شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بودجان چه میدانست از دنیا چهه…
انتشار: 2026/08/03 18:36 UTCدریافت: 2026/08/08 11:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 11:25 UTC
شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بودجان چه میدانست از دنیا چهها خواهد کشیدخاکبازیهای طفلان را تماشا کرده بودلنگر تمکین کوه غم به فریادم رسیدورنه بیتابی مرا در عشق رسوا کرده بوداز دل شیرین خیالی داشت در مد نظرکوهکن در بیستون شغلی که پیدا کرده بوداز نگاه عجز شد چون طوق زیب گردنمتیغ او دستی که بهر قتل بالا کرده بوداز جوانمردی سراسر باده گلرنگ کردعشق هر خونی که در جام زلیخا کرده بودرشته جان با دل آزاده من میکندآنچه سوزن با گریبان مسیحا کرده بوداز شکرخند صدف شد خام، ورنه پیش ازینابر ما عادت به روی تلخ دریا کرده بودآتشین رویی که شمع مجلس ما بود دوشحلقه بیرون در را چشم بینا کرده بودعمرها شد در لباس لاله بیرون میدهداشک مجنون آنچه با دامان صحرا کرده بودجان چه خونها خورد تا از صفحه دل پاک کردنقطه سهوی که نامش را سویدا کرده بوددید تا آن سرو سیم اندام را، بر دل گذاشتشاخ گل دستی که بهر رقص بالا کرده بودحسن بازیگوش او صائب نشان تیر کرددل به خون دیده مکتوبی که انشا کرده بود#صائبغزل شمارهٔ ۲۶۳۰@Bolbolibargegoli1397
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — بلبلی برگ گلی
اسم اعظم که خلق میگویندکس نمیداند و بود مستورگر به چنگ آیدت به دهر شودهر خرابی که باشدت معمورهمچو خورشید آسمان گردیشرق تا غرب در جهان مشهورمن بیاموزمت که تا دانیمنکر اما مشو بود زر و زور#بلند_اقبالقطعه شمارهٔ ۳۵@Bolbolibargegoli1397
رو ترشکردی مگر دی بادهات گیرا نبودساقیات بیگانه بود و آن شه زیبا نبودیا بهقاصد رو ترش کردی ز بیم چشم بدبر کدامین یوسف از چشمبد آن غوغا نبودچشم بد خستش ولیکن عاقبت محمود بودچشمبد با حفظ حق جز باطل و سودا نبودهین مترس از چشم بد وان ماه را پنهان مکنآن مه نادر که او در خانهٔ جوزا نبوددر دل مردان شیرین جمله تلخیهای عشقجز شراب و جز کباب و شکر و حلوا نبوداین شراب و نقل و حلوا هم خیال احول استاندر آن دریای بیپایان به جز دریا نبودیک زمان گرمی به کاری یک زمان سردی در آنجز به فرمان حق این گرما و این سرما نبودهین خمش کن در خموشی نعره میزن روحوارتو کی دیدی زین خموشان کو به جان گویا نبود#مولاناغزل شمارهٔ ۷۴۴@Bolbolibargegoli1397
#بیکلامکاین غصه هم سر آید...@Bolbolibargegoli1397
«يا اللّٰهامنحنا يقيناً يُشبه يقين الأطفال بأنّ الجُروح، كل الجُروح تشفى بمُجرّد تقبيلها»خدایابه ما یقینی مثلِ یقینِ کودکان ببخشکه زَخمها به محضِ بوسیده شدنشفا مییابند.#أدهم_شرقاوي@Bolbolibargegoli1397
هله نومید نباشی که تو را یار براندگرت امروز براند نه که فردات بخواند؟در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جاز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاندو اگر بر تو ببندد همه رهها و گذرهاره پنهان بنماید که کس آن راه نداندنه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّدنهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاندچو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُرتو ببینی دم یزدان به کجاهات رساندبه مثَل گفتهام این را و اگر نه کرَم اونکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاندهمگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشدبدهد هر دو جهان را و دلی را نرمانددل من گرد جهان گشت و نیابید مثالشبه که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟هله خاموش که بیگفت از این می همگان رابچشاند بچشاند بچشاند بچشاند#مولاناغزل شمارهٔ ۷۶۵#عبدالجبار_کاکائی@Bolbolibargegoli1397
گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازمچون گوی چه سرها که به چوگانِ تو بازمزلفِ تو مرا عمر دراز است ولی نیستدر دست، سرِ مویی از آن عمرِ درازمپروانهٔ راحت بده ای شمع که امشباز آتشِ دل پیش تو چون شمع گُدازمآن دَم که به یک خنده دَهَم جان چو صُراحیمستانِ تو خواهم که گُزارَند نمازمچون نیست نمازِ منِ آلوده نمازیدر میکده زان کم نَشَوَد سوز و گُدازمدر مسجد و میخانه خیالت اگر آیدمحراب و کمانچه ز دو ابرویِ تو سازمگر خلوتِ ما را شبی از رخ بِفُروزیچون صبح بر آفاقِ جهان سر بِفَرازممحمود بُوَد عاقبتِ کار در این راهگر سر بِرَوَد در سرِ سودایِ اَیازمحافظ غمِ دل با که بگویم؟ که در این دورجز جام نشاید که بُوَد محرمِ رازم#حافظغزل شمارهٔ ۳۳۴@Bolbolibargegoli1397