#خطاهای_رایج در کاربست CBT❌ خطای ۵۰: نپرسیدن نظر مراجع دربارهی برداشت و فرمولبندی درمانگرگاهی درمانگر پس از جمعآوری اطلاعات، یک فرمولبندی برای مشکل مراجع میسازد و سپس آن را بهعنوان واقعیت در نظر میگیرد:> «بهنظر میرسه مشکل اصلی شما ترس از طردشدنه و به همین دلیل دائماً از دیگران تأیید میگیرید.»ممکن است این فرمولبندی درست باشد؛ اما اگر درمانگر آن را بدون بررسی با مراجع مطرح کند، احتمال دارد برداشت او با تجربهی واقعی مراجع تفاوت داشته باشد.✅ رویکرد درست:فرمولبندی را به شکل یک فرضیهی مشترک و قابلاصلاح با مراجع مطرح کنید. برای مثال:> «من تا اینجا یک برداشت اولیه پیدا کردهام؛ ممکنه که اشتباه کنم. بهنظر میرسه وقتی احتمال طردشدن رو احساس میکنید، بیشتر دنبال اطمینان گرفتن از دیگران میرید و این کار موقتاً اضطرابتون رو کم میکنه. این توضیح چقدر با تجربهی شما هماهنگه؟»سپس بررسی کنید:«کدوم قسمت این توضیح برای شما درست نیست؟»«چه چیزی رو از قلم انداختهام؟»«آیا مثال دیگهای دارید که این فرضیه رو تأیید یا رد کنه؟»«اگه بخوایم این الگو رو اصلاح کنیم، چه چیزی باید به اون اضافه بشه؟»💡 نکتهی بالینی:فرمولبندی، تشخیص قطعی دربارهی مراجع نیست؛ یک فرضیهی بالینی است.درمانگر نباید فقط اطلاعاتی را جمعآوری کند تا فرمولبندی خودش را اثبات کند. باید مراجع را نیز در آزمون و اصلاح فرمولبندی مشارکت دهد.یک اصل مهم:فرمولبندی را به مراجع اعلام نکنید؛ آن را با مراجع بررسی کنید.اگر مراجع بگوید:> «نه، این توضیح با تجربهی من جور درنمیآد.»این شکست درمانگر نیست؛ اطلاعات جدیدی است که میتواند فرمولبندی را دقیقتر کند.🔰 کانال «درمان شناختی-رفتاری»@CBTtoday