانیال، سرچشمه میگیرد. همچنین لازم است از چند الگوی کلان دیگر، چگونگی تحول، توسعه و تغییر شکل آنها و نیز ادغام آنها در یکدیگر آگاه باشیم تا بدانیم در این سنت، چگونه دیده می‌شویم یا چگونه ممکن است دیده شویم. صهیونیسم، هرچه بیشتر صبغه مذهبی پیدا کند، آخرالزمانی‌تر می‌شود و هرچه آخرالزمانی‌تر شود این الگوها در تفسیر تاریخ و تحلیل منازعات، در آن پررنگ‌تر می‌شوند. شاید حوالی سال ۱۹۴۸ بسیاری از یهودیان با تصور اینکه نهایتا یک نسل از مهاجران، جنگ و درگیری را تجربه خواهند کرد به فلسطین مهاجرت کردند اما لازمه طولانی‌تر شدن وضعیت جنگی، مذهبی‌تر شدن و آخرالزمانی‌تر شدن اشغالگران بود. غیرمذهبی‌ها و شُل مذهبها دلیلی برای ماندن پرهزینه نداشتند و آنها که ماندند یا مذهبی‌تر بودند یا برای اینکه انگیزه پیدا کنند باید مذهبی می‌شدند. زاد و ولد مذهبی‌ها هم که بیشتر است. اینگونه است که هر چه زمان می‌گذرد، اسرائیل مذهبی‌تر می‌شود و در مناطق تازه اشغال شده و ناامن‌تر آن، مذهبی‌ترها زندگی می‌کنند و دولت نیز دیگر دست چپ‌گراها و غیرمذهبیها و سکولارها نمیفتد.شاید ویدئوی ۱۹ سالگی بن‌گویر را دیده باشید. جوانی که اسحاق رابین (نخست وزیر وقت اسرائیل) را به قتل تهدید می‌کند (تهدیدی که جریان متبوع او آن را عملی کرد)، حالا سالها است وزیر امنیت داخلی رژیم صهیونیستی است.و اما الگوهای کلان تفسیر تاریخ و توسعه و تحول و تغییر شکل آنها و چگونگی تلفیق و ادغام آنها در یکدیگر در سنت یهودیت آخرالزمانگرا:الگوی کلان اولدوگانه اسحاق و اسماعیلو دوگانه یعقوب و عیسواین دوگانه‌ها در کتاب پیدایش ریشه دارند. اولی در سیر زمان ابتدا به دوگانه بنی‌اسرائیل و اعراب و سپس به دوگانه‌ یهودیت و اسلام تحول می‌یابد.دومی نیز به دوگانه‌ بنی‌اسرائیل و بنی‌ادوم و سپس به دوگانه یهودیت و مسیحیت تحول می‌یابد. به عبارتی در این الگو یهودیت را داریم و مسیحیت و اسلام را.الگوی کلان دومدر جایی دیگر، کتاب دانیال، چهار طاغوت بابل، پارس، یونان و روم را داریم. این طواغیت ممکن است در سیر تاریخ، بارها تکرار و احیا شوند.با ادغام پارس و بابل در یکدیگر، واحد «پارس» و با ادغام یونان و روم در یکدیگر، واحد «روم» را داریم. پس دوگانه دیگر در نهایت می‌شود دوگانه ایران و روم.الگوی کلان سومتلفیق دو الگوی قبلی با یکدیگر‌؛ اسلام-پارس می‌شود یک واحدمسیحیت-روم می‌شود واحدی دیگر.جالب است بدانیم در این نگاه، مدتی قابل توجه، مسیحیت-روم، قدرتی شرورتر از اسلام-پارس تلقی میشد.در این نگاه است که در دوره‌ای، ترکهای عثمانی در متون یهودی، پارس محسوب می‌شدند.و در این نگاه است که حتی بعضا آمریکا، روم محسوب می‌شود. و این هر دو، دشمن و طاغوت هستند و آخرالزمان یهودی، اضمحلال هر دو است. الگوی چهارمی وجود دارد که گاهی به کمک این الگوی تلفیقی می‌آید.الگوی چهارم و مربوط به آیندهالگوی چهارم ریشه در کتاب حزقیال دارد؛ هجوم لشکریان یاجوج و ماجوج به سرزمین مقدس.در این نگاه، بعضا اضمحلال نهایی پارس و روم / اسلام و مسیحیت نه در منازعه آنها با یکدیگر یا نابودی یکی به دست دیگری که در ائتلاف آنها با یکدیگر در قالب لشکریان یاجوج و ماجوج رخ خواهد داد.نتیجه اینکه وقتی یک صهیونیست از ایران با عنوان پارس یا امپراتوری پارس یاد می‌کند با این پیش‌فرض است که مخاطب او کم و بیش این الگوها را در ذهن دارد.حامد فتاحی۱۴ مرداد ۱۴۰۵یادداشتهای مرتبط از آرشیو کانال:صهیونیسم و جایگاه ایران در عهد عتیقt.me/besharatha/272%D8%A2%D8%AE%D8%B1%D8%… سانسور شده یهودیt.me/besharatha/247%D8%AA%D9%81%D8%B3%DB%… صهیونیستی از پیشگویی‌های حزقیال نبیt.me/besharatha/338@besharatha

اسلام دین سلامیکی از چالشهایی که مسلمانان علاقه‌مند به بشارات عهدین درگیر آن هستند، وفور مشتقات ریشه شلم در متون عبری، آرامی و سریانی عهدین است که مترجمان مسیحی و یهودی عهدین، معمولا اصرار دارند که این کلمات هیچ ربطی به اسلام و مسلمانی ندارند و مربوط به حوزه معنایی سلام و سلامت و صلح هستند. اولا که واژه اسلام به معنی اهل سلام بودن نیز هست. ثانیا حتی اگر ریشه شلم، حصر در معنای سلام و صلح داشته باشد، باز هم نمی‌توان از توجه قرآن و حضرت محمد و اهل بیت به این معنا، بیتفاوت گذشت و اسلام را دین سلام ندانست. قرآن خود را هدایت کننده به «سبل السلام» معرفی کرده است. (مائده، آیه ۱۶)در آیه ۹۴ سوره نساء، القاء سلام، در معنی اسلام آوردن به کار رفته است.سلام کردن و جواب سلام دادن، در اسلام بیش از سایر ادیان ابراهمی مورد تاکید است، به طوری‌که حتی در نماز جواب سلام دادن واجب است.مسلمانان تنها پیروان ادیان ابراهیمی هستند که واجب است روزی حداقل پنج بار در پایان نمازهایشان، سلام بفرستند.خواندن سوره قدر در نمازهای یومیه توصیه شده‌است. تو گویی یک مسلمان در تمام طول سال باید خود را برای شب قدر آماده کند. شبی که در همین سوره با وصف سلام، توصیف شده‌است.در عبادت زیارت، عبارت و مفهوم کلیدی، «سلام» است. یک زیارتنامه اگر بخواهد در یک جمله خلاصه شود آن جمله حاوی «سلام» است.حامد فتاحی۱۲ مرداد ۱۴۰۵@besharatha

اعلامیه هفتگی عزت امت‌ها در برابر قوم‌گرایی دینی درنگی در معنای نماز و سوره جمعه- ۷ / خبر عیسی از پایان محوریت بنی‌اسرائیل و آغاز محوریت سنگ مطرود در ادامه بحث رسول و نبی امی و امیین در قرآن: «آنگاه عیسی به آنان [رؤسای کاهنان معبد و مشایخ بنی‌اسرائیل] گفت:…«وحی» به مثابه «بار» در سنت زبانی ادیان ابراهیمی / درنگی در معنای نماز و سوره جمعه- ۸ "«بار سنگین وحی» درباره عربستان"این عبارت آغازین آیه ۱۳ از باب ۲۱ کتاب اشعیا است. کلمه‌ای که آن را «بار سنگین وحی» ترجمه کرده‌ایم، در عبری משא (مسا) است. مسا در اصل و لغت به معنی «بار» است اما در تنخ و از جمله در کتاب اشعیا، بارها به معنای استعاری «وحی» به کار رفته است. بنابراین آن را «بار سنگین وحی» ترجمه کردیم تا هر دو سویه معنایی کلمه روشن باشد. جالب اینجا است که در سنت زبانهای سامی و ادیان ابراهیمی، استعاره «بار»، به معنای «وحی»، استعاره‌ای شناخته شده‌ و رایج است. در پشیطا، ترجمه سریانی تنخ، کلمه عبری משא، ܡܫܩܠܐ (مشقلا) ترجمه شده. کلمه‌ای از ریشه «شقل» که همان دو سویه معنایی را در سریانی دارد. «مشقلا»ی سریانی، با «ثقل» و «مثقل» عربی همریشه و هم معنی است. (بسیاری از حروف «ث» در ریشه‌های عربی، در سایر زبانهای سامی «ش» هستند.) که آن هم در عربی با همان دو سویه معنایی به کار می‌رود. به یاد بیاورید وصف «ثقلین» را که در سنت اسلامی برای قرآن و اهل بیت به کار رفته که از سویه‌های معنایی ثقل در عربی، بار و چیز سنگین است.در همین چهارچوب در سنت اسلامی، عبارت «حامل» قرآن، به معنای کسی است که قرآن را عاملانه حفظ است.حامد فتاحی۱۱ مرداد ۱۴۰۵ادامه دارد@besharatha

اعلامیه هفتگی عزت امت‌ها در برابر قوم‌گرایی دینی درنگی در معنای نماز و سوره جمعه-۶ / پیامبر امیین در کتاب اشعیاء در ادامه بحث رسول و نبی امی و امیین در قرآن: ترجمه آیاتی از نسخه عبری باب ۴۲ کتاب اشعیاء، در ادامه آمده‌است. در این ترجمه، نکات زیر لحاظ شده‌است:…اعلامیه هفتگی عزت امت‌ها در برابر قوم‌گرایی دینی درنگی در معنای نماز و سوره جمعه- ۷ / خبر عیسی از پایان محوریت بنی‌اسرائیل و آغاز محوریت سنگ مطروددر ادامه بحث رسول و نبی امی و امیین در قرآن:«آنگاه عیسی به آنان [رؤسای کاهنان معبد و مشایخ بنی‌اسرائیل] گفت:«آیا تا به حال در کتب مقدس نخوانده‌اید که،"و سنگی که معماران رد کردند،مهمترین سنگ بنا شده‌است.خداوند چنین کردهو در نظر ما شگفت می‌نماید"؟پس شما را می‌گویم که پادشاهی خدا از شما گرفته و به قومی داده خواهد شد که میوه آن را بدهند.» (انجیل متی، باب ۲۱، آیات ۴۲ و ۴۳. در انجیل مرقس باب ۱۲ و لوقا باب ۲۰ نیز این جملات نقل شده)این جملات بی‌نیاز از توضیح هستند و تیتری که برای آنها انتخاب کرده‌ایم، کافی است.حامد فتاحی۲ مرداد ۱۴۰۵ادامه در پست بعدی@besharatha

در اهمیت آموختن زبانهای باستانی غرب آسیا / برشی از ارائه دکتر سعید طاووسی در دانشگاه ادیان و مذاهب قم، مورخ ۱۱ خرداد ۱۴۰۵:instagram.com/reel/Da4_waoRgxw/?igsh=MWg5…

اعلامیه هفتگی عزت امت‌ها در برابر قوم‌گرایی دینی درنگی در معنای نماز و سوره جمعه-۵ / در مورد اُمیین و گوییم در ادامه بحث رسول و نبی امی و امیین در قرآن: زبان دینی یهودیت و مسیحیتِ حجاز و نواحی اطراف آن در عصر نزول قرآن، زبان آرامی یا سریانی بوده، نه زبان…اعلامیه هفتگی عزت امت‌ها در برابر قوم‌گرایی دینیدرنگی در معنای نماز و سوره جمعه-۶ / پیامبر امیین در کتاب اشعیاء در ادامه بحث رسول و نبی امی و امیین در قرآن:ترجمه آیاتی از نسخه عبری باب ۴۲ کتاب اشعیاء، در ادامه آمده‌است. در این ترجمه، نکات زیر لحاظ شده‌است:۱- هر کلمه عبری که همریشه آن در زبان عربی وجود دارد، به جای ترجمه به فارسی، به عربی ترجمه شده تا قرابت آن به حال و هوای قرآن بیشتر درک شود. (مثلا «عبد»، همان عبد ترجمه شده، نه خدمتکار)۲- از دو نسخه سریانی و نسخه عبری، در هر نسخه که کلمه‌ای به کار رفته که به عربی نزدیکتر بوده، آن نسخه ملاک بوده است. (مثلا در عبری کلمه‌ «میشپاط» به کار رفته و در سریانی کلمه «دین». هم میشپاط و هم دین را میتوان، «داوری» ترجمه کرد ولی برگزیده ما همان کلمه «دین» بوده.) به خصوص به این دلیل که زبان دینی اهل کتاب عصر نزول قرآن، زبان آرامی-سریانی بوده، نه عبری. و اما ترجمه:«اینک عبد من که او را استوار می‌دارم، مختار من که جانم از او راضی است، روح خود را بر او نهادم، او دین را برای امیین بیرون خواهد آورد. (آیه ۱)بیابان و قریه‌هایش بانگ برآورند؛ آبادی‌هایی که قیدار در آنها ساکن است. ساکنان سلع تسبیح گویند و از قله کوه‌ها ندا دهند. (آیه ۱۱)خداوند را تجلیل کنند و تهلیل و تسبیح او را در جزیره‌ها اعلام کنند.» (آیه‌ ۱۲)نکته: هم آبادی‌های [بنی] قیدار، هم سلع، نواحی اطراف و شامل مدینه هستند. به خصوص وقتی در کنار هم به کار رفته‌اند این معنا را در یکدیگر تقویت میکنند. این دو، تنها اسامی خاص مکان هستند که در باب ۴۲ اشعیاء به کار رفته‌اند. سلع، رشته کوهی در شمال غربی مدینه است که مساجد سبعه بر آن بنا شده بودند. رشته بودن سلع و اینکه در آیه ۱۱ از قله «کوه‌ها» و نه «کوه» سخن رفته نیز تناظر جالبی است.حامد فتاحی۲۷ تیر ۱۴۰۵قسمت هفتم@besharatha